It was cold and dark out in the road and the rain did not stop for a minute.
بیرون در جاده سرد و تاریک بود و باران برای یک دقیقه هم قطع نمیشد.
But in the little living-room of number 12 Castle Road it was nice and warm.
اما در اتاق نشیمن کوچک شماره ۱۲ خیابان کَستل، دنج و گرم بود.
Old Mr White and his son, Herbert, played chess and Mrs White sat and watched them.
آقای وایت پیر و پسرش، هربرت، شطرنج بازی میکردند و خانم وایت نشسته بود و آنها را تماشا میکرد.
The old woman was happy because her husband and her son were good friends and they liked to be together.
زن پیر خوشحال بود چون شوهر و پسرش دوستان خوبی بودند و دوست داشتند با هم باشند.
‘Herbert’s a good son,’ she thought.
با خودش فکر کرد: «هربرت پسر خوبی است.»
‘We waited a long time for him and I was nearly forty when he was born, but we are a happy family.’
«مدت زیادی برای او منتظر بودیم و من نزدیک چهل سال داشتم وقتی او به دنیا آمد، اما ما یک خانواده خوشحال هستیم.»
And old Mrs White smiled.
و خانم وایت پیر لبخند زد.
It was true.
درست بود.
Herbert was young and he laughed a lot, but his mother and his father laughed with him.
هربرت جوان بود و زیاد میخندید، اما مادر و پدرش با او میخندیدند.
They had not got much money, but they were a very happy little family.
پول زیادی نداشتند، اما یک خانواده کوچک بسیار شادی بودند.
The two men did not talk because they played carefully.
دو مرد حرف نمیزدند چون با دقت بازی میکردند.
The room was quiet, but the noise of the rain was worse now and they could hear it on the windows.
اتاق ساکت بود، اما حالا صدای باران بدتر شده بود و میتوانستند آن را روی پنجرهها بشنوند.
Suddenly old Mr White looked up.
ناگهان آقای وایت پیر سرش را بلند کرد.
‘Listen to the rain!’ he said.
گفت: «به باران گوش کن!»
‘Yes, it’s a bad night,’ Herbert answered.
هربرت پاسخ داد: «بله، شب بدی است.»
‘It’s not a good night to be out. But is your friend, Tom Morris, coming tonight?’
«شب خوبی برای بیرون بودن نیست. اما آیا دوستت، تام موریس، امشب میآید؟»
‘Yes, that’s right. He’s coming at about seven o’clock,’ the old man said.
مرد پیر گفت: «بله، درست است. او حدود ساعت هفت میآید.»
‘But perhaps this rain . . .’
«اما شاید این باران…»
Mr White did not finish because just then the young man heard a noise.
آقای وایت حرفش را تمام نکرد چون در همان لحظه مرد جوان صدایی شنید.
‘Listen!’ Herbert said.
هربرت گفت: «گوش کن!»
‘There’s someone at the door now.’
«الان کسی پشت در است.»
‘I didn’t hear a noise,’ his father answered, but he got up from his chair and went to open the front door.
پدرش پاسخ داد: «من صدایی نشنیدم،» اما از روی صندلی بلند شد و رفت تا در ورودی را باز کند.
Mrs White got up too and began to put things away.
خانم وایت هم بلند شد و شروع کرد به مرتب کردن چیزها.
Mr White said, ‘Come in, come in, Tom. It’s wonderful to see you again. What a bad night! Give me your coat and then come into the living-room. It’s nice and warm in there.’
آقای وایت گفت: «بیا داخل، بیا داخل، تام. دوباره دیدنت فوقالعاده است. چه شب بدی! کتت را به من بده و بعد بیا تو اتاق نشیمن. اونجا دنج و گرم است.»
The front door was open, and in the living-room Mrs White and Herbert felt the cold.
در ورودی باز بود، و در اتاق نشیمن خانم وایت و هربرت سرما را حس کردند.
Then Mr White came back into the living-room with a big, red-faced man.
سپس آقای وایت به اتاق نشیمن برگشت در حالی که مردی درشتاندام با صورتی سرخ همراه او بود.
‘This is Tom Morris,’ Mr White told his wife and son.
آقای وایت به همسر و پسرش گفت: «این تام موریس است.»
‘We were friends when we were young. We worked together before Tom went to India. Tom, this is my wife and this is our son, Herbert.’
«ما وقتی جوان بودیم دوست بودیم. قبل از اینکه تام به هندوستان برود با هم کار میکردیم. تام، این همسرم است و این پسرمان، هربرت.»
‘Pleased to meet you,’ Tom Morris said.
تام موریس گفت: «از ملاقات شما خوشوقتم.»
‘Pleased to meet you, Mr Morris,’ Mrs White answered.
خانم وایت پاسخ داد: «از ملاقات شما خوشوقتم، آقای موریس.»
‘Please come and sit down.’
«لطفاً بیایید و بنشینید.»
‘Yes, come on, Tom,’ Mr White said.
آقای وایت گفت: «بله، بیا، تام.»
‘Over here. It’s nice and warm.’
«اینجا. دنج و گرم است.»
‘Thank you,’ the big man answered and he sat down.
مرد درشتاندام پاسخ داد: «متشکرم،» و نشست.
‘Let’s have some whisky,’ old Mr White said.
آقای وایت پیر گفت: «بیا کمی ویسکی بنوشیم.»
‘You need something to warm you on a cold night.’
«در یک شب سرد به چیزی نیاز داری تا گرمت کند.»
He got out a bottle of whisky and the two old friends began to drink and talk.
او یک بطری ویسکی درآورد و دو دوست قدیمی شروع کردند به نوشیدن و صحبت کردن.
The little family listened with interest to this visitor from far away and he told them many strange stories.
خانواده کوچک با علاقه به این بازدیدکننده از دوردست گوش میدادند و او داستانهای عجیب زیادی برای آنها تعریف کرد.
کلمات مهم:
Living-room – اتاق نشیمن
Chess – شطرنج
Whisky – ویسکی
After some time Tom Morris stopped talking and Mr White said to his wife and son, ‘Tom was a soldier in India for twenty-one years. India is a wonderful country.’
پس از مدتی تام موریس صحبت را قطع کرد و آقای وایت به همسر و پسرش گفت: «تام بیست و یک سال در هندوستان سرباز بود. هندوستان کشور شگفتانگیزی است.»
‘Yes,’ Herbert said. ‘I’d like to go there.’
هربرت گفت: «بله. دوست دارم آنجا بروم.»
‘Oh, Herbert!’ his mother cried. She was afraid because she did not want to lose her son.
مادرش فریاد زد: «اوه، هربرت!» او ترسیده بود چون نمیخواست پسرش را از دست بدهد.
‘I wanted to go to India too,’ her husband said, ‘but . . .’
شوهرش گفت: «من هم میخواستم به هندوستان بروم، اما…»
‘It’s better for you here!’ the soldier said quickly.
سرباز سریع گفت: «اینجا برایت بهتر است!»
‘But you saw a lot of strange and wonderful things in India. I want to see them too one day,’ Mr White said.
آقای وایت گفت: «اما تو چیزهای عجیب و شگفتانگیز زیادی در هندوستان دیدی. من هم میخواهم یک روز آنها را ببینم.»
The soldier put down his whisky. ‘No!’ he cried. ‘Stay here!’
سرباز ویسکیاش را گذاشت. فریاد زد: «نه! اینجا بمان!»
Old Mr White did not stop. ‘But your stories were interesting,’ he said to Tom Morris.
آقای وایت پیر دست بردار نبود. به تام موریس گفت: «اما داستانهایت جالب بودند.»
‘What did you begin to say about a monkey’s paw?’
«درباره پنجه میمون چیزی شروع کردی بگویی؟»
‘Nothing!’ Morris answered quickly. ‘Well . . . nothing important.’
موریس سریع پاسخ داد: «هیچی! خب… هیچ چیز مهمی.»
‘A monkey’s paw?’ Mrs White said.
خانم وایت گفت: «پنجه میمون؟»
‘Come on, Mr Morris! Tell us about it,’ Herbert said.
هربرت گفت: «بیخیال آقای موریس! دربارهاش به ما بگو.»
Morris took his whisky in his hand, but suddenly he put it down again.
موریس ویسکیاش را در دست گرفت، اما ناگهان دوباره آن را گذاشت.
Slowly he put his hand into the pocket of his coat and the White family watched him.
به آهستگی دستش را در جیب کتش کرد و خانواده وایت او را تماشا کردند.
‘What is it? What is it?’ Mrs White cried.
خانم وایت فریاد زد: «آن چیست؟ آن چیست؟»
Morris said nothing. He took his hand out of his pocket.
موریس چیزی نگفت. دستش را از جیبش درآورد.
The White family watched carefully – and in the soldier’s hand they saw something little and dirty.
خانواده وایت با دقت نگاه کردند – و در دست سرباز چیز کوچک و کثیفی دیدند.
Mrs White moved back, afraid, but her son, Herbert, took it and looked at it carefully.
خانم وایت از ترس به عقب رفت، اما پسرش، هربرت، آن را گرفت و با دقت نگاه کرد.
‘Well, what is it?’ Mr White asked his friend.
آقای وایت از دوستش پرسید: «خب، آن چیست؟»
‘Look at it,’ the soldier answered. ‘It’s a little paw . . . a monkey’s paw.’
سرباز پاسخ داد: «نگاهش کن. یک پنجه کوچک است… پنجه یک میمون.»
‘A monkey’s paw!’ Herbert said – and he laughed.
هربرت گفت – و خندید: «پنجه میمون!»
‘Why do you carry a monkey’s paw in your pocket, Mr Morris?’ he asked the old soldier.
از سرباز پیر پرسید: «چرا یک پنجه میمون در جیبت حمل میکنی، آقای موریس؟»
‘Well, you see,’ Morris said, ‘this monkey’s paw is magic!’
موریس گفت: «خب، میبینی، این پنجه میمون جادویی است!»
Herbert laughed again, but the soldier said, ‘Don’t laugh, boy. Remember, you’re young. I’m old now and in India I saw many strange things.’
هربرت دوباره خندید، اما سرباز گفت: «پسر، نخند. یادت باشد تو جوانی. من الآن پیرم و در هندوستان چیزهای عجیب زیادی دیدم.»
He stopped talking for a minute and then he said, ‘This monkey’s paw can do strange and wonderful things.
برای یک دقیقه صحبت را قطع کرد و سپس گفت: «این پنجه میمون میتواند کارهای عجیب و شگفتانگیزی انجام دهد.»
An old Indian gave the paw to one of my friends. My friend was a soldier too.
یک هندی پیر این پنجه را به یکی از دوستانم داد. دوست من هم سرباز بود.
This paw is magic because it can give three wishes to three people.’
«این پنجه جادویی است چون میتواند سه آرزو به سه نفر بدهد.»
‘Wonderful!’ Herbert said.
هربرت گفت: «شگفتانگیز!»
‘But these three wishes don’t bring happiness,’ the soldier said. ‘The old Indian wanted to teach us something – it’s never good to want to change things.’
سرباز گفت: «اما این سه آرزو شادی نمیآورند. هندی پیر میخواست چیزی به ما بیاموزد – اینکه خواستن تغییر دادن چیزها هرگز خوب نیست.»
‘Well, did your friend have three wishes?’ Herbert asked the old soldier.
هربرت از سرباز پیر پرسید: «خب، آیا دوست تو سه آرزو داشت؟»
‘Yes,’ Morris answered quietly. ‘And his third and last wish was to die!’
موریس آرام پاسخ داد: «بله. و سومین و آخرین آرزویش این بود که بمیرد!»
Mr and Mrs White listened to the story and they felt afraid, but Herbert asked, ‘And did he die?’
آقا و خانم وایت به داستان گوش دادند و ترسیدند، اما هربرت پرسید: «و او مُرد؟»
‘Yes, he did,’ Morris said. ‘He had no family, so his things came to me when he died.
موریس گفت: «بله، مُرد. خانوادهای نداشت، بنابراین وقتی مُرد چیزهایش به من رسید.»
The monkey’s paw was with his things, but he told me about it before he died,’ Tom Morris finished quietly.
پنجه میمون هم میان چیزهایش بود، اما قبل از مرگش دربارهاش به من گفته بود.» تام موریس آرام حرفش را تمام کرد.
‘What were his first two wishes, then?’ Herbert asked. ‘What did he ask for?’
هربرت پرسید: «پس دو آرزوی اولش چه بودند؟ او چه چیزی خواسته بود؟»
‘I don’t know. He didn’t want to tell me,’ the soldier answered.
سرباز پاسخ داد: «نمیدانم. نمیخواست به من بگوید.»
For a minute or two everybody was quiet, but then Herbert said, ‘And you, Mr Morris: did you have three wishes?’
برای یک یا دو دقیقه همه ساکت بودند، اما سپس هربرت گفت: «و شما، آقای موریس: آیا شما سه آرزو داشتید؟»
‘Yes, I did,’ Morris answered. ‘I was young. I wanted many things – a fast car, money . . .’
موریس پاسخ داد: «بله، داشتم. من جوان بودم. چیزهای زیادی میخواستم – یک ماشین سریع، پول…»
Morris stopped for a minute and then he said with difficulty, ‘My wife and my young son died in an accident in the car.
موریس برای یک دقیقه مکث کرد و سپس با دشواری گفت: «همسر و پسر جوانم در یک حادثه با ماشین مُردند.»
Without them I didn’t want the money, so, in the end, I wished to lose it. But it was too late. My wife and my child were dead.’
بدون آنها پول را نمیخواستم، بنابراین، در نهایت، آرزو کردم آن را از دست بدهم. اما خیلی دیر بود. همسرم و فرزندم مرده بودند.»
The room was very quiet. The White family looked at the unhappy face of the old soldier.
اتاق بسیار ساکت بود. خانواده وایت به چهره ناشاد سرباز پیر نگاه کردند.
Then Mr White said, ‘Why do you want the paw now? You don’t need it. You can give it to someone.’
سپس آقای وایت گفت: «چرا الآن این پنجه را میخواهی؟ به آن نیاز نداری. میتوانی آن را به کسی بدهی.»
‘How can I give it to someone?’ the soldier said. ‘The monkey’s paw brings unhappiness with it.’
سرباز گفت: «چطور میتوانم آن را به کسی بدهم؟ پنجه میمون با خودش ناشادی میآورد.»
‘Well, give it to me,’ Mr White said. ‘Perhaps this time it . . .’
آقای وایت گفت: «خب، آن را به من بده. شاید این بار…»
‘No!’ Tom Morris cried. ‘You’re my friend. I can’t give it to you.’
تام موریس فریاد زد: «نه! تو دوست منی. نمیتوانم آن را به تو بدهم.»
Then, after a minute, he said, ‘I can’t give it to you, but, of course you can take it from me. But remember – this monkey’s paw brings unhappiness!’
سپس، بعد از یک دقیقه، گفت: «نمیتوانم آن را به تو بدهم، اما البته میتوانی آن را از من بگیری. اما یادت باشد – این پنجه میمون ناشادی میآورد!»
Old Mr White did not listen and he did not think. Quickly, he put out his hand, and he took the paw.
آقای وایت پیر گوش نداد و فکر نکرد. سریع، دستش را دراز کرد و پنجه را گرفت.
Tom Morris looked unhappy, but Mr White did not want to wait.
تام موریس ناشاد به نظر رسید، اما آقای وایت نمیخواست صبر کند.
‘What do I do now?’ he asked his friend.
از دوستش پرسید: «الان چه کار کنم؟»
The old soldier’s face was white.
چهره سرباز پیر سفید شده بود.
Herbert and his mother laughed, but Mr White looked at Tom’s face.
هربرت و مادرش خندیدند، اما آقای وایت به چهره تام نگاه کرد.
Old Mr White was afraid and he put the monkey’s paw into his pocket.
آقای وایت پیر ترسید و پنجه میمون را در جیبش گذاشت.
After a minute or two they sat down at the table and began to have dinner.
بعد از یکی دو دقیقه دور میز نشستند و شروع به خوردن شام کردند.
The soldier told the family many strange and wonderful stories about India.
سرباز داستانهای عجیب و شگفتانگیز زیادی درباره هندوستان برای خانواده تعریف کرد.
They forgot the monkey’s paw, and because the soldier’s stories were interesting, they asked him many questions about India.
آنها پنجه میمون را فراموش کردند، و چون داستانهای سرباز جالب بود، سوالات زیادی درباره هندوستان از او پرسیدند.
When Tom Morris stood up to leave, it was very late.
وقتی تام موریس برای ترک کردن بلند شد، خیلی دیر وقت بود.
‘Thank you for a very nice evening,’ Morris said to the family. ‘And thank you for a very good dinner,’ he said to Mrs White.
موریس به خانواده گفت: «برای یک عصر بسیار خوب متشکرم.» به خانم وایت گفت: «و برای شام بسیار خوب متشکرم.»
‘It was a wonderful evening for us, Tom,’ old Mr White answered. ‘Your stories were very interesting. Our life isn’t very exciting and we don’t have the money to visit India, so please come again soon. You can tell us some more stories about India.’
آقای وایت پیر پاسخ داد: «برای ما عصر شگفتانگیزی بود، تام. داستانهایت بسیار جالب بودند. زندگی ما چندان هیجانانگیز نیست و پول سفر به هندوستان را نداریم، پس لطفاً به زودی دوباره بیا. میتوانی داستانهای بیشتری درباره هندوستان برایمان تعریف کنی.»
Then the old soldier put on his coat.
سپس سرباز پیر کتش را پوشید.
He said goodbye to the White family, and went out into the rain.
از خانواده وایت خداحافظی کرد و به داخل باران رفت.
کلمات مهم:
Paw – پنجه
Wish – آرزو
Magic – جادویی
