‘Of course,’ the man in the brown hat said, ‘there are good policemen and there are bad policemen, you know.’
«البته،» مرد کلاه قهوهای گفت، «پلیسهای خوب وجود دارند و پلیسهای بد هم همینطور، میدانی.»
‘You’re right,’ the young man said. ‘Yes. That’s very true. Isn’t it, Julie?’
«حق با شماست،» مرد جوان گفت. «بله. کاملاً درست است. اینطور نیست، جولی؟»
He looked at the young woman next to him.
او به زن جوانی که کنارش نشسته بود نگاه کرد.
Julie didn’t answer and looked bored.
جولی پاسخی نداد و بیحوصله به نظر میرسید.
She closed her eyes.
او چشمانش را بست.
‘Julie’s my wife,’ the young man told the man in the brown hat.
«جولی همسر من است،» مرد جوان به مرد کلاه قهوهای گفت.
‘She doesn’t like trains. She always feels ill on trains.’
«او از قطار خوشش نمیآید. همیشه در قطار حالش بد میشود.»
‘Oh yes?’ the man in the brown hat said.
«اوه واقعاً؟» مرد کلاه قهوهای گفت.
‘Now my wife – she doesn’t like buses. She nearly had an accident on a bus once.’
«اما همسر من – او از اتوبوس خوشش نمیآید. یکبار نزدیک بود در اتوبوس تصادف کند.»
‘It was last year . .. No, no, it wasn’t. It was two years ago. I remember now. It was in Manchester.’
«فکر کنم سال گذشته بود … نه، نه، نبود. دو سال پیش بود. الآن یادم آمد. در منچستر بود.»
He told a long, boring story about his wife and a bus in Manchester.
او یک داستان طولانی و خستهکننده دربارهی همسرش و یک اتوبوس در منچستر تعریف کرد.
It was a hot day and the train was slow.
روز گرمی بود و قطار کند حرکت میکرد.
There were seven people in the carriage.
هفت نفر در واگن بودند.
There was the man in the brown hat; the young man and his wife, Julie; a mother and two children; and a tall dark man in an expensive suit.
مردی با کلاه قهوهای، مرد جوان و همسرش جولی، مادری با دو کودک، و مردی قد بلند و تیرهپوست با لباس گرانقیمت آنجا بودند.
The young man’s name was Bill.
نام مرد جوان بیل بود.
He had short brown hair and a happy smile.
او موهای قهوهای کوتاه و لبخندی شاد داشت.
His wife, Julie, had long red hair and very green eyes – the colour of sea water.
همسرش، جولی، موهای بلند قرمز و چشمانی بسیار سبز داشت – به رنگ آب دریا.
They were very beautiful eyes.
چشمان بسیار زیبایی بودند.
کلمات مهم:
- Bored (بیحوصله)
- Accident (تصادف)
- Carriage (واگن)
The man in the brown hat talked and talked.
مرد کلاه قهوهای مدام صحبت میکرد.
He had a big red face and a loud voice.
او صورتی بزرگ و سرخ و صدایی بلند داشت.
He talked to Bill because Bill liked to talk too.
او با بیل صحبت میکرد چون بیل هم از صحبت کردن خوشش میآمد.
The man in the brown hat laughed a lot, and when he laughed, Bill laughed too.
مرد کلاه قهوهای زیاد میخندید، و وقتی او میخندید، بیل هم میخندید.
Bill liked talking and laughing with people.
بیل از صحبت کردن و خندیدن با دیگران خوشش میآمد.
The two children were hot and bored.
دو کودک گرمشان شده بود و حوصلهشان سر رفته بود.
They didn’t want to sit down.
آنها نمیخواستند بنشینند.
They wanted to be noisy and run up and down the train.
آنها میخواستند سر و صدا کنند و در قطار بالا و پایین بدوند.
‘Now sit down and be quiet,’ their mother said.
«الآن بنشینید و ساکت باشید،» مادرشان گفت.
She was a small woman with a tired face and a tired voice.
او زنی کوچک با چهرهای خسته و صدایی خسته بود.
‘I don’t want to sit down,’ the little boy said. ‘I’m thirsty.’
«نمیخواهم بنشینم،» پسر کوچولو گفت. «من تشنهام.»
‘Here. Have an orange,’ his mother said.
«بگیر. یک پرتقال بخور،» مادرش گفت.
She took an orange out of her bag and gave it to him.
او یک پرتقال از کیفش درآورد و به او داد.
‘I want an orange too,’ the little girl said loudly.
«منم پرتقال میخوام،» دختر کوچولو با صدای بلند گفت.
‘All right. Here you are,’ said her mother.
«خیله خب. بفرما،» مادرش گفت.
‘Eat it nicely, now.’
«حالا قشنگ بخورش.»
The children ate their oranges and were quiet for a minute.
بچهها پرتقالهایشان را خوردند و برای یک دقیقه ساکت شدند.
Then the little boy said, ‘I want a drink. I’m thirsty.’
بعد پسر کوچولو گفت: «من نوشیدنی میخوام. تشنهام.»
The tall dark man took out his newspaper and began to read.
مرد قدبلند و تیرهپوست روزنامهاش را درآورد و شروع به خواندن کرد.
Julie opened her eyes and looked at the back page of his newspaper.
جولی چشمانش را باز کرد و به صفحه پشتی روزنامهاش نگاه کرد.
She read about the weather in Budapest and about the football in Liverpool.
او دربارهی آبوهوای بوداپست و فوتبال در لیورپول خواند.
She wasn’t interested in Budapest and she didn’t like football,
او به بوداپست علاقهای نداشت و از فوتبال خوشش نمیآمد،
but she didn’t want to listen to Bill and the man in the brown hat.
اما نمیخواست به بیل و مرد کلاه قهوهای گوش بدهد.
‘Talk, talk, talk,’ she thought. ‘Bill never stops talking.’
«حرف، حرف، حرف،» او با خودش فکر کرد. «بیل هیچوقت حرف زدن را متوقف نمیکند.»
Then suddenly she saw the tall man’s eyes over the top of his newspaper.
سپس ناگهان چشمان مرد قدبلند را بالای روزنامهاش دید.
She could not see his mouth,
او نمیتوانست دهانش را ببیند،
but there was a smile in his eyes.
اما در چشمانش لبخند بود.
Quickly, she looked down at the newspaper and read about the weather in Budapest again.
سریع به روزنامه نگاه کرد و دوباره دربارهی آبوهوای بوداپست خواند.
The train stopped at Dawlish station and people got on and got off.
قطار در ایستگاه داولیش توقف کرد و مردم سوار و پیاده شدند.
There was a lot of noise.
سروصدای زیادی بود.
‘Is this our station?’ the little girl asked.
«این ایستگاه ماست؟» دختر کوچولو پرسید.
She went to the window and looked out.
او به طرف پنجره رفت و بیرون را نگاه کرد.
‘No, it isn’t. Now sit down,’ her mother said.
«نه، نیست. حالا بنشین،» مادرش گفت.
‘We’re going to Penzance,’ the little girl told Bill. ‘For our holidays.’
«ما داریم میریم پنزنس،» دختر کوچولو به بیل گفت. «برای تعطیلاتمون.»
‘Yes,’ her mother said. ‘My sister’s got a little hotel by the sea.
«بله،» مادرش گفت. «خواهرم یک هتل کوچیک کنار دریا داره.
We’re staying there. It’s cheap, you see.’
ما قراره اونجا بمونیم. ارزونه، میدونی.»
‘Yes,’ the man in the brown hat said. ‘It’s a nice town.
«بله،» مرد کلاه قهوهای گفت. «شهر قشنگیه.
I know a man there. He’s got a restaurant in King Street.
من اونجا یه نفر رو میشناسم. اون یه رستوران توی خیابون کینگ داره.
A lot of holiday people go there.
خیلی از مردم تو تعطیلات اونجا میرن.
He makes a lot of money in the summer.’
اون تو تابستونا کلی پول در میاره.»
He laughed loudly.
او با صدای بلند خندید.
‘Yes,’ he said again. ‘You can have a nice holiday in Penzance.’
«بله،» دوباره گفت. «میتونی یه تعطیلات خوب توی پنزنس داشته باشی.»
‘We’re going to St Austell,’ Bill said. ‘Me and Julie.
«ما داریم میریم سنت آستل،» بیل گفت. «من و جولی.
It’s our first holiday. Julie wanted to go to Spain, but I like St Austell.
این اولین تعطیلاتمونه. جولی میخواست بره اسپانیا، ولی من سنت آستل رو دوست دارم.
I always go there for my holidays. It’s nice in August.
من همیشه برای تعطیلاتم اونجا میرم. توی آگوست قشنگه.
You can have a good time there too.’
تو هم میتونی اونجا خوش بگذرونی.»
Julie looked out of the window. ‘Where is Budapest?’
جولی از پنجره بیرون را نگاه کرد. «بوداپست کجاست؟»
she thought. ‘I want to go there. I want to go to Vienna, to Paris, to Rome, to Athens.’
او فکر کرد: «میخوام برم اونجا. میخوام برم وین، پاریس، رم، آتن.»
Her green eyes were bored and angry.
چشمان سبزش بیحوصله و عصبانی بودند.
Through the window she watched the little villages and hills of England.
از پنجره، دهکدهها و تپههای کوچک انگلستان را تماشا میکرد.
The man in the brown hat looked at Julie.
مرد کلاه قهوهای به جولی نگاه کرد.
‘You’re right,’ he said to Bill. ‘You can have a good time on holiday in England.
«حق با توئه،» او به بیل گفت. «میتونی توی تعطیلات توی انگلستان خوش بگذرونی.»
We always go to Brighton, me and the wife.
ما همیشه با همسرم میریم برایتون.
But the weather! We went one year, and it rained every day.
ولی هوا! یه سال رفتیم، و هر روز بارون میاومد.
Morning, afternoon, and night. It’s true. It never stopped raining.’
صبح، ظهر و شب. واقعاً همینطور بود. بارون هیچوقت قطع نشد.»
He laughed loudly. ‘We nearly went home after the first week.’
او با صدای بلند خندید. «نزدیک بود بعد از هفته اول برگردیم خونه.»
Bill laughed too. ‘What did you do all day, then?’ he asked.
بیل هم خندید. «پس همه روز چی کار میکردید؟» پرسید.
Julie read about the weather in Budapest for the third time.
جولی برای بار سوم دربارهی آبوهوای بوداپست خواند.
Then she looked at the tall man’s hands.
سپس به دستهای مرد قدبلند نگاه کرد.
They were long, brown hands, very clean.
دستهایش بلند، قهوهای و بسیار تمیز بودند.
‘Nice hands,’ she thought.
«دستهای قشنگی داره،» فکر کرد.
He wore a very expensive Japanese watch.
او یک ساعت ژاپنی بسیار گرانقیمت به دست داشت.
‘Japan,’ she thought. ‘I’d like to go to Japan.’
«ژاپن،» فکر کرد. «دوست دارم برم ژاپن.»
She looked up and saw the man’s eyes again over the top of his newspaper.
او سرش را بلند کرد و دوباره چشمان مرد را بالای روزنامهاش دید.
This time she did not look away.
این بار نگاهش را برنگرداند.
Green eyes looked into dark brown eyes for a long, slow minute.
چشمان سبز برای یک دقیقه طولانی و آرام به چشمان قهوهای تیره خیره شدند.
After Newton Abbot station the guard came into the carriage to look at their tickets.
بعد از ایستگاه نیوتون ابوت، مأمور قطار وارد واگن شد تا بلیتها را بررسی کند.
‘Now then,’ he said, ‘where are we all going?’
«خب حالا،» او گفت، «همهمون کجا داریم میریم؟»
‘This train’s late,’ the man in the brown hat said.
«این قطار دیر کرده،» مرد کلاه قهوهای گفت.
‘Twenty minutes late, by my watch.’
«طبق ساعت من، بیست دقیقه تأخیر داره.»
کلمات مهم:
village – دهکده
expensive – گرانقیمت
‘Ten minutes,’ the guard said. ‘That’s all.’
«ده دقیقه،» مأمور قطار گفت. «فقط همین.»
He smiled at Julie.
او به جولی لبخند زد.
The tall dark man put his newspaper down, found his ticket, and gave it to the guard.
مرد قدبلند و سبزه روزنامهاش را پایین گذاشت، بلیتش را پیدا کرد و به مأمور داد.
The guard looked at it.
مأمور نگاهی به آن انداخت.
‘You’re all right, sir,’ he said. ‘The boat doesn’t leave Plymouth before six o’clock. You’ve got lots of time.’
«همه چیز مرتبه، آقا،» او گفت. «قایق قبل از ساعت شش از پلیموث حرکت نمیکنه. کلی وقت دارید.»
The tall man smiled, put his ticket back in his pocket and opened his newspaper again.
مرد قدبلند لبخند زد، بلیتش را دوباره در جیبش گذاشت و روزنامهاش را باز کرد.
Julie didn’t look at him. ‘A boat,’ she thought. ‘He’s taking a boat from Plymouth. Where’s he going?’
جولی به او نگاه نکرد. فکر کرد: «یه قایق… داره از پلیموث با قایق میره. کجا میره؟»
She looked at him again with her long green eyes.
دوباره با چشمان سبز و کشیدهاش به او نگاه کرد.
He read his newspaper and didn’t look at her. But his eyes smiled.
او روزنامهاش را میخواند و به او نگاه نکرد. اما چشمانش لبخند میزدند.
The train stopped at Totnes station and more people got on and off.
قطار در ایستگاه تاتنس ایستاد و افراد بیشتری سوار و پیاده شدند.
‘Everybody’s going on holiday,’ Bill said.
بیل گفت: «همه دارن میرن تعطیلات.»
He laughed. ‘It’s going to be wonderful. No work for two weeks.
او خندید. «قراره فوقالعاده باشه. دو هفته بدون کار.»
It’s a nice, quiet town, St Austell.
سن آستل شهر خوبییه، ساکت و آروم.
We can stay in bed in the mornings, and sit and talk in the afternoons, and have a drink or two in the evenings. Eh, Julie?’
میتونیم صبحها توی رختخواب بمونیم، بعدازظهرها بشینیم و حرف بزنیم، و شبها یه نوشیدنی یا دوتا بخوریم. ها، جولی؟
He looked at his wife. ‘Are you all right, Julie?’
او به همسرش نگاه کرد. «حالت خوبه، جولی؟»
‘Yes, Bill,’ she said quietly. ‘I’m OK.’
«آره بیل،» او آرام گفت. «خوبم.»
She looked out of the window again.
او دوباره از پنجره بیرون را نگاه کرد.
The train went more quickly now, and it began to rain.
قطار حالا سریعتر حرکت میکرد، و باران شروع شد.
Bill and the man in the brown hat talked and talked.
بیل و مرد کلاه قهوهای مدام حرف میزدند.
Bill told a long story about two men and a dog, and the man in the brown hat laughed very loudly.
بیل داستان بلندی درباره دو مرد و یک سگ تعریف کرد، و مرد کلاه قهوهای با صدای بلند خندید.
کلمات مهم:
guard – مأمور قطار
boat – قایق
‘That’s a good story,’ he said. ‘I like that. You tell it very well.
«این داستان خوبیه،» او گفت. «دوستش دارم. خیلی خوب تعریفش کردی.»
Do you know the story about . . .’ And he told Bill a story about a Frenchman and a bicycle.
«داستان اون فرانسوی با دوچرخه رو شنیدی؟» و بعد برای بیل داستانی درباره یک فرانسوی و دوچرخه تعریف کرد.
‘Why do people laugh at these stories?’ Julie thought. ‘They’re so boring!’
جولی فکر کرد: «چرا مردم به این داستانها میخندن؟ خیلی خستهکنندهان!»
But Bill liked it. Then he told a story about an old woman and a cat, and the man in the brown hat laughed again.
اما بیل از آن خوشش آمد. بعد او داستانی درباره یک پیرزن و یک گربه تعریف کرد و مرد کلاه قهوهای دوباره خندید.
‘That’s good, too. I don’t know. How do you remember them all?’
«اونم خوب بود. نمیدونم چطور همهشونو یادت میمونه؟»
‘Because’, Julie thought, ‘he tells them every day.’
جولی فکر کرد: «چون هر روز تعریفشون میکنه.»
‘I don’t understand,’ the little girl said suddenly. She looked at Bill. ‘Why did the cat die?’
«من نمیفهمم،» دختر کوچولو ناگهان گفت. او به بیل نگاه کرد. «چرا گربه مرد؟»
‘Shhh. Be quiet,’ her mother said. ‘Come and eat your sandwiches now.’
«هیس. ساکت باش،» مادرش گفت. «بیا و ساندویچهاتو بخور.»
‘That’s all right,’ Bill said. ‘I like children.’
«اشکالی نداره،» بیل گفت. «من بچهها رو دوست دارم.»
The man in the brown hat looked at the children’s sandwiches. ‘Mmm, I’m hungry, too,’ he said.
مرد کلاه قهوهای به ساندویچهای بچهها نگاه کرد. «هوم، منم گرسنمه،» او گفت.
‘You can get sandwiches in the restaurant on this train.’
«تو رستوران این قطار میتونی ساندویچ بگیری.»
He looked at Bill. ‘Let’s go down to the restaurant, eh? I need a drink too.’
او به بیل نگاه کرد. «بیا بریم رستوران، هان؟ منم یه نوشیدنی لازم دارم.»
Bill laughed. ‘You’re right. It’s thirsty work, telling stories.’
بیل خندید. «درست میگی. قصه گفتن آدمو تشنه میکنه.»
The two men stood up and left the carriage.
دو مرد بلند شدند و واگن را ترک کردند.
The little girl ate her sandwich and looked at Julie. ‘But why did the cat die?’ she asked.
دختر کوچولو ساندویچش را خورد و به جولی نگاه کرد. «ولی چرا گربه مرد؟» پرسید.
‘I don’t know,’ Julie said. ‘Perhaps it wanted to die.’
«نمیدونم،» جولی گفت. «شاید دلش میخواسته بمیره.»
The little girl came and sat next to Julie. ‘I like your hair,’ she said. ‘It’s beautiful.’
دختر کوچولو آمد و کنار جولی نشست. گفت: «موهات رو دوست دارم. خیلی قشنگه.»
Julie looked down at her and smiled.
جولی به او نگاه کرد و لبخند زد.
For some minutes it was quiet in the carriage.
برای چند دقیقه در واگن سکوت بود.
Then the tall dark man opened his bag and took out a book.
سپس مرد بلندقد و سبزه کیفش را باز کرد و کتابی بیرون آورد.
He put it on the seat next to him, and looked at Julie with a smile.
کتاب را روی صندلی کنارش گذاشت و با لبخند به جولی نگاه کرد.
Julie looked back at him, and then down at the book.
جولی به او نگاه کرد، سپس به کتاب نگاه انداخت.
Famous towns of Italy, she read. Venice, Florence, Rome, Naples.
«شهرهای معروف ایتالیا»، او خواند. ونیز، فلورانس، رم، ناپل.
She looked away again, out of the window at the rain.
او دوباره نگاهش را برگرداند و به باران بیرون از پنجره نگاه کرد.
Two weeks in St Austell,’ she thought. ‘With Bill. In the rain.’
«دو هفته در سنت آستل»، فکر کرد. «با بیل. در باران.»
After half an hour the two men came back to the carriage.
نیم ساعت بعد، دو مرد به واگن برگشتند.
‘There are a lot of people on this train,’ Bill said.
«خیلیها تو این قطار هستن،» بیل گفت.
‘Do you want a sandwich, Julie?’
«ساندویچ میخوای، جولی؟»
‘No,’ she said. ‘I’m not hungry. You eat them.’
«نه،» او گفت. «من گرسنه نیستم. تو بخورشون.»
The train was nearly at Plymouth.
قطار نزدیک پلیموت بود.
Doors opened and people began to move.
درها باز شدند و مردم شروع به حرکت کردند.
‘A lot of people get on here,’ the man in the brown hat said.
«خیلیها اینجا سوار میشن،» مرد کلاه قهوهای گفت.
The tall dark man stood up and put his book and his newspaper in his bag.
مرد بلندقد و سبزه بلند شد و کتاب و روزنامهاش را داخل کیفش گذاشت.
Then he picked up his bag and left the carriage.
سپس کیفش را برداشت و واگن را ترک کرد.
The train stopped at the station.
قطار در ایستگاه توقف کرد.
A lot of people got on the train, and two women and an old man came into the carriage.
افراد زیادی سوار قطار شدند و دو زن و یک مرد مسن وارد واگن شدند.
They had a lot of bags with them.
آنها تعداد زیادی کیف همراه داشتند.
Bill and the man in the brown hat stood up and helped them.
بیل و مرد کلاه قهوهای بلند شدند و به آنها کمک کردند.
One of the women had a big bag of apples.
یکی از زنها یک کیسه بزرگ سیب داشت.
The bag broke and the apples went all over the carriage.
کیسه پاره شد و سیبها در تمام واگن پخش شدند.
‘Oh damn!’ she said.
«اوه لعنتی!» او گفت.
Everybody laughed, and helped her to find the apples.
همه خندیدند و به او کمک کردند تا سیبها را جمع کند.
The train moved away from Plymouth station.
قطار از ایستگاه پلیموت حرکت کرد.
After a minute or two everybody sat down and the woman gave some apples to the children.
بعد از یکی دو دقیقه همه نشستند و آن زن چند سیب به بچهها داد.
‘Where’s Julie?’ Bill said suddenly. ‘She’s not here.’
«جولی کجاست؟» بیل ناگهان گفت. «او اینجا نیست.»
‘Perhaps she went to the restaurant,’ the man in the brown hat said.
«شاید به رستوران رفته،» مرد با کلاه قهوهای گفت.
‘But she wasn’t hungry,’ Bill said. ‘She told me.’
«اما او گرسنه نبود،» بیل گفت. «او به من گفت.»
The little girl looked at Bill. ‘She got off the train at Plymouth,’ she said. ‘With the tall dark man. I saw them.’
دختر بچه به بیل نگاه کرد. «او در ایستگاه پلیموت از قطار پیاده شد،» او گفت. «با آن مرد بلند قد و سبزه. من آنها را دیدم.»
‘Of course she didn’t!’ Bill said. ‘She’s on this train. She didn’t get off.’
«معلومه که نه!» بیل گفت. «او در این قطار است. پیاده نشد.»
‘Yes, she did,’ the children’s mother said suddenly. ‘I saw her too. The tall man waited for her on the platform.’
«چرا، پیاده شد،» مادر بچهها ناگهان گفت. «من هم او را دیدم. آن مرد قدبلند در سکو منتظرش بود.»
‘He waited for her?’ Bill’s mouth was open. ‘But… But he read his newspaper all the time. He didn’t talk to Julie. And she never talked to him. They didn’t say a word.’
«او منتظرش بود؟» دهان بیل باز ماند. «اما… اما او تمام مدت روزنامه میخواند. با جولی حرف نزد. و جولی هم با او حرف نزد. آنها حتی یک کلمه هم نگفتند.»
‘People don’t always need words, young man,’ the children’s mother said.
«مردم همیشه به کلمات نیاز ندارند، جوان.» مادر بچهها گفت.
‘But she’s my wife!’ Bill’s face was red and angry. ‘She can’t do that!’ he said loudly. He stood up. ‘I’m going to stop the train.’ Everybody looked at him and the two children laughed.
«اما او همسر من است!» صورت بیل قرمز و عصبانی بود. «او نمیتواند این کار را بکند!» با صدای بلند گفت. بلند شد. «میخواهم قطار را متوقف کنم.» همه به او نگاه کردند و دو بچه خندیدند.
‘No,’ the man in the brown hat said, ‘no, you don’t want to do that. Sit down and eat your sandwiches, my friend.’
«نه،» مرد کلاه قهوهای گفت، «نه، تو نمیخوای این کار رو بکنی. بنشین و ساندویچت رو بخور، رفیق.»
‘But I don’t understand. Why did she go? What am I going to do?’ Bill’s face was very unhappy. After a second or two he sat down again. ‘What am I going to do?’ he said again.
«اما نمیفهمم. چرا رفت؟ حالا باید چه کار کنم؟» صورت بیل بسیار ناراحت بود. بعد از یکی دو ثانیه دوباره نشست. «باید چه کار کنم؟» دوباره گفت.
‘Nothing,’ the man in the brown hat said. He ate his sandwich slowly.
«هیچی،» مرد کلاه قهوهای گفت. او ساندویچش را آهسته خورد.
‘Go and have your holiday in St Austell. You can have a good time there. Forget about Julie. Those green eyes, now.’
«برو و تعطیلاتت رو توی سنت آستل بگذرون. اونجا میتونی خوش بگذرونی. جولی رو فراموش کن. اون چشمهای سبز، خب…»
He took out a second sandwich and began to eat it.
او یک ساندویچ دیگر بیرون آورد و شروع به خوردن کرد.
‘I knew a woman once with green eyes. She gave me a very bad time. No, you want to forget about Julie.’
«من یه زن میشناختم که چشمهای سبز داشت. اون خیلی اذیتم کرد. نه، تو باید جولی رو فراموش کنی.»
کلمات مهم:
platform – سکو
wait – منتظر بودن
forget – فراموش کردن
