Sam:
Hello. This is 6 Minute English from BBC Learning English. I’m Sam.
سلام. این برنامه شش دقیقه انگلیسی از BBC Learning English است. من سم هستم.

Neil:
And I’m Neil. Sam, do you remember an old children’s television show called, ‘Lassie’?
و من نیل هستم. سم، آیا برنامه قدیمی تلویزیونی کودکان به نام «لَسی» را به یاد می‌آوری؟

Sam:
Yes, I grew up watching the adventures of schoolboy, Timmy, and his pet dog, a collie named Lassie. Whenever Timmy got lost or into trouble, Lassie sensed danger and came to the rescue.
بله، من با تماشای ماجراهای تیمی، یک دانش‌آموز دبستانی، و سگ خانگی‌اش که یک «کالی» به نام لَسی بود بزرگ شدم. هر وقت تیمی گم می‌شد یا به دردسر می‌افتاد، لسی خطر را حس می‌کرد و به کمکش می‌آمد.

Neil:
If you believe shows like ‘Lassie’, pets know when their human owners feel afraid or in danger. But in real life do animals know, or care, about human feelings?
اگر برنامه‌هایی مثل «لَسی» را باور کنیم، حیوانات خانگی می‌دانند چه زمانی صاحبان انسانشان می‌ترسند یا در خطر هستند. اما در زندگی واقعی آیا حیوانات از احساسات انسان باخبر می‌شوند یا به آن اهمیت می‌دهند؟

Sam:
Now, Neil, obviously we’re not talking about wild animals, right?
خب نیل، مشخص است که ما در مورد حیوانات وحشی صحبت نمی‌کنیم، درست است؟

Neil:
We’re talking about domesticated animals – types of animals which are under human control and have been living closely with people for centuries. They include pets, like cats and dogs, working animals and farm animals, like cows and sheep.
ما داریم درباره حیوانات اهلی حرف می‌زنیم – گونه‌هایی از حیوانات که تحت کنترل انسان هستند و قرن‌هاست در نزدیکی او زندگی می‌کنند. این‌ها شامل حیوانات خانگی مثل گربه و سگ، حیوانات کاری و حیوانات مزرعه مثل گاو و گوسفند می‌شوند.

Sam:
So, what about dogs like our friend, Lassie? Do you think they can sense human feelings?
خب، در مورد سگ‌هایی مثل دوستمان لَسی چه می‌گویی؟ فکر می‌کنی آن‌ها می‌توانند احساسات انسان را درک کنند؟

Neil:
It’s hard to know what’s really going on behind a dog’s big, brown eyes. Unlike humans, pets can’t talk to say how they’re feeling, and this makes it easy for us to misunderstand them. People often anthropomorphize their pets – treat them as if they were human by giving them human characteristics.
دشوار است بدانیم پشت چشم‌های درشت و قهوه‌ای یک سگ واقعاً چه می‌گذرد. حیوانات خانگی برخلاف انسان‌ها نمی‌توانند حرف بزنند و بگویند چه احساسی دارند و این باعث می‌شود ما به‌راحتی آن‌ها را اشتباه بفهمیم. مردم اغلب حیوانات خانگی‌شان را انسان‌انگاری می‌کنند – یعنی طوری با آن‌ها رفتار می‌کنند که انگار انسان‌اند و ویژگی‌های انسانی به آن‌ها نسبت می‌دهند.

Sam:
In cartoons, Mickey Mouse can talk and Donald Duck dances and sings, but we know mice and ducks don’t really do that in nature.
در کارتون‌ها، میکی ماوس می‌تواند حرف بزند و دونالد داک می‌رقصد و آواز می‌خواند، اما می‌دانیم موش‌ها و اردک‌ها واقعاً در طبیعت چنین کاری نمی‌کنند.

Neil:
Exactly. But recently, new research has suggested that sometimes pets do respond to their owner’s feelings.
دقیقاً. اما اخیراً تحقیقاتی نشان داده است که گاهی حیوانات خانگی واقعاً به احساسات صاحبشان واکنش نشان می‌دهند.

Sam:
OK. Well, before we find out more, I have a quiz question for you, Neil. ‘Lassie’ wasn’t the only TV show to feature a boy and his pet companion. A similar show, Skippy, was set in Australia – but what type of animal was the star? Was Skippy:
a) a rabbit?
b) a frog? or,
c) a kangaroo?
خب، پیش از این‌که بیشتر بدانیم، یک پرسش برایت دارم نیل. «لسی» تنها برنامه تلویزیونی‌ای نبود که یک پسر و حیوان خانگی‌اش در آن حضور داشتند. یک برنامه مشابه دیگر، اسکیپی نام داشت که در استرالیا ساخته شده بود. اما اسکیپی چه نوع حیوانی بود؟
الف) خرگوش؟
ب) قورباغه؟
ج) کانگورو؟

Neil:
Well, if Skippy was Australian, I’ll guess he’s c) a kangaroo.
خب، اگر اسکیپی استرالیایی بود، حدس می‌زنم گزینه ج) کانگورو باشد.

Sam:
OK, I’ll reveal the answer later in the programme. Now, Neil, earlier you mentioned that because animals can’t speak, it’s difficult to know their feelings about us.
باشه، جوابش را بعداً در برنامه می‌گویم. حالا، نیل، پیش‌تر گفتی که چون حیوانات نمی‌توانند حرف بزنند، سخت است بدانیم آن‌ها نسبت به ما چه احساسی دارند.

Neil:
Difficult, yes… but not impossible. Recently, anthrozoologist Dr Karen Hiestand, designed an experiment to test whether our pets really do care about us. She filmed pet owners pretending to be hurt and observed the reactions of their dogs and cats.
بله، سخت است اما غیرممکن نه. اخیراً دکتر کارن هایستند، متخصص انسان‌حیوان‌شناسی، آزمایشی طراحی کرد تا ببیند آیا حیوانات خانگی واقعاً برای ما اهمیت قائل هستند یا نه. او از صاحبان حیوانات فیلم گرفت در حالی که وانمود می‌کردند صدمه دیده‌اند و واکنش سگ‌ها و گربه‌ها را مشاهده کرد.

Sam:
Here’s Adrian Washbourne, producer for BBC World Service programme, Health Check, pretending to hurt his leg at home, where he lives with his two pets, a cat and a dog:
این هم ادرین واشبورن، تهیه‌کننده برنامه «بررسی سلامت» در سرویس جهانی بی‌بی‌سی است که وانمود می‌کند پایش در خانه آسیب دیده است، جایی که او با دو حیوان خانگی‌اش، یک گربه و یک سگ، زندگی می‌کند:

Adrian Washbourne:
…and now I’m going to fake an injury, and we’ll see how they respond. Ouch! Ow! Well, the tail wagging has got a bit more, there’s a bit of a yawn. I don’t think they were particularly sensitive or bothered that I was squealing around the floor in agony, holding my leg up in the air, trying to feign an injury. Meanwhile the cat, who’s on the windowsill, is looking at me with wide eyes.
…و حالا من می‌خواهم وانمود کنم صدمه دیده‌ام و ببینیم آن‌ها چطور واکنش نشان می‌دهند. آی! آی! خب، تکان دادن دم کمی بیشتر شد، یک خمیازه هم هست. فکر نمی‌کنم آن‌ها خیلی حساس بودند یا اهمیتی می‌دادند که من روی زمین در حال ناله و درد بودم، پایم را بالا گرفته بودم و سعی می‌کردم وانمود کنم مصدوم شده‌ام. در همین حال گربه که روی طاقچه نشسته، با چشم‌های گشاد به من نگاه می‌کند.

Neil:
Adrian didn’t really hurt his leg – he feigned, or pretended, to be hurt. He pretended to be in agony – extreme physical pain, to see what his pets would do.
ادرین واقعاً پایش صدمه ندیده بود – او وانمود کرد یا تظاهر کرد که آسیب دیده است. او وانمود کرد در عذابی شدید باشد تا ببیند حیوانات خانگی‌اش چه واکنشی نشان می‌دهند.

Sam:
Adrian’s dog wagged his tail and gave a yawn. The cat, meanwhile, just looked at him with wide eyes… Little evidence of pets showing care or concern there, you might think. But, according to Dr Hiestand, the animals’ behaviour makes perfect sense when you remember where they came from. Dogs are descended from ancient breeds of wolves – very social animals who live together in packs, so it makes sense that a dog would sniff and come closer to investigate what was happening.
سگ ادرین دم تکان داد و خمیازه کشید. در این میان، گربه فقط با چشمان گشاد به او نگاه کرد… شاید فکر کنید مدرک زیادی از نشان دادن توجه یا نگرانی حیوانات نیست. اما به گفته دکتر هایستند، وقتی به یاد بیاوریم این حیوانات از کجا آمده‌اند، رفتارشان کاملاً منطقی است. سگ‌ها از نژادهای باستانی گرگ‌ها تکامل یافته‌اند – حیواناتی بسیار اجتماعی که به‌صورت گروهی زندگی می‌کنند، پس منطقی است که یک سگ بو بکشد و نزدیک شود تا بفهمد چه اتفاقی در حال رخ دادن است.

Neil:
Cats, on the other hand, are solitary creatures, descended from wild cats who lived and hunted alone. Dr Hiestand thinks this explains the reaction of Adrian’s cat, as she told BBC World Service programme, Health Check:
گربه‌ها در مقابل، موجوداتی منزوی هستند که از گربه‌های وحشی که تنها زندگی و شکار می‌کردند تکامل یافته‌اند. دکتر هایستند فکر می‌کند این موضوع واکنش گربه ادرین را توضیح می‌دهد، همان‌طور که در برنامه «بررسی سلامت» سرویس جهانی بی‌بی‌سی گفت:

Dr Karen Hiestand:
What we’re seeing typically is cats staying much more still… that they’re looking and looking at their owner, so they’re definitely paying their owner an awful lot of attention when they’re displaying a negative distress emotion, comparing to during the control procedure where they’re just doing cat things – walking around, grooming… that kind of thing.
چیزی که معمولاً می‌بینیم این است که گربه‌ها خیلی بیشتر بی‌حرکت می‌مانند… آن‌ها به صاحبشان نگاه می‌کنند و نگاه می‌کنند، پس وقتی صاحبشان احساس ناراحتی یا استرس منفی نشان می‌دهد، گربه‌ها واقعاً توجه زیادی می‌کنند، در مقایسه با حالت عادی (کنترل) که صرفاً کارهای گربه‌وار انجام می‌دهند – این‌ور و آن‌ور می‌گردند، خودشان را تمیز می‌کنند… از این دست کارها.

Sam:
The experiment showed the different responses of cats and dogs to human distress – feelings of worry, sadness or pain.
این آزمایش واکنش‌های متفاوت گربه‌ها و سگ‌ها به ناراحتی انسان – احساس نگرانی، غم یا درد – را نشان داد.

Neil:
In the experiment, dogs were visibly concerned, while cats simply paid more attention to what was going on. Some cats did nothing except carry on grooming – cleaning themselves using their tongue and paws.
در این آزمایش، سگ‌ها آشکارا نگران بودند، در حالی که گربه‌ها فقط توجه بیشتری به اتفاقی که در حال رخ دادن بود، نشان دادند. بعضی گربه‌ها هیچ کاری نکردند جز این‌که به نظافت خود ادامه دهند – یعنی با زبان و پنجه‌هایشان خودشان را تمیز کنند.

Sam:
The experiment confirms the idea we have of cats being cold and antisocial.
این آزمایش همان تصور ما را درباره سرد و غیراجتماعی بودن گربه‌ها تأیید می‌کند.

Neil:
And of dogs being our best friend. But according to Dr Hiestand’s findings, cats also feel human distress – they just show it in a different way.
و درباره این‌که سگ‌ها بهترین دوست ما هستند. اما طبق یافته‌های دکتر هایستند، گربه‌ها هم ناراحتی انسانی را حس می‌کنند – فقط به شیوه متفاوتی آن را نشان می‌دهند.

Sam:
Well, if the experiment included Lassie, he’d probably phone the emergency services, then make Adrian a cup of tea!
خب، اگر در این آزمایش لَسی هم حضور داشت، احتمالاً با اورژانس تماس می‌گرفت و بعد برای ادرین یک فنجان چای درست می‌کرد!

Neil:
Ha! And what about, Skippy?
(با خنده) و درباره اسکیپی چه می‌گویی؟

Sam:
Ah yes, in my quiz question I asked Neil about the Australian TV star, Skippy.
آه بله، در سوال کوییزی که پرسیدم از نیل خواستم درباره ستاره تلویزیونی استرالیایی، اسکیپی، جواب بدهد.

Neil:
I guessed that he was c) a kangaroo.
من حدس زدم که گزینه ج) کانگورو است.

Sam:
Which was… the correct answer! Over two metres high and able to jump nine metres in a single hop, you’d be in safe hands with Skippy the Kangaroo. Right, let’s recap the vocabulary from this programme starting with domesticated – a word to describe animals which are not wild and live under human control.
و که… پاسخ درست بود! ارتفاعش بیش از دو متر است و می‌تواند با یک جهش نه متر بپرد، پس با «اسکیپی کانگورو» دستت در امان خواهد بود. خوب، بیایید واژگانی را که در این برنامه مطرح کردیم مرور کنیم و از «domesticated» شروع کنیم – کلمه‌ای که برای توصیف حیواناتی است که وحشی نیستند و تحت کنترل انسان زندگی می‌کنند.

Neil:
To anthropomorphize means to give animals human qualities and characteristics.
«Anthropomorphize» یعنی به حیوانات خصوصیات و ویژگی‌های انسانی بدهیم.

Sam:
If you feign illness, you pretend to be ill when you are not.
اگر بیماری را «feign» می‌کنید، یعنی وانمود می‌کنید بیمار هستید در حالی که نیستید.

Neil:
To be in agony means to be in extreme physical pain.
«To be in agony» به معنای درد جسمی شدید داشتن است.

Sam:
Someone who’s in distress, feels worry, pain or sadness.
فردی که دچار «distress» است، احساس نگرانی، درد یا اندوه می‌کند.

Neil:
And finally, grooming is how some animals clean themselves using their tongue and paws.
و در نهایت، «grooming» روشی است که برخی حیوانات با استفاده از زبان و پنجه‌هایشان خودشان را تمیز می‌کنند.

Sam:
That’s all the time we have for this programme. Bye for now!
زمان ما در این برنامه به پایان رسید. فعلاً خداحافظ!

Neil:
Goodbye!
خداحافظ!