برو ادامه مطالعه 📖
Chapter 1: To the North به سوی شمال
Chapter 1 | Part 1
Buck did not read the newspapers. He did not know that trouble was coming for every big dog in California. Men had found gold in the Yukon, and these men wanted big, strong dogs to work in the cold and snow of the north.
باک روزنامهها را نمیخواند. او نمیدانست که مشکلاتی برای هر سگ بزرگی در کالیفرنیا در پیش است. مردان در یوکان طلا پیدا کرده بودند و این مردان به سگهای بزرگ و قوی نیاز داشتند تا در سرما و برف شمال کار کنند.
Buck lived in Mr. Miller's big house in the sunny Santa Clara valley. There were large gardens and fields of fruit trees around the house, and a river nearby. In a big place like this, of course, there were many dogs. There were house dogs and farm dogs, but they were not important.
باک در خانه بزرگ آقای میلر در دره آفتابی سانتا کلارا زندگی میکرد. اطراف خانه باغهای بزرگ و زمینهای درختان میوه وجود داشت و در نزدیکی آن یک رودخانه بود. در چنین مکانی، البته، سگهای زیادی وجود داشتند. سگهای خانگی و سگهای مزرعه، اما آنها مهم نبودند.
Buck was chief dog; he was born here, and this was his place. He was four years old and weighed sixty kilos. He went swimming with Mr. Miller's sons, walking with his daughters. He carried the grandchildren on his back, and he sat at Mr. Miller's feet in front of the fire in winter.
باک سگ رئیس بود؛ او اینجا به دنیا آمده بود و این مکان او بود. او چهار ساله بود و شصت کیلو وزن داشت. او با پسران آقای میلر شنا میکرد، با دخترانش قدم میزد. او نوهها را روی پشت خود حمل میکرد و در زمستان در کنار آتش، در جلوی پای آقای میلر مینشست.
But this was 1897, and Buck did not know that men and dogs were hurrying to northwest Canada to look for gold. And he did not know that Manuel, one of Mr. Miller's gardeners, needed money for his large family. One day, when Mr. Miller was out, Manuel and Buck left the garden together. It was just an evening walk, Buck thought. No one saw them go, and only one man saw them arrive at the railway station. This man talked to Manuel, and gave him some money. Then he tied a piece of rope around Buck's neck.
اما این سال ۱۸۹۷ بود و باک نمیدانست که مردان و سگها به سرعت به شمال غربی کانادا میروند تا طلا پیدا کنند. و او نمیدانست که مانوئل، یکی از باغبانهای آقای میلر، برای خانواده بزرگش به پول نیاز داشت. یک روز، وقتی آقای میلر بیرون بود، مانوئل و باک با هم از باغ خارج شدند. باک فکر کرد که این فقط یک پیادهروی عصرگاهی است. هیچکس آنها را ندید و فقط یک نفر آنها را در ایستگاه قطار دید. این مرد با مانوئل صحبت کرد و مقداری پول به او داد. سپس یک قطعه طناب دور گردن باک انداخت.
Buck growled, and was surprised when the rope was pulled hard around his neck. He jumped at the man. The man caught him and suddenly Buck was on his back with his tongue out of his mouth. For a few moments he was unable to move, and it was easy for the two men to put him into the train.
باک غرید و وقتی طناب محکم دور گردنش کشیده شد، شگفتزده شد. او به سمت مرد پرید. مرد او را گرفت و ناگهان باک روی پشت خود افتاد و زبانش از دهانش بیرون بود. برای چند لحظه قادر به حرکت نبود و برای دو مرد آسان بود که او را به داخل قطار ببرند.
When Buck woke up, the train was still moving. The man was sitting and watching him, but Buck was too quick for him and he bit the man's hand hard. Then the rope was pulled again and Buck had to let go.
وقتی باک بیدار شد، قطار هنوز در حال حرکت بود. مرد نشسته بود و به او نگاه میکرد، اما باک برای او خیلی سریع بود و دست مرد را محکم گاز گرفت. سپس دوباره طناب کشیده شد و باک مجبور شد رها کند.
That evening, the man took Buck to the back room of a bar in San Francisco. The barman looked at the man's hand and trousers covered in blood.
آن شب، مرد باک را به اتاق پشتی یک بار در سان فرانسیسکو برد. باریستا به دست مرد و شلوارهایش که پر از خون بود نگاه کرد.
کلمات مهم
- Growled - غرید
- Bartender - باریستا
- Trousers - شلوارها
'How much are they paying you for this?' he asked.
"چقدر برای این کار به تو پول میدهند؟" او پرسید.
'I only get fifty dollars.'
"فقط پنجاه دلار میگیرم."
'And the man who stole him - how much did he get?' asked the barman.
"و مردی که او را دزدید، چقدر پول گرفت؟" باریستا پرسید.
'A hundred. He wouldn't take less.'
"صد دلار. او کمتر از این را قبول نمیکرد."
'That makes a hundred and fifty. It's a good price for a dog like him. Here, help me to get him into this.'
"این میشود صد و پنجاه دلار. برای یک سگ مثل او قیمت خوبی است. بیا، کمک کن تا او را توی این بگذارم."
Chapter 1 | Part 2
They took off Buck's rope and pushed him into a wooden box. He spent the night in the box in the back room of the bar. His neck still ached with pain from the rope, and he could not understand what it all meant. What did they want with him, these strange men? And where was Mr Miller?
آنها طناب باک را برداشتند و او را به داخل یک جعبه چوبی انداختند. او شب را در جعبه در اتاق پشتی بار گذراند. گردنش هنوز از درد طناب رنج میبرد و او نمیتوانست بفهمد که همه اینها چه معنایی دارد. این مردان عجیب با او چه میخواستند؟ و آقای میلر کجا بود؟
The next day Buck was carried in the box to the railway station and put on a train to the north. For two days and nights the train travelled north, and for two days and nights Buck neither ate nor drank. Men on the train laughed at him and pushed sticks at him through the holes in the box. For two days and nights Buck got angrier and hungrier and thirstier. His eyes grew red and he bit anything that moved.
روز بعد، باک را در جعبه به ایستگاه قطار بردند و او را در قطاری به سمت شمال گذاشتند. قطار به مدت دو روز و شب به سمت شمال حرکت کرد و برای دو روز و شب، باک نه خورد و نه نوشید. مردان در قطار به او میخندیدند و از طریق سوراخهای جعبه چوبی چوب به او میزدند. برای دو روز و شب، باک عصبیتر، گرسنهتر و تشنهتر شد. چشمانش قرمز شد و هر چیزی که حرکت میکرد را گاز میزد.
In Seattle four men took Buck to a small, high-walled back garden, where a fat man in an old red coat was waiting. Buck was now very angry indeed and he jumped and bit at the sides of his box. The fat man smiled and went to get an axe and a club.
در سیاتل، چهار مرد باک را به یک باغ کوچک با دیوارهای بلند بردند، جایی که یک مرد چاق با کت قرمز قدیمی در حال انتظار بود. حالا باک خیلی عصبانی بود و به اطراف جعبه خود میپرید و آن را گاز میزد. مرد چاق لبخند زد و به سمت تبر و چماق رفت.
'Are you going to take him out now?' asked one of the men.
"آیا قرار است او را الآن بیرون بیاوری؟" یکی از مردان پرسید.
'Of course,' answered the fat man, and he began to break the box with his axe.
"البته" مرد چاق جواب داد و شروع به شکستن جعبه با تبر کرد.
Immediately the four other men climbed up onto the wall to watch from a safe place. As the fat man hit the box with his axe, Buck jumped at the sides, growling and biting, pulling with his teeth at the pieces of broken wood. After a few minutes there was a hole big enough for Buck to get out.
فوراً چهار مرد دیگر روی دیوار رفتند تا از یک مکان امن تماشا کنند. وقتی مرد چاق با تبر به جعبه ضربه زد، باک به اطراف جعبه پرید و غرید، گاز گرفت و با دندانهایش قطعات چوب شکسته را کشید. پس از چند دقیقه سوراخی به اندازه کافی بزرگ برای بیرون آمدن باک ایجاد شد.
'Now, come here, red eyes,' said the fat man, dropping his axe and taking the club in his right hand.
"حالا بیا اینجا، چشمهای قرمز"، مرد چاق گفت و تبر را انداخت و چماق را با دست راستش گرفت.
Buck jumped at the man, sixty kilos of anger, his mouth wide open ready to bite the man's neck. Just before his teeth touched the skin, the man hit him with the club. Buck fell to the ground. It was the first time anyone had hit him with a club and he did not understand.
باک به مرد پرید، شصت کیلو از خشم، دهانش باز بود و آماده بود گردن مرد را گاز بزند. درست قبل از اینکه دندانهایش به پوست برسد، مرد او را با چماق زد. باک به زمین افتاد. این اولین باری بود که کسی باک را با چماق میزد و او نمیفهمید.
He stood up, and jumped again. Again the club hit him and he crashed to the ground. Ten times he jumped at the man, and ten times the club hit him. Slowly he got to his feet.
او ایستاد و دوباره پرید. دوباره چماق به او خورد و او به زمین افتاد. ده بار به مرد پرید و ده بار چماق به او خورد. به آرامی او به پاهایش ایستاد.
کلمات مهم
- Stole - دزدید
- Club - چماق
- Axe - تبر
Chapter 1 | Part 3
Now only just able to stand. There was blood on his nose and mouth and ears. Then the fat man walked up and hit him again, very hard, on the nose. The pain was terrible. Again, Buck jumped at the man and again he was hit to the ground. A last time he jumped, and this time, when the man knocked him down, Buck did not move.
الان فقط قادر به ایستادن بود. خون بر روی بینی، دهان و گوشهایش بود. سپس مرد چاق به جلو آمد و دوباره خیلی محکم به بینی او ضربه زد. درد وحشتناک بود. دوباره، باک به مرد پرید و دوباره به زمین انداخته شد. یک بار آخر به مرد پرید، و این بار، زمانی که مرد او را به زمین انداخت، باک تکان نخورد.
'He knows how to teach a dog a lesson,' said one of the men on the wall. Then the four men jumped down and went back to the station.
"او میداند چطور به یک سگ درس بدهد"، یکی از مردان روی دیوار گفت. سپس چهار مرد از دیوار پایین پریدند و به ایستگاه برگشتند.
'His name is Buck,' said the fat man to himself, reading the letter that had come with the box. 'Well, Buck, my boy,' he said in a friendly voice, 'we've argued a little, and I think the best thing to do now is to stop. Be a good dog and we'll be friends. But if you're a bad dog, I'll have to use my club again. Understand?'
"اسمش باک است"، مرد چاق به خود گفت، در حالی که نامهای که با جعبه آمده بود را میخواند. "خب، باک، پسرم"، او با صدای دوستانهای گفت، "ما کمی بحث کردیم، و فکر میکنم بهترین کار الآن این است که متوقف شویم. سگ خوبی باش و ما دوستان خواهیم شد. اما اگر سگ بدی باشی، مجبور خواهم بود دوباره از چماقم استفاده کنم. متوجه شدی؟"
As he spoke, he touched Buck's head, and although Buck was angry inside, he did not move. When the man brought him water and meat, Buck drank and then ate the meat, piece by piece, from the man's hand.
در حالی که صحبت میکرد، او به سر باک دست زد و با اینکه باک از درون عصبانی بود، تکان نخورد. وقتی مرد برای او آب و گوشت آورد، باک آب را نوشید و سپس گوشت را تکهتکه از دست مرد خورد.
Buck was beaten (he knew that) but he was not broken. He had learnt that a man with a club was stronger than him. Every day he saw more dogs arrive, and each dog was beaten by the fat man. Buck understood that a man with a club must be obeyed, although he did not have to be a friend.
باک کتک خورده بود (او میدانست) اما شکسته نشده بود. او آموخته بود که مردی با چماق از او قویتر است. هر روز بیشتر سگها میرسیدند، و هر سگ توسط مرد چاق کتک میخورد. باک فهمید که مردی با چماق باید اطاعت شود، گرچه لازم نیست دوست او باشد.
Men came to see the fat man and to look at the dogs. Sometimes they paid money and left with one or more of the dogs. One day a short, dark man came and looked at Buck.
مردانی برای دیدن مرد چاق و تماشای سگها میآمدند. گاهی اوقات پول میپرداختند و با یکی یا چند سگ میرفتند. یک روز مردی کوتاه و تیرهپوست آمد و باک را نگاه کرد.
'That's a good dog!' he cried. 'How much do you want for him?'
"این یک سگ خوب است!" او فریاد زد. "چقدر برای او میخواهی؟"
'Three hundred dollars. It's a good price, Perrault,' said the fat man.
"سیصد دلار. قیمت خوبی است، پراولت" مرد چاق گفت.
Perrault smiled and agreed that it was a good price. He knew dogs, and he knew that Buck was an excellent dog. 'One in ten thousand,' Perrault said to himself.
پراولت لبخند زد و موافقت کرد که قیمت خوبی است. او سگها را میشناخت و میدانست که باک یک سگ عالی است. "یک در ده هزار" پراولت به خود گفت.
Buck saw money put into the fat man's hand, and he was not surprised when he and another dog called Curly were taken away by Perrault. He took them to a ship, and later that day Buck and Curly stood and watched the coast get further and further away. They had seen the warm south for the last time.
باک دید که پول در دست مرد چاق گذاشته شد و تعجب نکرد وقتی که او و یک سگ دیگر به نام کرلی توسط پراولت برده شدند. پراولت آنها را به یک کشتی برد و بعد از آن روز باک و کرلی ایستادند و نظاره کردند که ساحل هر لحظه دورتر میشود. آنها برای آخرین بار جنوب گرم را دیده بودند.
Perrault took Buck and Curly down to the bottom of the ship. There they met another man, Francois. Perrault was a French-Canadian, but Francois was half-Indian, tall and dark. Buck learnt quickly that Perrault and Francois were fair men, calm and honest. And they knew everything about dogs.
پراولت باک و کرلی را به پایین کشتی برد. آنجا آنها با مرد دیگری به نام فرانسوا ملاقات کردند. پراولت یک فرانسوی-کانادایی بود، اما فرانسوا نیمههندی، بلند قد و تیرهپوست بود. باک سریع آموخت که پراولت و فرانسوا مردانی منصف، آرام و صادق بودند. و آنها همهچیز را در مورد سگها میدانستند.
Chapter 1 | Part 4
There were two other dogs on the ship. One was a big dog called Spitz, as white as snow. He was friendly to Buck at first, always smiling. He was smiling when he tried to steal Buck's food at the first meal. Francois was quick and hit Spitz before Buck had time to move. Buck decided that this was fair, and began to like Francois a little.
دو سگ دیگر نیز در کشتی بودند. یکی سگ بزرگی به نام اسپیتز بود که سفید مانند برف بود. او ابتدا با باک دوستانه بود و همیشه لبخند میزد. او وقتی که تلاش کرد غذای باک را در اولین وعده غذایی بدزدد، لبخند میزد. فرانکوآ سریع بود و قبل از اینکه باک فرصتی برای حرکت داشته باشد، اسپیتز را زد. باک تصمیم گرفت که این کار درست است و شروع به دوست داشتن فرانکوآ کمی کرد.
Dave, the other dog, was not friendly. He wanted to be alone all the time. He ate and slept and was interested in nothing.
دیو، سگ دیگری، دوستانه نبود. او میخواست همیشه تنها باشد. او میخورد و میخوابید و به هیچ چیزی علاقهای نداشت.
One day was very like another, but Buck noticed that the weather was getting colder. One morning, the ship's engines stopped, and there was a feeling of excitement in the ship. Francois leashed the dogs and took them outside. At the first step Buck's feet went into something soft and white. He jumped back in surprise. The soft, white thing was also falling through the air, and it fell onto him. He tried to smell it, and then caught some on his tongue. It bit like fire, and then disappeared. He tried again and the same thing happened. People were watching him and laughing, and Buck felt ashamed, although he did not know why. It was his first snow.
هر روزی خیلی شبیه روز دیگر بود، اما باک متوجه شد که هوا سردتر میشود. یک صبح، موتورهای کشتی متوقف شدند و احساس هیجان در کشتی به وجود آمد. فرانکوآ سگها را به بند کشید و آنها را به بیرون برد. در اولین قدم، پای باک به چیزی نرم و سفید رفت. او با تعجب عقب پرید. آن چیز نرم و سفید نیز از هوا میافتاد و روی او میافتاد. او سعی کرد آن را بو کند و سپس مقداری از آن را با زبانش برداشت. این مانند آتش میسوزاند و سپس ناپدید شد. او دوباره امتحان کرد و همان اتفاق افتاد. مردم او را تماشا میکردند و میخندیدند و باک احساس شرم میکرد، هرچند که نمیدانست چرا. این اولین برف او بود.
کلمات مهم
- Leashed - به بند کشیدن
- Tongue - زبان
- Disappear - ناپدید شدن
Chapter 2: The Law of Club and Tooth قانون چوب و دندان
Chapter 2 | Part 1
Buck's first day at Dyea Beach was terrible. Every hour there was some new, frightening surprise. There was no peace, no rest - only continual noise and movement. And every minute there was danger, because these dogs and men were not town dogs and men. They knew only the law of club and tooth.
اولین روز باک در ساحل دیئا وحشتناک بود. هر ساعت یک شگفتی ترسناک جدید بود. هیچ آرامش و استراحتی نبود - فقط سر و صدا و حرکت مداوم. و هر دقیقه خطر وجود داشت، زیرا این سگها و مردان سگهای شهری نبودند. آنها فقط قانون چوب و دندان را میشناختند.
Buck had never seen dogs fight like these dogs; they were like wolves. In a few minutes he learnt this from watching Curly. She tried to make friends with a dog, a big one, although not as big as she was. There was no warning. The dog jumped on Curly, his teeth closed together, then he jumped away, and Curly's face was torn open from eye to mouth.
باک هرگز ندیده بود که سگها مانند این سگها بجنگند؛ آنها مانند گرگها بودند. در چند دقیقه او این را از تماشای کارلی یاد گرفت. او سعی کرد با یک سگ دوست شود، یک سگ بزرگ، هرچند نه به اندازه خودش بزرگ. هیچ هشداری نبود. سگ به کارلی پرید، دندانهایش بهم چسبیدند، سپس پرید و صورت کارلی از چشم تا دهان پاره شد.
Wolves fight like this, biting and jumping away, but the fight did not finish then. Thirty or forty more dogs ran up and made a circle around the fight, watching silently. Curly tried to attack the dog who had bitten her; he bit her a second time, and jumped away. When she attacked him again, he knocked her backwards, and she fell on the ground. She never stood up again, because this was what the other dogs were waiting for. They moved in, and in a moment she was under a crowd of dogs.
گرگها اینگونه میجنگند، دندان میزنند و میپرند، اما دعوا تمام نشد. سی یا چهل سگ دیگر به سمت دعوا دویدند و دایرهای اطراف آن تشکیل دادند و بیصدا تماشا کردند. کارلی سعی کرد به سگی که به او حمله کرده بود حمله کند؛ او دوباره به او دندان زد و پرید. وقتی او دوباره به او حمله کرد، او را به عقب زد و او روی زمین افتاد. دیگر هیچ وقت بلند نشد، زیرا این همان چیزی بود که سایر سگها منتظر آن بودند. آنها نزدیک شدند و در یک لحظه کارلی زیر گروهی از سگها بود.
It was all very sudden. Buck saw Spitz run out from the crowd with his tongue out of his mouth, laughing. Then he saw Francois with an axe, and two or three other men with clubs jump in among the dogs. Two minutes later the last of the dogs was chased away. But Curly lay dead in the snow, her body torn almost to pieces. Curly's death often came back to Buck in his dreams. He understood that once a dog was down on the ground, he was dead. He also remembered Spitz laughing, and from that moment he hated him.
همه چیز بسیار ناگهانی بود. باک دید که اسپیتز از میان جمعیت با زبان آویزان از دهانش میدود و میخندد. سپس او فرانسوا را با تبر دید، و دو یا سه مرد دیگر با چوبهایی که در دست داشتند وارد جمع سگها شدند. دو دقیقه بعد آخرین سگها از آنجا فراری داده شدند. اما کارلی در برف افتاده بود، بدنش تقریباً تکهتکه شده بود. مرگ کارلی اغلب در رویاهای باک میآمد. او فهمید که وقتی یک سگ روی زمین افتاد، مرده است. او همچنین به یاد اسپیتز افتاد که میخندید و از آن لحظه او از او متنفر شد.
Then Buck had another surprise. Francois put a harness on him. Buck had seen harnesses on horses, and now he was made to work like a horse, pulling Francois on a sledge into the forest and returning with wood for the fire. Buck worked with Spitz and Dave. The two other dogs had worked in a harness before, and Buck learnt by watching them. He also learnt to stop and turn when Francois shouted.
سپس باک یک شگفتی دیگر داشت. فرانسوا بند بر روی او گذاشت. باک بندهایی را روی اسبها دیده بود و حالا مجبور بود مانند یک اسب کار کند، فرانسوا را روی سورتمه به جنگل ببرد و چوبهایی برای آتش جمعآوری کند. باک با اسپیتز و دیو کار کرد. دو سگ دیگر قبلاً در بند کار کرده بودند و باک از طریق تماشای آنها یاد گرفت. او همچنین یاد گرفت که وقتی فرانسوا فریاد میزند متوقف شود و بچرخد.
'Those three are very good dogs,' Francois told Perrault. 'That Buck pulls very well, and he's learning quickly.'
«این سه تا سگ خیلی خوب هستند» فرانسوا به پراتل گفت. «این باک خیلی خوب میکشد و خیلی سریع یاد میگیرد.»
Perrault had important letters and official papers to take to Dawson City, so that afternoon he bought two more dogs, two brothers called Billee and Joe. Billee was very friendly, but Joe was the opposite. In the evening Perrault bought one more dog, an old dog with one eye. His name was Sol-leks, which means The Angry One. Like Dave, he made no friends; all he wanted was to be alone.
پراتل نامههای مهم و اسناد رسمی داشت که باید به داوسن سیتی میبرد، بنابراین آن روز عصر دو سگ دیگر خرید، دو برادر به نامهای بیلی و جو. بیلی خیلی دوستانه بود، اما جو کاملاً برعکس بود. عصر همان روز پراتل یک سگ دیگر خرید، یک سگ پیر با یک چشم. نام او سوللکس بود که به معنی «خشمگین» است. مثل دیو، او هیچ دوستی نساخت؛ تنها چیزی که میخواست تنها بودن بود.
Chapter 2 | Part 2
That night Buck discovered another problem. Where was he going to sleep? Francois and Perrault were in their tent, but when he went in, they shouted angrily and threw things at him. Outside it was very cold and windy. He lay down in the snow, but he was too cold to sleep. He walked around the tents trying to find the other dogs. But, to his surprise, they had disappeared. He walked around Perrault's tent, very, very cold, wondering what to do.
آن شب باک مشکل دیگری پیدا کرد. او باید کجا میخوابید؟ فرانسوا و پراتل در چادر خود بودند، اما وقتی وارد شد، آنها با عصبانیت فریاد زدند و اشیاء به سوی او پرتاب کردند. بیرون خیلی سرد و باد سردی میوزید. او در برف دراز کشید، اما خیلی سرد بود که بخوابد. او به دور چادرها راه میرفت و سعی میکرد دیگر سگها را پیدا کند. اما به شگفتیاش، آنها ناپدید شده بودند. او در اطراف چادر پراتل راه میرفت، خیلی خیلی سرد، و به این فکر میکرد که چه کاری باید انجام دهد.
Suddenly, the snow under his feet fell in, and he felt something move. He jumped back, waiting for the attack, but heard only a friendly bark. There, in a warm hole under the snow, was Billee.
ناگهان برف زیر پاهایش فرو ریخت و او احساس کرد چیزی حرکت میکند. او به عقب پرید و منتظر حمله بود، اما تنها صدای پارس دوستانهای شنید. آنجا، در یک سوراخ گرم زیر برف، بیلی بود.
So that was what you had to do. Buck chose a place, dug himself a hole and in a minute he was warm and asleep. He slept well, although his dreams were bad.
پس این همان کاری بود که باید میکردی. باک یک مکان انتخاب کرد، یک سوراخ حفر کرد و در یک دقیقه گرم و خوابیده بود. او خوب خوابید، هرچند رویاهایش بد بودند.
When he woke up, at first he did not know where he was. It had snowed in the night and the snow now lay thick and heavy above him. Suddenly he was afraid - the fear of a wild animal when it is caught and cannot escape. Growling, he threw himself at the snow,
وقتی بیدار شد، ابتدا نمیدانست کجا است. در شب برف آمده بود و اکنون برف سنگین و ضخیم بالای او قرار داشت. ناگهان ترسید - ترس یک حیوان وحشی وقتی که گرفتار میشود و نمیتواند فرار کند. با غرش، خودش را به برف انداخت،
کلمات مهم
- Disappeared - ناپدید شده
and a moment later, he had jumped upwards into the daylight. He saw the tents and remembered everything, from the time he had gone for a walk with Manuel to the moment he had dug the hole the night before.
و لحظهای بعد، او به بالا پریده بود به سمت نور روز. او چادرها را دید و همه چیز را به خاطر آورد، از وقتی که با مانوئل برای پیادهروی رفته بود تا لحظهای که شب قبل سوراخ را کنده بود.
'What did I say?' shouted Francois to Perrault, when he saw Buck come up out of the snow. 'That Buck learns quickly.'
«گفتم چی؟» فرانسوا به پراتل فریاد زد، وقتی که دید باک از برف بیرون میآید. «گفتم باک خیلی سریع یاد میگیرد.»
Perrault smiled slowly. He was carrying important papers, and he needed good dogs. He was very pleased to have Buck.
پراتل به آرامی لبخند زد. او اسناد مهمی را حمل میکرد و به سگهای خوب نیاز داشت. او از داشتن باک بسیار خوشحال بود.
They bought three more dogs that morning, and a quarter of an hour later all nine dogs were in harness and on their way up the Dyea Canyon. Buck was not sorry to be moving, and although it was hard work, he almost enjoyed it. He was also surprised to see that Dave and Sol-leks no longer looked bored and miserable. Pulling in a harness was their job, and they were happy to do it.
آنها سه سگ دیگر خریدند و یک ربع ساعت بعد، همه نه سگ در قلادهها بودند و در راه صعود به دره دییا بودند. باک ناراحت نبود که در حال حرکت است، و اگرچه کار سختی بود، تقریباً از آن لذت میبرد. او همچنین شگفت زده شد که دید دیو و سول-لکس دیگر خسته و ناراضی به نظر نمیرسند. کشیدن در قلاده شغل آنها بود و آنها خوشحال بودند که این کار را انجام دهند.
Dave was sledge-dog, the dog nearest to the sledge. In front of him was Buck, then came Sol-leks. In front of them were the six other dogs, with Spitz as leader at the front. Francois had put Buck between Dave and Sol-leks because they could teach him the work. Buck learnt well, and they were good teachers. When Buck pulled the wrong way, Dave always bit his leg, but only lightly. Once, when they stopped, Buck got tied up in his harness, and it took ten minutes to get started again. Both Dave and Sol-leks gave him a good beating for that mistake. Buck understood, and was more careful after that.
دیو سگ سورتمه بود، سگ نزدیک به سورتمه. در جلو او باک بود، سپس سول-لکس آمد. در جلو آنها شش سگ دیگر بودند، با اسپیتز به عنوان رهبر در جلو. فرانسوا باک را بین دیو و سول-لکس قرار داده بود چون آنها میتوانستند کار را به او یاد دهند. باک خوب یاد گرفت و آنها معلمان خوبی بودند. وقتی که باک اشتباه کشید، دیو همیشه پای او را گاز میزد، اما فقط به آرامی. یک بار که متوقف شدند، باک در قلادهاش گیر کرد و ده دقیقه طول کشید تا دوباره شروع کنند. هم دیو و هم سول-لکس او را برای آن اشتباه تنبیه کردند. باک فهمید و بعد از آن محتاطتر شد.
It was a hard day's journey, up the Dyea Canyon and into the mountains. They camped that night at Lake Bennett. Here there were thousands of gold miners. They were building boats to sail up the lake when the ice melted in the spring. Buck made his hole in the snow and slept well, but was woken up very early and harnessed to the sledge. The first day they had travelled on snow that had been hardened by many sledges and they covered sixty kilometres. But the next day, and for days afterwards, they were on new snow. The work was harder and they went slowly. Usually, Perrault went in front, on snowshoes, flattening the snow a little for the dogs. Francois stayed by the sledge. Sometimes the two men changed places, but there were many small lakes and rivers, and Perrault understood ice better. He always knew when the ice across a river was very thin.
سفر روز سختی بود، بالا به دره دییا و به سمت کوهها. آنها آن شب در دریاچه بنت خوابیدند. در اینجا هزاران معدنچی طلا بودند. آنها کشتیهایی میساختند تا زمانی که یخ در بهار ذوب شود، از دریاچه بالا بروند. باک سوراخی در برف خود ساخت و خوب خوابید، اما خیلی زود بیدار شد و به سورتمه بسته شد. روز اول روی برفی که توسط بسیاری از سورتمهها سفت شده بود حرکت کرده بودند و شصت کیلومتر را طی کردند. اما روز بعد و برای روزهای بعدی، آنها روی برف جدید بودند. کار سختتر بود و آنها آهسته حرکت میکردند. معمولاً، پراتل جلو میرفت، روی کفشهای برفی، کمی برف را برای سگها صاف میکرد. فرانسوا کنار سورتمه میماند. گاهی اوقات دو مرد جای خود را عوض میکردند، اما دریاچهها و رودخانههای زیادی وجود داشتند و پراتل یخ را بهتر میشناخت. او همیشه میدانست که یخ روی یک رودخانه چقدر نازک است.
کلمات مهم
- harness - قلاده
- sledge - سورتمه
- miner - معدنچی
Chapter 2 | Part 3
Day after day Buck pulled in his harness. They started in the morning before it was light, and they stopped in the evening after dark, ate a piece of fish, and went to sleep in their holes under the snow. Buck was always hungry. Francois gave him 750 grams of dried fish a day, and it was never enough. The other dogs were given only 500 grams; they were smaller and could stay alive on less food.
روز به روز، باک در قلادهاش کشید. آنها صبح زود قبل از اینکه روشن شود شروع میکردند و شبها بعد از تاریکی توقف میکردند، تکهای ماهی میخوردند و در سوراخهای خود زیر برف میخوابیدند. باک همیشه گرسنه بود. فرانسوا روزانه ۷۵۰ گرم ماهی خشک به او میداد، ولی هیچوقت کافی نبود. به سایر سگها فقط ۵۰۰ گرم میدادند؛ آنها کوچکتر بودند و میتوانستند با غذای کمتری زنده بمانند.
Buck learnt to eat quickly; if he was too slow, the other dogs stole his food. He saw Pike, one of the new dogs, steal some meat from the sledge when Perrault wasn't looking. The next day Buck stole some and got away unseen. Perrault was very angry, but he thought another dog, Dub, had taken it and so punished him instead of Buck.
باک یاد گرفت که سریع غذا بخورد؛ اگر خیلی کند بود، سایر سگها غذایش را میدزدیدند. او دید که پیک، یکی از سگهای جدید، مقداری گوشت از سورتمه دزدید وقتی که پراتل نگاه نمیکرد. روز بعد باک مقداری دزدید و بدون اینکه دیده شود فرار کرد. پراتل خیلی عصبانی شد، ولی فکر کرد سگ دیگری به نام دوب این کار را کرده و به جای باک، او را مجازات کرد.
Buck was learning how to live in the north. In the south he had never stolen, but there he had never been so hungry. He stole cleverly and secretly, remembering the beatings from the man with the club. Buck was learning the law of club and tooth.
باک در حال یادگیری نحوه زندگی در شمال بود. در جنوب هرگز دزدی نکرده بود، اما آنجا هرگز اینقدر گرسنه نشده بود. او به طور هوشمندانه و مخفیانه دزدی میکرد و به یاد کتکهایی که از مرد با چوب خورده بود میافتاد. باک در حال یادگیری قانون چوب و دندان بود.
He learnt to eat any food - anything that he could get his teeth into. He learnt to break the ice on water holes with his feet when he wanted to drink. He was stronger, harder, and could see and smell better than ever before. In a way, he was remembering back to the days when wild dogs travelled in packs through the forest, killing for meat as they went. It was easy for him to learn to fight like a wolf, because it was in his blood. In the evenings, when he pointed his nose at the moon and howled long and loud, he was remembering the dogs and wolves that had come before him.
او یاد گرفت که هر نوع غذایی بخورد - هر چیزی که دندانهایش میتوانستند به آن برسند. او یاد گرفت که یخ را در حفرههای آب با پاهایش بشکند وقتی که میخواست بنوشد. او قویتر، سختتر شده بود و بهتر از هر زمان دیگری میتوانست ببیند و بو بکشد. به نوعی، او به یاد روزهایی میافتاد که سگهای وحشی در گروههای بزرگ در جنگل سفر میکردند و برای گوشت شکار میکردند. برای او آسان بود که یاد بگیرد مثل یک گرگ بجنگد، چون این در خون او بود. در شبها، زمانی که بینیاش را به سوی ماه میبرد و صدای بلند و طولانی میکرد، او به یاد سگها و گرگهایی میافتاد که قبل از او آمده بودند.
Chapter 3 : The Wild Animal حیوان وحشی
Chapter 3 | Part 1
The wild animal was strong in Buck, and as he travelled across the snow, it grew stronger and stronger. And as Buck grew stronger, he hated Spitz more and more, although he was careful never to start a fight.
حیوان وحشی در درون باک قوی بود و هر چه بیشتر در برف حرکت میکرد، قویتر و قویتر میشد. و هر چه باک قویتر میشد، او اسپیتز را بیشتر و بیشتر نفرت داشت، اگرچه او مراقب بود که هرگز دعوایی را آغاز نکند.
But Spitz was always showing his teeth to Buck, trying to start a fight. And Buck knew that if he and Spitz fought, one of them would die.
اما اسپیتز همیشه دندانهایش را به باک نشان میداد و تلاش میکرد دعوایی شروع کند. و باک میدانست که اگر او و اسپیتز بجنگند، یکی از آنها خواهد مرد.
The fight almost happened one night when they stopped by Lake Laberge. There was heavy snow and it was very cold. The lake was frozen and Francois, Perrault, and the dogs had to spend the night on the ice, under a big rock.
مبارزه تقریباً شب هنگام اتفاق افتاد زمانی که آنها در کنار دریاچه لاورژ توقف کردند. برف سنگینی بارید و هوا بسیار سرد بود. دریاچه یخ زده بود و فرانسوا، پرول و سگها مجبور بودند شب را روی یخ و زیر یک سنگ بزرگ بگذرانند.
Buck had made a warm hole in the snow and was sorry to leave it to get his piece of fish. But when he had eaten, and returned to his hole, he found Spitz in it. Buck had tried not to fight Spitz before, but this was too much. He attacked him angrily. Spitz was surprised.
باک یک سوراخ گرم در برف ساخته بود و از ترک آن برای گرفتن تکهای ماهی ناراحت بود. اما وقتی او غذا خورد و به سوراخش برگشت، اسپیتز را در آنجا یافت. باک تلاش کرده بود که قبلاً با اسپیتز نبرد نکند، اما این دیگر زیاد بود. او با خشم به او حمله کرد. اسپیتز شگفتزده شد.
He knew Buck was big, but he didn't know he was so wild. Francois was surprised too, and guessed why Buck was angry.
او میدانست که باک بزرگ است، اما نمیدانست که اینقدر وحشی است. فرانسوا نیز شگفتزده شد و حدس زد که چرا باک عصبانی است.
'Go on Buck!' he shouted. 'Fight him, the dirty thief!'
'برو جلو باک!' او فریاد زد. 'با او بجنگ، دزد کثیف!'
Spitz was also ready to fight, and the two dogs circled one another, looking for the chance to jump in. But suddenly there was a shout from Perrault, and they saw eighty or a hundred dogs around the sledge.
اسپیتز نیز آماده جنگ بود، و دو سگ دور هم چرخیدند و به دنبال فرصتی برای حمله بودند. اما ناگهان صدای فریادی از پرول آمد و آنها هشتاد یا صد سگ را اطراف سورتمه دیدند.
The dogs came from an Indian village, and they were searching for the food that they could smell on the sledge. Perrault and Francois tried to fight them off with their clubs, but the dogs, made crazy by the smell of the food, showed their teeth and fought back.
سگها از یک روستای هندی آمده بودند و در جستجوی غذایی بودند که میتوانستند بوی آن را از روی سورتمه حس کنند. پرول و فرانسوا سعی کردند با چوبهای خود از آنها دفاع کنند، اما سگها، که از بوی غذا دیوانه شده بودند، دندانهایشان را نشان دادند و مقابله کردند.
Buck had never seen dogs like these. They were all skin and bone, but hunger made them fight like wild things. Three of them attacked Buck and in seconds his head and legs were badly bitten. Dave and Sol-leks stood side by side, covered in blood, fighting bravely. Joe and Pike jumped on one dog, and Pike broke its neck with one bite. Buck caught another dog by the neck and tasted blood. He threw himself on the next one, and then felt teeth in his own neck. It was Spitz, attacking him from the side.
باک هرگز سگهایی مانند اینها ندیده بود. آنها همه پوست و استخوان بودند، اما گرسنگی باعث شده بود که مانند موجودات وحشی بجنگند. سه تا از آنها به باک حمله کردند و در چند ثانیه سر و پاهایش به شدت گاز گرفته شد. دیو و سوللکس کنار هم ایستاده بودند و خونین بودند، اما شجاعانه میجنگیدند. جو و پیک بر روی یک سگ پریدند و پیک گردنش را با یک گاز شکاند. باک سگ دیگری را از گردن گرفت و خون را چشید. او به سگ بعدی حمله کرد و سپس دندانهایی را در گردن خودش احساس کرد. این اسپیتز بود که از پهلو به او حمله میکرد.
Perrault and Francois came to help with clubs, but then they had to run back to save the food. It was safer for the nine sledge-dogs to run away across the lake. Several of them were badly hurt, and they spent an unhappy night hiding among the trees.
پرول و فرانسوا برای کمک با چوبها آمدند، اما سپس مجبور شدند برای نجات غذا به عقب دویدن. برای نه سگ سورتمه بهتر بود که از دریاچه فرار کنند. تعدادی از آنها به شدت آسیب دیدند و شب ناخوشایندی را در میان درختان پنهان شدند.
At first light they returned to the sledge and found Perrault and Francois tired and angry. Half their food was gone. The Indian dogs had even eaten one of Perrault's shoes.
با اولین روشنایی صبح به سورتمه برگشتند و پرول و فرانسوا را خسته و عصبانی یافتند. نصف غذای آنها رفته بود. سگهای هندی حتی یکی از کفشهای پرول را خورده بودند.
Francois looked at his dogs unhappily. 'Ah, my friends,' he said softly, 'perhaps those bites will make you ill. What do you think, Perrault?'
فرانسوا با ناراحتی به سگهایش نگاه کرد. 'آه، دوستان من،' او به آرامی گفت، 'شاید آن گازها باعث شوند که شما بیمار شوید. نظر تو چیه، پرول؟'
Perrault said nothing. They still had six hundred kilometres to travel, and he hoped very much that his sledge-dogs had not caught rabies from the Indian dogs.
پرول هیچ حرفی نزد. هنوز ششصد کیلومتر دیگر باید سفر میکردند و او خیلی امیدوار بود که سگهای سورتمهاش از سگهای هندی هاری نگرفته باشند.
Chapter 3 | Part 2
The harness was torn and damaged and it was two hours before they were moving, travelling slowly and painfully over the most difficult country that they had been in.
تسمهها پاره و آسیب دیده بودند و دو ساعت طول کشید تا آنها شروع به حرکت کنند، سفری کند و دردناک بر روی سختترین مناطقی که تا آن زمان در آن بودند.
The Thirty Mile River was not frozen. It ran too fast to freeze. They spent six days trying to find a place to cross, and every step was dangerous for dogs and men. Twelve times they found ice bridges across the river, and Perrault walked carefully onto them, holding a long piece of wood. And twelve times he fell through a bridge and was saved by the piece of wood, which caught on the sides of the hole.
رودخانه Thirty Mile یخ نزده بود. آنقدر سریع جریان داشت که یخ نمیزد. آنها شش روز را صرف یافتن مکانی برای عبور کردند و هر قدم برای سگها و مردها خطرناک بود. دوازده بار آنها پلهای یخ زدهای پیدا کردند و پرول با دقت بر روی آنها رفت،
But the temperature was 45° below zero, and each time Perrault fell into the water, he had to light a fire to dry and warm himself. Once, the sledge fell through the ice, with Dave and Buck, and they were covered in ice by the time Perrault and Francois pulled them out of the river. Again, a fire was needed to save them.
اما دما ۴۵ درجه زیر صفر بود و هر بار که پراتل به داخل آب میافتاد، باید آتش میزد تا خودش را خشک و گرم کند. یک بار سورتمه در یخ فرو رفت و دیو و باک هم با آن سقوط کردند و وقتی پراتل و فرانسوا آنها را از رودخانه بیرون کشیدند، آنها در یخ پوشیده شده بودند. دوباره، آتش برای نجات آنها لازم بود.
Another time, Spitz and the dogs in front fell through the ice - Buck and Dave and Francois at the sledge had to pull backwards. That day they travelled only four hundred metres.
یک بار دیگر، اسپیتز و سگهای جلو در یخ فرو رفتند - باک و دیو و فرانسوا که در سورتمه بودند باید به عقب کشیدند. آن روز فقط چهارصد متر سفر کردند.
When they got to the Hootalinqua and good ice, Buck and the other dogs were very, very tired. But they were late, so Perrault made them run faster. In three days they went a hundred and eighty kilometres and reached the Five Fingers.
وقتی به هووتالینکا و یخ خوب رسیدند، باک و سایر سگها خیلی خسته بودند. اما دیر شده بود، بنابراین پراتل آنها را مجبور کرد سریعتر بدوند. در سه روز آنها صد و هشتاد کیلومتر رفتند و به پنج انگشت رسیدند.
The other dogs had hard feet from years of pulling sledges, but Buck's feet were still soft from his easy life down south. All day he ran painfully, and when they camped for the night, he lay down like a dead dog. He was hungry, but he was too tired to walk to the fish, so Francois brought it to him.
سگهای دیگر از سالها کشیدن سورتمه پاهای سختی داشتند، اما پاهای باک هنوز از زندگی راحتش در جنوب نرم بود. تمام روز با درد میدوید و وقتی شب را در اردوگاه سپری کردند، مانند یک سگ مرده دراز کشید. او گرسنه بود، اما خیلی خسته بود که به سمت ماهی برود، بنابراین فرانسوا آن را برای او آورد.
One day Francois made four little shoes for him, and this made Buck much more comfortable. Francois forgot the shoes one morning, and Buck refused to move. He lay on his back with his feet in the air, until Francois put the shoes on. Later his feet grew harder and the shoes were not needed.
یک روز فرانسوا چهار کفش کوچک برای او درست کرد و این باعث شد که باک راحتتر باشد. فرانسوا یک صبح کفشها را فراموش کرد و باک از حرکت کردن خودداری کرد. او روی کمرش دراز کشید و پاهایش را به هوا برد، تا اینکه فرانسوا کفشها را روی پایش گذاشت. بعدتر، پاهای او سختتر شدند و دیگر نیازی به کفشها نبود.
One morning, at the Pelly River, a dog called Dolly went suddenly mad. She howled long and loud like a wolf and then jumped at Buck. Buck ran, with Dolly one step behind him. She could not catch him, but he could not escape from her. They ran half a kilometre, and then Buck heard Francois call to him. He turned and ran towards the man, sure that Francois would save him. Francois stood, holding his axe, and as Buck passed, the axe crashed down on Dolly's head.
یک صبح در رودخانه پلی، سگی به نام دالی ناگهان دیوانه شد. او مانند یک گرگ بلند و طولانی زوزه کشید و سپس به سمت باک پرید. باک دوید، و دالی یک قدم پشت سرش بود. او نتوانست او را بگیرد، اما باک هم نتواست از دست او فرار کند. آنها نیم کیلومتر دویدند، و سپس باک صدای فرانسوا را شنید که به او میگفت. او برگشت و به سمت مرد دوید، مطمئن بود که فرانسوا او را نجات خواهد داد. فرانسوا ایستاده بود و تبرش را در دست داشت، و وقتی باک از کنار او رد شد، تبر بر سر دالی فرود آمد.
Buck fell down by the sledge, too tired to move. Immediately, Spitz attacked him and bit his helpless enemy twice, as hard as he could. But Francois saw this, and gave Spitz a terrible beating for it.
باک کنار سورتمه افتاد، آنقدر خسته بود که نمیتوانست حرکت کند. بلافاصله اسپیتز به او حمله کرد و دشمن بیدفاعش را دو بار با تمام قدرت گاز گرفت. اما فرانسوا این را دید و به اسپیتز ضربه شدیدی زد.
'He's a wild dog, that Spitz,' said Perrault. 'One day he'll kill Buck.' 'Buck is wilder,' replied Francois. 'I've been watching him. One day he'll get very angry and he'll fight Spitz; and he'll win.'
«اون اسپیتز یه سگ وحشی است» پراتل گفت. «یک روز او باک رو میکشه.» «باک وحشیتره» فرانسوا جواب داد. «من دارم بهش نگاه میکنم. یک روز خیلی عصبانی میشه و با اسپیتز میجنگه؛ و برنده میشه.»
Chapter 3 | Part 3
More difficult for Spitz to lead them. But the days passed without a chance for a fight, and soon they were pulling into Dawson City on a cold grey afternoon.
برای اسپیتز سختتر بود که آنها را رهبری کند. اما روزها گذشت و فرصتی برای مبارزه پیش نیامد، و به زودی آنها وارد شهر داوسن شدند در یک بعدازظهر سرد و خاکی.
They stayed in Dawson for seven days. When they left, Perrault was carrying some more very important papers, and he wanted to travel back as fast as possible.
آنها هفت روز در داوسن ماندند. وقتی رفتند، پراتل تعدادی از اسناد بسیار مهم را حمل میکرد و میخواست هر چه سریعتر به سفر برگشت کند.
They travelled eighty kilometres the first day, and the same the second. But it was difficult work for Francois. Buck and Spitz hated each other, and the other dogs were not afraid of Spitz any more.
آنها در روز اول هشتاد کیلومتر سفر کردند و در روز دوم هم همین مقدار. اما برای فرانسوا کار سختی بود. باک و اسپیتز یکدیگر را نفرت داشتند و دیگر سگها از اسپیتز دیگر نمیترسیدند.
One night Pike stole half a fish from Spitz, and ate it standing next to Buck. And every time Buck went near Spitz, he growled and the hair on his back stood up angrily.
یک شب پیک نیمهای از ماهی را از اسپیتز دزدید و آن را در کنار باک ایستاده خورد. و هر بار که باک به اسپیتز نزدیک میشد، او غرید و موهای پشتش عصبانی ایستاد.
The other dogs fought in their harnesses and Francois often had to stop the sledge. He knew that Buck was the problem, but Buck was too clever for him and Francois never saw him actually starting a fight.
سگهای دیگر در قلادههای خود جنگیدند و فرانسوا اغلب مجبور بود سورتمه را متوقف کند. او میدانست که باک مشکل است، اما باک برای او خیلی زیرک بود و فرانسوا هرگز او را در حال شروع یک مبارزه ندید.
One night in camp, the dogs saw a snow rabbit and in a second they were all chasing it, with Spitz in front. Nearby was another camp, with fifty dogs, who also joined the chase.
یک شب در اردوگاه، سگها خرگوش برفی را دیدند و در یک لحظه همه آنها در حال تعقیبش بودند، با اسپیتز در جلو. نزدیک آنجا اردوگاه دیگری بود که پنجاه سگ داشت و آنها نیز به تعقیب پیوستند.
The rabbit was running fast on top of the snow, but the snow was soft, and it was more difficult for the dogs. When Spitz caught the rabbit, throwing it in the air with his teeth, Buck was just behind.
خرگوش سریع روی برف میدوید، اما برف نرم بود و برای سگها سختتر بود. وقتی اسپیتز خرگوش را گرفت و با دندانهایش آن را به هوا انداخت، باک درست پشت سرش بود.
Spitz stopped, and Buck hit him, very hard. The two dogs fell in the snow. Spitz bit Buck very quickly, twice, and then jumped away, watching carefully.
اسپیتز ایستاد، و باک او را به شدت زد. دو سگ در برف افتادند. اسپیتز باک را بسیار سریع گاز گرفت، دو بار، و سپس پرید و با دقت تماشا کرد.
The time had come, and Buck knew that either he or Spitz must die. They watched one another, circling slowly. The moon was shining brightly on the snow, and in the cold still air not a leaf moved on the trees.
زمان رسیده بود و باک میدانست که یا او باید بمیرد یا اسپیتز. آنها به یکدیگر نگاه میکردند و به آرامی دایره میزدند. ماه با درخشش شدیدی روی برف میدرخشید و در هوای سرد و بیحرکت حتی یک برگ روی درختها حرکت نمیکرد.
The other dogs finished eating the rabbit and then turned to watch.
سگهای دیگر خرگوش را تمام کرده و سپس برای تماشا برگشتند.
کلمات مهم
- Lead - رهبری کردن
- Chase - تعقیب کردن
Chapter 3 | Part 4
Spitz was a good fighter. He was full of hate and anger, but he was also intelligent. Every time Buck tried to bite his throat, he met Spitz's own teeth.
اسپیتز یک جنگجوی خوب بود. او پر از نفرت و خشم بود، اما همچنین هوشمند بود. هر بار که باک سعی میکرد گلوی او را گاز بگیرد، با دندانهای خود اسپیتز روبرو میشد.
Then, each time Buck attacked, Spitz moved and bit him on the side as he passed. After a few minutes, Buck was covered in blood. He attacked again, but this time turned at the last minute and went under Spitz, biting his left front leg.
سپس هر بار که باک حمله میکرد، اسپیتز حرکت میکرد و وقتی از کنار او رد میشد، او را از پهلو میگازید. پس از چند دقیقه، باک در خون خود غوطهور شد. او دوباره حمله کرد، اما این بار در لحظه آخر چرخید و از زیر اسپیتز عبور کرد و پای جلویی چپ او را گاز گرفت.
The bone broke, and Spitz was standing on three legs. Buck tried to knock Spitz down, and then repeated his earlier attack, and broke Spitz's right front leg.
استخوان شکست و اسپیتز روی سه پا ایستاده بود. باک سعی کرد اسپیتز را زمین بزند و سپس حمله قبلی خود را تکرار کرد و پای جلویی راست اسپیتز را شکست.
There was no hope for Spitz now. Buck got ready for his final attack, while the circle of sixty dogs watched, and crowded nearer and nearer, waiting for the end.
دیگر هیچ امیدی برای اسپیتز وجود نداشت. باک خود را برای حمله نهایی آماده کرد، در حالی که دایرهای از شصت سگ تماشا میکردند و هرچه بیشتر به هم نزدیک میشدند، در انتظار پایان.
At last Buck jumped, in and out, and Spitz went down in the snow. A second later the waiting pack was on top of him, and Spitz had disappeared.
سرانجام باک پرید، داخل و خارج، و اسپیتز در برف افتاد. یک ثانیه بعد، گله منتظر روی او بودند و اسپیتز ناپدید شد.
Buck stood and watched. The wild animal had made its kill.
باک ایستاد و تماشا کرد. حیوان وحشی شکار خود را انجام داده بود.