برو ادامه مطالعه 📖
Chapter 1: The Gift
هدیه
Chapter 1 | Part 1
Jody couldn't look at the pony or his father. He looked at his hands and asked very shyly, "Mine?"
جودی نمیتوانست به اسب کوچک یا پدرش نگاه کند. او به دستهایش نگاه کرد و با خجالت پرسید: «مال من؟»
At sunrise Billy Buck came out of the bunkhouse and stood for a couple of minutes on the porch looking up at the sky.
در طلوع آفتاب، بیلی باک از خانه کارگران بیرون آمد و برای چند دقیقه روی ایوان ایستاد و به آسمان نگاه کرد.
He was a strong, quiet little man with a big mustache and with strong, square hands.
او مردی قوی و آرام بود با سبیل بزرگ و دستهایی قوی و چهارگوش.
His eyes were a serious, watery gray.
چشمانش خاکستری و جدی و مرطوب بود.
His straight gray hair showed around the edges of his cowboy hat.
موهای صاف و خاکستریاش از لبههای کلاه کابوییاش نمایان بود.
He stood in the yard and checked the sky.
او در حیاط ایستاد و آسمان را بررسی کرد.
Then he walked down to the barn and began brushing two saddle horses in the stalls, talking quietly to them all the time.
سپس به طرف اصطبل رفت و شروع به تمیز کردن دو اسب زیندار در طویله کرد، در حالی که مدام با آنها آرام صحبت میکرد.
He had just finished when he heard the bell ringing up at the ranch house.
او تازه کارش را تمام کرده بود که صدای زنگ خانه مزرعه را شنید.
Then he walked up to the house for breakfast.
سپس به سمت خانه رفت تا صبحانه بخورد.
He sat on the steps because he didn't want to go into the dining room before his boss. It wouldn't be right.
او روی پلهها نشست چون نمیخواست قبل از رئیسش به اتاق غذاخوری برود. این کار درست نبود.
The sound of the breakfast bell woke Jody.
صدای زنگ صبحانه جودی را بیدار کرد.
He was only a little boy, ten years old, with hair like dusty yellow grass and with shy, polite gray eyes, and with a mouth that moved when he was thinking.
او فقط یک پسر بچه ده ساله بود، با موهایی مانند علف زرد و خاکآلود و چشمان خاکستری خجالتی و مودب، و دهانی که هنگام فکر کردن تکان میخورد.
کلمات مهم (بولد شده)
- bunkhouse - خانه کارگران
- porch - ایوان
- mustache - سبیل
- cowboy hat - کلاه کابویی
- barn - اصطبل
- stalls - طویله
- ranch house - خانه مزرعه
- dining room - اتاق غذاخوری
- breakfast bell - زنگ صبحانه
Chapter 1 | Part 2
When he heard his mother ring the bell, he got up and dressed quickly and quietly.
وقتی صدای زنگ مادرش را شنید، بلند شد و سریع و بیصدا لباس پوشید.
It was September and the days were still hot and dry, so he didn’t need to wear shoes.
ماه سپتامبر بود و روزها هنوز گرم و خشک بودند، بنابراین نیازی نبود کفش بپوشد.
He went into the kitchen and washed his face and hands.
او به آشپزخانه رفت و صورت و دستهایش را شست.
His mother examined him as he left the sink.
مادرش وقتی از کنار سینک دور میشد، او را بررسی کرد.
“I have to cut your hair soon,” she said.
گفت: «به زودی باید موهایت را کوتاه کنم.»
“Now sit down so Billy can come in.”
«حالا بنشین تا بیلی بتواند وارد شود.»
Jody sat at the long table and put eggs and meat and bread on his plate. His tall, stern father came in then, and Jody looked under the table quickly. Mr. Tiflin was wearing his boots.
جودی پشت میز بلند نشست و تخممرغ، گوشت و نان را در بشقابش گذاشت. سپس پدر بلندقامت و جدی او وارد شد و جودی سریع زیر میز را نگاه کرد. آقای تیفلین چکمههایش را پوشیده بود.
Jody didn’t ask where his father and Billy Buck were riding that day, but he wanted to go with them. In this house, Mr. Tiflin gave the orders and was obeyed without questions of any kind. Now, Carl Tiflin sat down and reached for the plate of eggs.
جودی نپرسید که پدرش و بیلی باک آن روز به کجا میروند، اما دوست داشت با آنها برود. در این خانه، آقای تیفلین دستور میداد و بدون هیچ سؤالی از او اطاعت میشد. حالا، کارل تیفلین نشست و به سمت بشقاب تخممرغها دست دراز کرد.
“Are the cows ready to go, Billy?” he asked.
«آیا گاوها آماده رفتن هستند، بیلی؟» او پرسید.
“Everything’s ready. I could take them to town alone,” Billy said.
«همه چیز آماده است. من میتوانم آنها را به تنهایی به شهر ببرم،» بیلی گفت.
“Sure you could. But a man needs company. And sometimes your throat gets a bit dry.” Carl Tiflin was in a good mood this morning.
«مطمئنم که میتوانی. اما یک مرد به همراهی نیاز دارد. و گاهی گلویت کمی خشک میشود.» کارل تیفلین امروز صبح حال خوبی داشت.
Mrs. Tiflin looked into the dining room. “What time will you be back, Carl?” she asked.
خانم تیفلین به داخل اتاق غذاخوری نگاه کرد. «کارل، چه زمانی برمیگردی؟» او پرسید.
“I can’t tell you. We have to see some men in Salinas. We might be gone until dark.”
«نمیتوانم به تو بگویم. باید چند نفر را در سالیناس ببینیم. ممکن است تا تاریکی هوا برگردیم.»
After breakfast, Jody watched the two men leave the ranch with six old milk cows. When they had disappeared from sight, the boy walked up the hill at the back of the house. The two dogs came around the corner and looked at Jody with pleasure. Then the three of them walked up through the chicken yard and saw the chickens and a few wild birds eating the food Jody threw out for them each morning. The dogs—Doubletree Mutt with the big thick tail, and Smasher, the old hunting dog—ran into the crowd of birds and chased them for practice.
بعد از صبحانه، جودی تماشا کرد که آن دو مرد با شش گاو شیرده قدیمی از مزرعه خارج شدند. وقتی که از دید ناپدید شدند، پسر به تپهای پشت خانه رفت. دو سگ از گوشهای آمدند و با خوشحالی به جودی نگاه کردند. سپس هر سه آنها از میان حیاط مرغها عبور کردند و مرغها و چند پرنده وحشی را دیدند که غذای روزانهای که جودی برایشان پرتاب میکرد میخوردند. سگها—دابلتری مات با دم بزرگ و کلفت، و اسماشر، سگ شکاری پیر—به میان پرندهها دویدند و برای تمرین آنها را دنبال کردند.
Jody continued on through a field of vegetables to the brush line, where the cold spring ran out of a pipe and fell into a round wooden tub. He bent over and drank the clear, fresh water as it came out of the pipe, near the green wood where it tasted best.
جودی از میان مزرعه سبزیجات به سمت خط بوتهها ادامه داد، جایی که چشمه سرد از یک لوله خارج میشد و به داخل یک تشت چوبی گرد میریخت. او خم شد و آب زلال و تازه را همانطور که از لوله خارج میشد، نزدیک چوب سبز که بهترین طعم را داشت، نوشید.
Then he turned and looked back at the low ranch house surrounded with red flowers, and at the long bunkhouse beside the cypress tree where Billy Buck lived alone. Jody could see the great black pot under the cypress tree. That was where the pigs were boiled after they were killed.
سپس برگشت و به خانه مزرعه کوتاه که با گلهای قرمز احاطه شده بود نگاه کرد، و به خانه کارگران بلند کنار درخت سرو که بیلی باک تنها در آن زندگی میکرد. جودی میتوانست دیگ بزرگ سیاه را زیر درخت سرو ببیند. آنجا جایی بود که خوکها بعد از کشته شدن جوشانده میشدند.
کلمات مهم (بولد شده)
- stern - جدی
- boots - چکمهها
Chapter 1 | Part 3
The sun was coming over the hills now, and the buildings looked white and shiny in the strong light. Behind him, in the tall brush, the birds were making a great noise among the dry leaves. Jody looked at the farm buildings and felt an uncertainty in the air, a feeling of change. He felt like he was losing something and finding new, unfamiliar things at the same time.
خورشید داشت از فراز تپهها بالا میآمد و ساختمانها در نور شدید سفید و براق به نظر میرسیدند. پشت سر او، در میان بوتههای بلند، پرندهها در میان برگهای خشک سر و صدای زیادی ایجاد میکردند. جودی به ساختمانهای مزرعه نگاه کرد و احساس عدم اطمینانی در هوا حس کرد، احساسی از تغییر. او احساس میکرد چیزی را از دست میدهد و در عین حال چیزهای جدید و ناآشنا را پیدا میکند.
Over the hillside, two big black buzzards sailed low to the ground and their shadows moved smoothly and quickly ahead of them.
در بالای تپه، دو کرکس بزرگ سیاه نزدیک به زمین پرواز میکردند و سایههایشان به آرامی و سریع جلوتر از آنها حرکت میکرد.
An animal had died in the area. Jody knew it. It might be a cow or a smaller animal. The buzzards missed nothing. Jody hated the big, ugly birds, but nobody ever hurt them. They were useful because they cleaned up the dead bodies.
یک حیوان در آن منطقه مرده بود. جودی این را میدانست. ممکن بود یک گاو یا یک حیوان کوچکتر باشد. کرکسها چیزی را از دست نمیدادند. جودی از این پرندههای بزرگ و زشت متنفر بود، اما هیچکس هرگز به آنها آسیب نمیرساند. آنها مفید بودند چون لاشهها را تمیز میکردند.
کلمات مهم (بولد شده)
- buzzards - کرکسها
Back at the house, Jody’s mother checked his rough hands before she gave him his books and his lunch and sent him on the mile walk to school.
در خانه، مادر جودی دستهای زبر او را بررسی کرد قبل از اینکه کتابها و ناهارش را به او بدهد و او را برای پیادهروی یک مایلی به مدرسه بفرستد.
She noticed that his mouth was moving a lot. She wondered if he was thinking about something important this morning.
او متوجه شد که دهانش زیاد تکان میخورد. تعجب کرد که آیا او امروز صبح به چیزی مهم فکر میکند.
Jody met two friends at the bridge near his house, and the three of them walked to school together, making silly noises and throwing stones at animals.
جودی دو دوستش را در پل نزدیک خانهاش ملاقات کرد و هر سه آنها با هم به مدرسه رفتند، صداهای مسخره درآوردند و به حیوانات سنگ پرتاب کردند.
It was only the second week of school, and they weren’t very serious about it yet.
فقط هفته دوم مدرسه بود و آنها هنوز خیلی جدی نبودند.
At four o’clock, Jody was at the top of the hill again and looking down at the farmhouse.
ساعت چهار، جودی دوباره در بالای تپه بود و به خانه مزرعه نگاه میکرد.
His father’s horse wasn’t back yet, so the boy walked slowly down to the house and to his afternoon jobs.
اسب پدرش هنوز برنگشته بود، بنابراین پسر به آرامی به سمت خانه و کارهای بعدازظهرش راه افتاد.
He found his mother sitting on the porch, fixing a pair of socks.
او مادرش را روی ایوان نشسته و در حال تعمیر یک جفت جوراب پیدا کرد.
Chapter 1 | Part 4
“There’s some cake in the kitchen for you,” she said. Jody went into the house and returned to the yard with his mouth full.
«یک کمی کیک در آشپزخانه برای تو هست،» او گفت. جودی به داخل خانه رفت و با دهان پر به حیاط بازگشت.
“Jody,” his mother said, “tonight, remember to fill the wood-box to the top. It was only half-full last night. And, Jody, some of the chickens are hiding eggs, or the dogs are eating them. Look in the grass behind the barn and see if you can find some.”
«جودی،» مادرش گفت، «امشب یادت باشد جعبه چوب را تا بالا پر کنی. دیشب فقط نصفه پر بود. و جودی، بعضی از مرغها تخمها را پنهان میکنند، یا سگها آنها را میخورند. در علفهای پشت انبار بگرد و ببین میتوانی تعدادی پیدا کنی.»
Jody, still eating, went out and did his jobs. When the wood-box was full and the chickens were fed, he took his gun up to the cold stream at the brush line. He drank the spring water again and then pointed the gun at rocks and trees and birds, but he didn’t shoot anything. He couldn’t use the gun until he was twelve years old. Most of his father’s gifts came with special orders. This reduced the value of them a bit. It was a good lesson for Jody.
جودی، در حالی که هنوز در حال خوردن بود، بیرون رفت و کارهایش را انجام داد. وقتی جعبه چوب پر شد و مرغها غذا خوردند، تفنگش را برداشت و به سمت جریان آب سرد در خط بوتهها رفت. دوباره از آب چشمه نوشید و سپس تفنگش را به سمت سنگها، درختها و پرندهها نشانه رفت، اما چیزی شلیک نکرد. او نمیتوانست از تفنگ استفاده کند تا زمانی که دوازده ساله شود. بیشتر هدیههای پدرش با دستورات خاصی همراه بود. این کمی از ارزش آنها میکاست. این یک درس خوب برای جودی بود.
Supper was late that night. Jody and his mother waited until dark for the men to return. When at last they came in, Jody could smell the delicious, strong drink on their breaths. He waited anxiously because sometimes, after a drink or two, his father talked about his wild days when he was young.
شام آن شب دیر شد. جودی و مادرش تا تاریکی هوا منتظر ماندند تا مردان برگردند. وقتی بالاخره آنها وارد شدند، جودی بوی نوشیدنی قوی و خوشمزه را در نفسهایشان حس کرد. او با اضطراب منتظر بود چون گاهی، بعد از یک یا دو نوشیدنی، پدرش درباره روزهای وحشی جوانیاش صحبت میکرد.
After supper, Jody sat shyly by the fire. He knew that his father had news from town. But Jody didn’t hear anything that night. His father pointed a stern finger at him.
بعد از شام، جودی با خجالت کنار آتش نشست. او میدانست که پدرش اخباری از شهر دارد. اما جودی آن شب چیزی نشنید. پدرش با انگشتی جدی به او اشاره کرد.
“You’d better go to bed, Jody. I’m going to need you in the morning.”
«بهتر است به رختخواب بروی، جودی. من به تو صبح نیاز دارم.»
That wasn’t so bad. There was something new and exciting for the morning. That was almost as good as a story from his father. Jody’s mouth worked out a question before he spoke it.
این خیلی بد نبود. چیزی جدید و هیجانانگیز برای صبح وجود داشت. این تقریباً به خوبی یک داستان از پدرش بود. جودی قبل از اینکه سوالش را بپرسد، دهانش تکان خورد.
“What are we going to do in the morning, kill a pig?”
«فردا صبح چه کار میکنیم، یک خوک میکشیم؟»
“Don’t think about it tonight. You go to bed now.”
«امشب به آن فکر نکن. الآن به رختخواب برو.»
When Jody closed the door, he heard his father and Billy Buck talking and laughing softly and he knew it was a joke of some kind. And later when he lay in bed, trying to make words from the sounds in the other room, he heard his father say, “Don’t worry, Ruth. I didn’t pay very much for him.”
وقتی جودی در را بست، شنید که پدرش و بیلی باک آرام صحبت میکنند و میخندند و فهمید که این یک شوخی است. و بعداً وقتی در تخت دراز کشید و سعی کرد از صداهای اتاق دیگر کلمات را تشخیص دهد، شنید که پدرش گفت: «نگران نباش، روت. من خیلی برایش پول ندادم.»
When the bell rang in the morning, Jody dressed even more quickly than usual. In the kitchen, while he washed his face and combed back his hair, his mother said, “Don’t you go outside until you eat a good breakfast.”
وقتی صبح زنگ به صدا درآمد، جودی حتی سریعتر از معمول لباس پوشید. در آشپزخانه، در حالی که صورتش را میشست و موهایش را شانه میکرد، مادرش گفت: «تا زمانی که صبحانه خوبی نخوردهای، بیرون نرو.»
Jody went into the dining room and sat at the long white table. He was eating his breakfast when his father and Billy came in.
جودی به اتاق غذاخوری رفت و پشت میز سفید بلند نشست. در حالی که صبحانه میخورد، پدرش و بیلی وارد شدند.
Carl Tiflin said crossly, “You come with us after breakfast, Jody!”
کارل تیفلین با عصبانیت گفت: «بعد از صبحانه با ما بیا، جودی!»
Now, Jody had trouble with his food. He felt a kind of doom in the air. Finally, the men finished their coffee and stood up, and Jody followed them. He tried to stay calm, but his mind was jumping from one thought to another.
حالا، جودی با غذایش مشکل داشت. او احساس نوعی سرنوشت شوم در هوا میکرد. بالاخره مردان قهوههایشان را تمام کردند و بلند شدند، و جودی آنها را دنبال کرد. او سعی کرد آرام بماند، اما ذهنش از یک فکر به فکر دیگر میپرید.
کلمات مهم (بولد شده)
- doom - سرنوشت شوم
His mother called, "Carl! Don't keep that boy out of school today."
مادرش صدا زد: "کارل! نگذار که آن پسر امروز از مدرسه دور بماند."
The men walked silently across the yard, past the cypress tree where they killed pigs, and past the black iron pot where they boiled the dead animals.
مردان در سکوت از حیاط عبور کردند، از کنار درخت سرو که در آنجا خوکها را میکشتند، و از کنار دیگ سیاه آهنی که در آن حیوانات مرده را میجوشاندند.
So it wasn't a pig killing today. Jody's father opened the door of the barn and they went in.
پس امروز روز کشتن خوک نبود. پدر جودی درِ انبار را باز کرد و آنها داخل شدند.
After the bright sun outside, the inside of the barn was as dark as night.
پس از نور درخشان خورشید بیرون، داخل انبار به تاریکی شب بود.
Mr. Tiflin moved over toward the one box stall.
آقای تیفلین به سمت یکی از غرفههای بسته رفت.
"Come here," he ordered his son.
"بیا اینجا،" او به پسرش دستور داد.
Jody could begin to see things now. He looked into the box stall and then stepped back quickly.
جودی حالا میتوانست چیزها را ببیند. به داخل غرفه نگاه کرد و سپس سریع عقب رفت.
A red pony colt was looking at him out of the stall.
یک کره اسب pony colt قرمز از داخل غرفه به او نگاه میکرد.
Its ears were forward and it had a sad look in its eyes.
گوشهایش رو به جلو بود و در چشمانش نگاهی غمگین داشت.
Billy Buck knew how he felt. "It's a pretty name, but it's long. Why don't you just call him Gabilan? That means hawk. That would be a fine name for him."
بیلی باک احساسش را درک کرد. "اسم زیبایی است، اما طولانی است. چرا فقط او را گابیلان صدا نمیزنی؟ این به معنی hawk (شاهین) است. این اسم مناسبی برای او خواهد بود."
Jody looked into the box stall again. "Can I lead him to school, Billy, to show the other kids? What do you think?"
جودی دوباره به داخل غرفه نگاه کرد. "بیلی، میتوانم او را به مدرسه ببرم تا به بچههای دیگر نشان دهم؟ نظر تو چیست؟"
But Billy shook his head. "No, Jody. He's not ready for that. You can't even lead him with a rope yet. You can bring your friends here and show the pony to them. Now, look at the time. You have school soon."
اما بیلی سرش را تکان داد. "نه، جودی. او هنوز آماده این کار نیست. حتی هنوز نمیتوانی او را با طناب هدایت کنی. میتوانی دوستانت را اینجا بیاوری و او را به آنها نشان دهی. حالا به ساعت نگاه کن. بهزودی مدرسه داری."
کلمات مهم
- pony - اسب کوچک
- colt - کره اسب نر
- hawk - شاهین
Chapter 1 | Part 5
Six boys ran over the hill that afternoon. They ran hard, with their heads down, and went straight to the barn to see the red pony.
شش پسر آن بعدازظهر از تپه دویدند. آنها با شدت دویدند، سرهایشان پایین بود، و مستقیم به سمت انبار رفتند تا کره اسب قرمز را ببینند.
They stood there and couldn't speak, and then they looked at Jody with admiring eyes.
آنها ایستادند و نتوانستند صحبت کنند، سپس با چشمان تحسینآمیز به جودی نگاه کردند.
Before today Jody had been a boy, quieter than most, even a little afraid of things. And now he was different.
قبل از امروز جودی یک پسر بود، آرامتر از بیشتر بچهها، حتی کمی از چیزها میترسید. و حالا او متفاوت بود.
They understood the difference between a footman and a horseman. Jody was a horseman now, and that fact placed him above the other boys.
آنها تفاوت بین یک پیادهنظام و یک سوارکار را درک کردند. جودی حالا یک سوارکار بود و این واقعیت او را بالاتر از سایر پسرها قرار داد.
"Why don't you ride him?" the boys cried.
"چرا سوار او نمیشوی؟" پسرها فریاد زدند.
Jody answered calmly, like an adult, "He's not old enough. Nobody can ride him for a long time. I have to teach him first. Billy's going to show me how."
جودی با آرامش پاسخ داد، مثل یک بزرگتر: "او به اندازه کافی بزرگ نیست. هیچکس نمیتواند مدت زیادی روی او سوار شود. اول باید او را آموزش بدهم. بیلی قرار است به من نشان بدهد چگونه."
The boys were thinking of ways to be better friends with Jody. They wanted a ride on the red pony one day.
پسرها در فکر پیدا کردن راههایی برای دوستانهتر بودن با جودی بودند. آنها میخواستند روزی روی کره اسب قرمز سوار شوند.
The young pony jumped and ran. He enjoyed being young and strong.
کره اسب جوان پرید و دوید. او از جوان و قوی بودن لذت میبرد.
At last he walked to the water-box in one corner of the field, put his nose deep into the water, and drank noisily.
در نهایت به سمت جعبه آب در یکی از گوشههای مزرعه رفت، دماغش را عمیقاً در آب فرو برد و با صدای بلند آب نوشید.
Jody loved to watch him. Only strong, brave horses drank water with so much enjoyment.
جودی دوست داشت او را تماشا کند. تنها اسبهای قوی و شجاع بودند که با این همه لذت آب مینوشیدند.
Jody noticed everything about Gabilan. He watched how he moved. He noticed how he slept. He even noticed how he talked with his ears.
جودی همه چیز را در مورد گابیلان متوجه شد. او حرکتهای او را تماشا میکرد. متوجه شد که چطور میخوابد. حتی متوجه شد که چگونه با گوشهایش صحبت میکند.
You could tell exactly how Gabilan felt by watching his ears. They went back toward his tail when he was angry or afraid, and toward his nose when he was anxious or pleased.
با تماشای گوشهای گابیلان میتوانستید دقیقاً بفهمید که او چه احساسی دارد. آنها وقتی عصبی یا ترسان بود به سمت دمش میرفتند و وقتی مضطرب یا راضی بود به سمت بینیاش حرکت میکردند.
Their exact position told Jody which emotion the pony had.
موقعیت دقیق آنها به جودی میگفت که کره اسب چه احساسی دارد.
Billy Buck didn't forget his promise. In the early fall, he and Jody began to train Gabilan.
بیلی باک وعدهاش را فراموش نکرد. در اوایل پاییز، او و جودی شروع به آموزش گابیلان کردند.
Everything took time, but the pony was intelligent and learned easily. After a short time, he followed Jody around the farm.
همه چیز زمان برد، اما کره اسب باهوش بود و به راحتی یاد میگرفت. پس از مدتی کوتاه، او از جودی در اطراف مزرعه پیروی میکرد.
Then he learned to stop and start and to follow Jody's orders. But in many ways he was a bad pony. He bit Jody in the pants and stood on Jody's feet.
سپس او یاد گرفت که ایستاده و شروع کند و دستورات جودی را دنبال کند. اما از جهات زیادی کره اسب بدی بود. او جودی را در شلوار گاز گرفت و روی پای جودی ایستاد.
Sometimes his ears went back and he aimed a violent kick at the boy. Then Gabilan looked at Jody and seemed to laugh to himself.
گاهی اوقات گوشهایش به عقب میرفت و یک لگد شدید به سمت پسر میزد. سپس گابیلان به جودی نگاه میکرد و به نظر میرسید که به خودش میخندد.
One morning at breakfast, Jody's father complained, "That horse acts like a pet. I don't like trick horses. They're like actors-no real character. I guess you should put a saddle on him pretty soon."
یک صبح هنگام صبحانه، پدر جودی شکایت کرد: "آن اسب مثل یک حیوان خانگی رفتار میکند. من اسبهای نمایشی را دوست ندارم. آنها مثل بازیگران هستند- هیچ شخصیت واقعی ندارند. فکر میکنم باید زودتر زین را روی او بگذاری."
"He'll probably throw me off," Jody thought. That was OK. That happened to everyone. It was only a bad thing if you didn't get on the horse again immediately.
"احتمالاً من را پرت خواهد کرد," جودی فکر کرد. این اشکالی نداشت. این برای همه اتفاق میافتاد. تنها چیزی که بد بود این بود که اگر بلافاصله دوباره سوار اسب نمیشدی.
Sometimes Jody dreamed that he lay in the dirt and couldn't get on Gabilan again. The terror of the dream stayed with him until the middle of the day.
گاهی اوقات جودی خواب میدید که در خاک افتاده و نمیتواند دوباره سوار گابیلان شود. ترس از آن رویا تا میانه روز با او میماند.
But the pony wasn't ready for a rider yet. First, Jody and Billy had to teach him about wearing a saddle.
اما کره اسب هنوز برای سوار شدن آماده نبود. اول، جودی و بیلی باید به او در مورد استفاده از زین آموزش میدادند.
But then one day Jody's father said, "I guess you can ride him by Thanksgiving."
اما سپس روزی پدر جودی گفت: "فکر میکنم میتوانی تا روز شکرگزاری سوارش شوی."
Chapter 1 | Part 6
Each day Jody put the saddle on Gabilan's back, and each day the pony fought against it. But Jody was patient and, little by little, the pony learned.
هر روز جودی زین را روی پشت گابیلان میگذاشت، و هر روز کره اسب با آن مبارزه میکرد. اما جودی صبور بود و کمکم کره اسب یاد گرفت.
He was growing fast, too, and was a healthy and handsome animal. His coat and tail were shiny and smooth because of Jody's regular brushing, and his eyes were bright.
او همچنین به سرعت رشد میکرد و حیوانی سالم و خوشتیپ بود. پوشش و دم او براق و صاف بود به خاطر شانه زدنهای منظم جودی و چشمانش روشن بودند.
He was ready to be a saddle horse, and Thanksgiving Day was only three weeks away.
او آماده بود که یک اسب زین دار شود و روز شکرگزاری تنها سه هفته فاصله داشت.
"I hope it doesn't rain before then," Jody said.
"امیدوارم قبل از آن باران نیافتد," جودی گفت.
"Why not?" asked Billy. "Don't you want Gabilan to throw you in the mud?"
"چرا نه؟" بیلی پرسید. "آیا نمیخواهی گابیلان تو را در گل پرتاب کند؟"
Jody laughed. He didn't worry too much about getting dirty, but he didn't want Gabilan to fall on him and break his leg or even his back.
جودی خندید. او خیلی نگران کثیف شدن نبود، اما نمیخواست گابیلان روی او بیفتد و پایش یا حتی کمرش بشکند.
The idea of rain worried him. But most of the time Jody didn't worry. He just counted the days until Thanksgiving and spent as much time as possible with his pony.
فکر باران او را نگران میکرد. اما بیشتر وقتها جودی نگران نبود. او فقط روزها را میشمرد تا روز شکرگزاری برسد و تا جایی که میتوانست با کرهاسبش وقت میگذراند.
Every afternoon he put the saddle on Gabilan and took him outside for a walk.
هر بعد از ظهر زین را روی گابیلان میگذاشت و او را به بیرون میبرد تا راه برود.
Sometimes Jody led the pony to the brush line and let him drink from the round, green tub, and sometimes he led the pony through the fields to the top of the hill.
گاهی اوقات جودی کرهاسب را به خط درختچهها میبرد و میگذاشت از حوضچه گرد و سبز آب بنوشد و گاهی اوقات او را از میان مزارع به بالای تپه میبرد.
They looked down at the white town of Salinas and the ordered fields of the great valley and the trees kept small by hungry sheep.
آنها به پایین نگاه میکردند و به شهر سفید سالیناس و مزارع مرتب دره بزرگ و درختانی که توسط گوسفندان گرسنه کوچک نگه داشته میشدند، نگاه میکردند.
Now and then they went through the brush and came to a little clear circle in the middle of the trees.
هر از گاهی از میان درختچهها عبور میکردند و به یک دایره کوچک و روشن در میان درختان میرسیدند.
They couldn't see anything from their old life, just the trees and the sky.
آنها هیچ چیز از زندگی قدیمیشان نمیدیدند، فقط درختان و آسمان.
Gabilan liked these trips and kept his head very high and smelled the air with interest.
گابیلان این سفرها را دوست داشت و سرش را خیلی بالا نگه میداشت و با علاقه هوا را بو میکشید.
