متن اول

Urban Farming

کشاورزی شهری

In Paris, urban farmers are trying a soil-free approach to agriculture that uses less space and fewer resources. Could it help cities face the threats to our food supplies?

در پاریس، کشاورزان شهری در حال آزمایش رویکردی در کشاورزی هستند که بدون استفاده از خاک با استفاده کمتر از فضا و منابع کار می‌کند. آیا می‌تواند به شهرها در مقابله با تهدیدات مربوط به منابع غذایی ما کمک کند؟

On top of a striking new exhibition hall in southern Paris, the world’s largest urban rooftop farm has started to bear fruit.

بر روی سقف یک سالن نمایشگاهی جدید در جنوب پاریس، بزرگ‌ترین مزرعه شهری روی بام جهان شروع به محصول‌دهی کرده است.

Strawberries that are small, intensely flavoured and resplendently red sprout abundantly from large plastic tubes.

توت‌فرنگی‌هایی کوچک، با طعمی شدید و رنگی قرمز خیره‌کننده، به فراوانی از لوله‌های پلاستیکی بزرگ می‌رویند.

Peer inside and you see the tubes are completely hollow, the roots of dozens of strawberry plants dangling down inside them.

اگر به داخل لوله‌ها نگاه کنید، می‌بینید که لوله‌ها کاملاً توخالی هستند و ریشه‌های ده‌ها گیاه توت‌فرنگی درون آن‌ها آویزان است.

From identical vertical tubes nearby burst row upon row of lettuces; near those are aromatic herbs, such as basil, sage and peppermint.

از لوله‌های عمودی مشابه در نزدیکی، ردیف‌هایی از کاهو بیرون می‌زنند. در کنار آن‌ها گیاهان معطر مانند ریحان، مریم‌گلی و نعناع رشد می‌کنند.

Opposite, in narrow, horizontal trays packed not with soil but with coconut fibre, grow cherry tomatoes, shiny aubergines and brightly coloured chards.

در مقابل، در سینی‌های باریک افقی که به جای خاک با الیاف نارگیل پر شده‌اند، گوجه‌فرنگی‌های گیلاسی، بادمجان‌های براق و برگ‌های رنگارنگ چارد می‌رویند.

Pascal Hardy, an engineer and sustainable development consultant, began experimenting with vertical farming and aeroponic growing towers – as the soil-free plastic tubes are known – on his Paris apartment block roof five years ago.

پاسکال هاردی، مهندس و مشاور توسعه پایدار، پنج سال پیش شروع به آزمایش کشاورزی عمودی و برج‌های کشت هوازی - که به نام لوله‌های پلاستیکی بدون خاک هستند - روی پشت‌بام آپارتمانش در پاریس کرد.

The urban rooftop space above the exhibition hall is somewhat bigger: 14,000 square metres and almost exactly the size of a couple of football pitches.

فضای پشت‌بام شهری بالای سالن نمایشگاه، کمی بزرگ‌تر است: ۱۴,۰۰۰ متر مربع و تقریباً به اندازه دو زمین فوتبال.

Already, the team of young urban farmers who tend it have picked, in one day, 3,000 lettuces and 150 punnets of strawberries.

تاکنون، تیمی از کشاورزان شهری جوان که از این مزرعه مراقبت می‌کنند، در یک روز ۳,۰۰۰ کاهو و ۱۵۰ بسته توت‌فرنگی برداشت کرده‌اند.

When the remaining two thirds of the vast open area are in production, 20 staff will harvest up to 1,000 kg of perhaps 35 different varieties of fruit and vegetables, every day.

وقتی دو سوم باقی‌مانده از فضای باز عظیم به تولید برسد، ۲۰ نفر از کارکنان روزانه تا ۱,۰۰۰ کیلوگرم از حدود ۳۵ نوع مختلف میوه و سبزیجات برداشت خواهند کرد.

‘We’re not ever, obviously, going to feed the whole city this way,’ cautions Hardy.

هاردی هشدار می‌دهد: "ما هرگز، به‌طور واضح، نمی‌توانیم کل شهر را به این روش تغذیه کنیم."

‘In the urban environment you’re working with very significant practical constraints, clearly, on what you can do and where.

"در محیط شهری، شما با محدودیت‌های عملی بسیار قابل توجه روبرو هستید که مشخص می‌کند چه کاری را و در کجا می‌توانید انجام دهید."

But if enough unused space can be developed like this, there’s no reason why you shouldn’t eventually target maybe between 5% and 10% of consumption.’

"اما اگر فضای استفاده‌نشده کافی به این شکل توسعه یابد، دلیلی وجود ندارد که در نهایت نتوانید برای بین ۵٪ تا ۱۰٪ از مصرف را هدف قرار دهید."

Perhaps most significantly, however, this is a real-life showcase for the work of Hardy’s flourishing urban agriculture consultancy, Agripolis, which is currently fielding enquiries from around the world to design, build and equip a new breed of soil-free inner-city farm.

بااین‌حال، شاید مهم‌ترین نکته این باشد که این پروژه نمونه‌ای واقعی از کار شرکت مشاوره کشاورزی شهری موفق هاردی، Agripolis است، که در حال حاضر از سراسر جهان برای طراحی، ساخت و تجهیز نوع جدیدی از مزرعه شهری بدون خاک درخواست‌هایی دریافت می‌کند.

‘The method’s advantages are many,’ he says.

او می‌گوید: "این روش مزایای زیادی دارد."

‘First, I don’t much like the fact that most of the fruit and vegetables we eat have been treated with something like 17 different pesticides, or that the intensive farming techniques that produced them are such huge generators of greenhouse gases.’

"اول از همه من واقعاً دوست ندارم که بیشتر میوه‌ها و سبزیجاتی که می‌خوریم با چیزی حدود ۱۷ نوع آفت‌کش مختلف به عمل آمده‌اند یا اینکه روش‌های کشاورزی فشرده که آنها را تولید کرده‌اند، مولدهای بزرگی از گازهای گلخانه‌ای هستند."

‘I don’t much like the fact, either, that they’ve travelled an average of 2,000 refrigerated kilometres to my plate, that their quality is so poor, because the varieties are selected for their capacity to withstand such substantial journeys, or that 80% of the price I pay goes to wholesalers and transport companies, not the producers.’

"همین‌طور خوشایند نیست که این محصولات به‌طور متوسط ۲,۰۰۰ کیلومتر مسیر یخچالی طی کرده‌اند که در نهایت در ظرف غذای من قرار گیرند، یا اینکه کیفیتشان بسیار پایین است، زیرا انتخاب‌ها طوری صورت گرفته که توانایی این سفرهای طولانی را داشته باشند، یا اینکه ۸۰٪ از قیمتی که من می‌پردازم به عمده‌فروشان و شرکت‌های حمل‌ونقل می‌رود، نه تولیدکنندگان."

‘Produce grown using this soil-free method, on the other hand – which relies solely on a small quantity of water, enriched with organic nutrients, pumped around a closed circuit of pipes, towers and trays – is “produced up here, and sold locally, just down there. It barely travels at all,” Hardy says.

از سوی دیگر، محصولاتی که با استفاده از این روش خاک‌بدون می‌رویند - که تنها به مقدار کمی آب غنی‌شده با مواد مغذی ارگانیک وابسته است که در یک چرخه بسته از لوله‌ها، برج‌ها و سینی‌ها پمپ می‌شود - "اینجا تولید می‌شوند و به صورت محلی درست آنجا فروخته می‌شوند. تقریباً هیچ مسافتی را طی نمی‌کنند،" هاردی می‌گوید.

‘You can select crop varieties for their flavour, not their resistance to the transport and storage chain, and you can pick them when they’re really at their best, and not before.’

"شما می‌توانید گونه‌های محصولات را بخاطر طعمشان انتخاب کنید، نه بخاطر مقاومتشان در زنجیره حمل‌ونقل و ذخیره‌سازی، و زمانی که آنها در بهترین حالتشان هستند، نه زودتر از آن."

No soil is exhausted, and the water that gently showers the plants’ roots every 12 minutes is recycled, so the method uses 90% less water than a classic intensive farm for the same yield.

هیچ خاکی فرسوده نمی‌شود، و آبی که هر ۱۲ دقیقه به آرامی ریشه‌های گیاهان می‌ریزد، بازیافت می‌شود، بنابراین این روش ۹۰٪ آب کمتری نسبت به یک مزرعه فشرده کلاسیک برای همان میزان محصول استفاده می‌کند.

Urban farming is not, of course, a new phenomenon.

کشاورزی شهری، البته پدیده جدیدی نیست.

Inner-city agriculture is booming from Shanghai to Detroit and Tokyo to Bangkok.

کشاورزی درون‌شهری از شانگهای تا دیترویت و از توکیو تا بانکوک در حال رونق است.

Strawberries are being grown in disused shipping containers, mushrooms in underground carparks.

توت‌فرنگی‌ها در کانتینرهای حمل‌ونقل متروکه و قارچ‌ها در پارکینگ‌های زیرزمینی کشت می‌شوند.

Aeroponic farming, he says, is ‘virtuous.’

او می‌گوید کشاورزی آئروپونیک "با کارآمد" است.

The equipment weighs little, can be installed on almost any flat surface and is cheap to buy: roughly 100 to 150 per square metre.

تجهیزات وزن کمی دارند، می‌توان آن را تقریباً روی هر سطح صاف نصب کرد و خرید آن ارزان است: تقریباً ۱۰۰ تا ۱۵۰ یورو در هر متر مربع.

It is cheap to run, too, consuming a tiny fraction of the electricity used by some techniques.

هزینه بهره‌برداری نیز کم است و تنها بخش کوچکی از برق مصرفی برخی روش‌ها را مصرف می‌کند.

Produce grown this way typically sells at prices that, while generally higher than those of classic intensive agriculture, are lower than soil-based organic growers.

محصولاتی که به این روش کشت می‌شوند معمولاً با قیمت‌هایی به فروش می‌رسند که اگرچه به طور کلی بالاتر از کشاورزی شدید کلاسیک است، اما کمتر از کشاورزی ارگانیک مبتنی بر خاک است.

There are limits to what farmers can grow this way, of course, and much of the produce is suited to the summer months.

البته محدودیت‌هایی وجود دارد در مورد اینکه کشاورزان چه چیزی می‌توانند به این روش کشت کنند و بسیاری از محصولات این روش مناسب تابستان هستند.

‘Root vegetables we cannot do, at least not yet,’ he says.

او می‌گوید: "ما نمی‌توانیم سبزیجات ریشه‌ای را کشت کنیم، حداقل هنوز نه."

‘Radishes are OK, but carrots, potatoes, that kind of thing – the roots are simply too long.

"تربچه‌ها مناسب هستند، اما هویج، سیب‌زمینی و موارد مشابه – ریشه‌هایشان به سادگی بیش از حد بلند هستند."

Fruit trees are obviously not an option. And beans tend to take up a lot of space for not much return.’

"درختان میوه به‌وضوح گزینه مناسبی نیستند. و لوبیاها معمولاً فضای زیادی می‌گیرند و بازده چندانی ندارند."

Nevertheless, urban farming of the kind being practised in Paris is one part of a bigger and fast-changing picture that is bringing food production closer to our lives.

بااین‌حال، کشاورزی شهری از نوعی که در پاریس انجام می‌شود، بخشی از تصویری بزرگ‌تر و به سرعت در حال تغییر است که تولید مواد غذایی را به زندگی ما نزدیک‌تر می‌کند.

کلمات مهم

• Sustainable - پایدار (مرتبط با توسیع‌ای که به محیط‌زیست آسیب نمی‌رساند).
• Nutrients - مواد مغذی (عناصر یا ترکیبات مورد نیاز برای رشد و سلامت گیاهان یا بدن).
• Yield - بازده (محصول یا نتیجه تولید).
• Constraints - محدودیت‌ها (موانع یا شرایطی که کارها را دشوار می‌کنند).
• Consultancy - مشاوره (خدمات مشورتی حرفه‌ای در یک زمینه تخصصی).
• Virtuous - کارآمد یا بایسته (با ویژگی‌های مثبت یا مزایای قابل توجه).
• Flourishing - شکوفا (رشد و توسعه موفق).
• Resistance - مقاومت (مقابله مقابل یا مخالفت با تأیید).

متن دوم

Forest management in Pennsylvania, USA

مدیریت جنگل در پنسیلوانیا، ایالات متحده

How managing low-quality wood (also known as low-use wood) for bioenergy can encourage sustainable forest management.

چگونه مدیریت چوب باکیفیت پایین (که به عنوان چوب کم‌استفاده نیز شناخته می‌شود) برای تولید انرژی زیستی می‌تواند مدیریت پایدار جنگل را تقویت کند.

A
tree’s ‘value’ depends on several factors including its species, size, form, condition, quality, function, and accessibility, and depends on the management goals for a given forest.

"ارزش" یک درخت به چندین عامل از جمله گونه، اندازه، شکل، وضعیت، کیفیت، کارکرد و دسترسی آن بستگی دارد و به اهداف مدیریتی جنگل موردنظر نیز وابسته است.

The same tree can be valued very differently by each person who looks at it.

همان درخت ممکن است از دید هر فرد که به آن نگاه می‌کند، ارزش بسیار متفاوتی داشته باشد.

A large, straight black cherry tree has high value as timber to be cut into logs or made into furniture, but for a landowner more interested in wildlife habitat, the real value of that stem (or trunk) may be the food it provides to animals.

یک درخت گیلاس سیاه بزرگ و صاف ارزش بالایی به عنوان چوب بریده شده به صورت الوار یا ساخته شده به مبلمان دارد، اما برای یک مالک زمین که به زیستگاه حیات وحش بیشتر علاقه‌مند است، ارزش واقعی آن تنه ممکن است غذایی باشد که به حیوانات ارائه می‌دهد.

Likewise, if the tree suffers from black knot disease, its value for timber decreases, but to a woodworker interested in making bowls, it brings an opportunity for a unique and beautiful piece of art.

به همین ترتیب، اگر درخت به بیماری گره سیاه مبتلا شود، ارزش آن برای چوب کاهش می‌یابد، اما برای یک نجار که به ساخت کاسه‌های چوبی علاقه دارد، این یک فرصت برای خلق یک اثر هنری منحصر به فرد و زیبا ایجاد می‌کند.

B
In the past, Pennsylvania landowners were solely interested in the value of their trees as high-quality timber.

در گذشته، مالکان زمین در پنسیلوانیا تنها به ارزش درختان خود به‌عنوان چوب باکیفیت علاقه‌مند بودند.

The norm was to remove the stems of highest quality and leave behind poorly formed trees that were not as well suited to the site where they grew.

روال معمول این بود که تنه‌های با بالاترین کیفیت را قطع کنند و درختان با شکل نامناسب که به محل رشد خود نیز تطابق کمتری داشتند را باقی بگذارند.

This practice, called "high-grading," has left a legacy of "low-use wood" in the forests.

این روش که «مرجعه‌بندی بالا» نامیده می‌شود، میراثی از «چوب کم‌ارزش» را در جنگل‌ها به‌جا گذاشته است.

Some people even call these "junk trees," and they are abundant in Pennsylvania.

برخی حتی این درختان را «درختان بی‌ارزش» می‌نامند، و این درختان در پنسیلوانیا فراوان هستند.

These trees have lower economic value for traditional timber markets, compete for growth with higher-value trees, shade out desirable regeneration and decrease the health of a stand leaving it more vulnerable to poor weather and disease.

این درختان ارزش اقتصادی کمتری برای بازارهای چوب سنتی دارند، با درختان با ارزش بالاتر برای رشد رقابت می‌کنند، بازسازی مطلوب را سایه‌دار می‌کنند و سلامت جنگل را کاهش داده و آن را در برابر شرایط بد آب و هوایی و بیماری‌ها آسیب‌پذیرتر می‌کنند.

Management that specifically targets low-use wood can help landowners manage these forest health issues, and wood energy markets help promote this.

مدیریت که به‌طور خاص بر روی چوب کم‌ارزش تمرکز دارد می‌تواند به مالکان زمین در مدیریت این مشکلات سلامتی جنگل کمک کند، و بازارهای انرژی چوب نیز به ترویج این امر کمک می‌کنند.

C
Wood energy markets can accept less expensive wood material of lower quality than would be suitable for traditional timber markets.

بازارهای انرژی چوب می‌توانند مواد چوبی ارزان‌تر و با کیفیت پایین‌تری را که برای بازارهای سنتی چوب مناسب نباشند، بپذیرند.

Most wood used for energy in Pennsylvania is used to produce heat or electricity through combustion.

بیشتر چوبی که در پنسیلوانیا برای انرژی استفاده می‌شود از طریق احتراق برای تولید گرما یا برق به کار می‌رود.

Many schools and hospitals use wood boiler systems to heat and power their facilities, many homes are primarily heated with wood, and some coal plants incorporate wood into their coal streams to produce electricity.

بسیاری از مدارس و بیمارستان‌ها از سیستم‌های دیگ بخار چوبی برای گرم کردن و تأمین انرژی تأسیسات خود استفاده می‌کنند، بسیاری از خانه‌ها عمدتاً با چوب گرم می‌شوند، و برخی از نیروگاه‌های زغال‌سنگ نیز چوب را به جریان‌های زغال‌سنگ خود اضافه می‌کنند تا برق تولید کنند.

Wood can also be gasified for electrical generation and can even be made into liquid fuels like ethanol and gasoline for lorries and cars.

چوب همچنین می‌تواند برای تولید برق به گاز تبدیل شود و حتی می‌توان آن را به سوخت‌های مایع مانند اتانول و بنزین برای کامیون‌ها و خودروها تبدیل کرد.

All these products are made primarily from low-use wood.

تمام این محصولات عمدتاً از چوب کم‌ارزش ساخته می‌شوند.

Several tree- and plant-cutting approaches, which could greatly improve the long-term quality of a forest, focus strongly or solely on the use of wood for those markets.

چندین روش بریدن درخت و گیاه که می‌تواند کیفیت بلندمدت یک جنگل را به‌شدت بهبود دهد، به شدت یا صرفاً بر استفاده از چوب برای آن بازارها تمرکز دارند.

D
One such approach is called a Timber Stand Improvement (TSI) Cut.

یکی از این روش‌ها "بهبود ایستگاه چوب" (TSI) نامیده می‌شود.

In a TSI Cut, really poor-quality tree and plant material is cut down to allow more space, light, and other resources to the highest-valued stems that remain.

در یک TSI، مواد درخت و گیاه بسیار بی‌کیفیت بریده می‌شود تا فضای بیشتر، نور و منابع دیگر به ساقه‌های با ارزش بالاتر که باقی می‌مانند اختصاص یابد.

Removing invasive plants might be another primary goal of a TSI Cut.

حذف گیاهان مهاجم ممکن است یکی دیگر از اهداف اصلی برش TSI باشد.

The stems that are left behind might then grow in size and develop more foliage and larger crowns or tops that produce more coverage for wildlife; they have a better chance to regenerate in a less crowded environment.

تنه‌هایی که باقی مانده‌اند ممکن است در اندازه رشد کنند و برگ بیشتری تولید کنند، یا تاج‌های بزرگ‌تر یا بخش‌های بالایی که پوشش بیشتری برای حیات وحش تولید می‌کنند؛ آن‌ها فرصت بهتری برای تجدید نسل در یک محیط کم‌تراکم دارند.

TSI Cuts can be tailored to one farmer’s specific management goals for his or her land.

برش‌های TSI می‌توانند مطابق با اهداف مدیریتی خاص یک کشاورز برای زمین او تنظیم شوند.

E
Another approach that might yield a high amount of low-use wood is a Salvage Cut.

روش دیگری که ممکن است مقدار زیادی چوب کم‌ارزش تولید کند، برش نجات است.

With the many pests and pathogens visiting forests including hemlock woolly adelgid, Asian longhorned beetle, emerald ash borer, and gypsy moth, to name just a few, it is important to remember that those working in the forests can help ease these issues through cutting procedures.

با وجود آفات و بیماری‌های متعدد که به جنگل‌ها مراجعه می‌کنند از جمله هملوک ول‌آدلگید، سوسک شاخ‌بلند آسیایی، مته زمردی خاکستر و شب‌پره کولی، فقط به نام چند مورد، مهم است به یاد داشته باشیم که کسانی که در جنگل‌ها کار می‌کنند می‌توانند از طریق روش‌های برش این مشکلات را کاهش دهند.

These types of cut reduce the number of sick trees and seek to manage the future spread of a pest problem.

این نوع برش‌ها تعداد درختان بیمار را کاهش می‌دهند و به مدیریت گسترش آینده مشکلات آفات می‌پردازند.

They leave vigorous trees that have stayed healthy enough to survive the outbreak.

این برش‌ها درختان قوی و سالمی را که به اندازه کافی مقاوم بودند تا از شیوع بیماری زنده بمانند باقی می‌گذارند.

F
A Shelterwood Cut, which only takes place in a mature forest that has already been thinned several times, involves removing all the mature trees when other seedlings have become established.

"برش پناهی" که فقط در جنگل بالغی اتفاق می‌افتد که چندین بار نازک شده است، شامل حذف تمام درختان بالغ هنگامی که دیگر نهال‌ها مستقر شده‌اند، می‌شود.

This then allows the forester to decide which tree species are regenerated.

این روش به جنگلبان اجازه می‌دهد تصمیم بگیرد که کدام گونه‌های درختی بازتولید شوند.

It leaves a young forest where all trees are at a similar point in their growth.

این کار جنگلی جوان ایجاد می‌کند که در آن همه درختان در مرحله‌ای مشابه از رشد قرار دارند.

It can also be used to develop a two-tier forest so that there are two harvests and the money that comes in is spread out over a decade or more.

این روش همچنین می‌تواند برای ایجاد یک جنگل دوطبقه استفاده شود که در آن دو برداشت انجام می‌شود و درآمد حاصل طی دهه یا بیشتر گسترش می‌یابد.

G
Thinnings and dense and dead wood removal for fire prevention also center on the production of low-use wood.

تنک‌کردن و حذف چوب‌های متراکم و مرده برای پیشگیری از آتش‌سوزی نیز بر تولید چوب کم‌ارزش متمرکز است.

However, it is important to remember that some retention of what many would classify as low-use wood is very important.

با این حال مهم است که به خاطر داشته باشیم که حفظ بخشی از چوب که بسیاری آن را به‌عنوان چوب کم‌ارزش طبقه‌بندی می‌کنند، بسیار اهمیت دارد.

The tops of trees that have been cut down should be left on the site so that their nutrients cycle back into the soil.

قسمت‌های بالایی درختانی که قطع شده‌اند باید در محل باقی بمانند تا مواد مغذی آنها به چرخه خاک بازگردد.

In addition, trees with many cavities are extremely important habitats for insect predators like woodpeckers, bats, and small mammals.

علاوه بر این، درختانی که حفره‌های زیادی دارند زیستگاه‌های بسیار مهمی برای شکارچیان حشرات مانند دارکوب‌ها، خفاش‌ها و پستانداران کوچک هستند.

They help control problem insects and increase the health and resilience of the forest.

این درختان به کنترل حشرات مشکل‌ساز کمک می‌کنند و سلامت و تاب‌آوری جنگل را افزایش می‌دهند.

It is also important to remember that not all small trees are low-use.

همچنین مهم است به خاطر داشته باشیم که همه درختان کوچک چوب کم‌ارزش نیستند.

For example, many species like hawthorn provide food for wildlife.

به‌عنوان مثال، بسیاری از گونه‌ها مانند زالزالک، غذا برای حیات وحش فراهم می‌کنند.

Finally, rare species of trees in a forest should also stay behind as they add to its structural diversity.

در نهایت، گونه‌های نادر درختان در یک جنگل نیز باید باقی بمانند، زیرا آنها به تنوع ساختاری آن می‌افزایند.

کلمات مهم

• Timber - چوب
• Habitat - زیستگاه
• Regeneration - بازسازی یا تجدید نسل
• Pest - آفت
• Pathogen - پاتوژن یا عامل بیماری‌زا
• Resilience - تاب‌آوری
• Combustion - احتراق
• Nutrients - مواد مغذی
• Thinning - تنک‌کردن
• Legacy - میراث
• Cavity - حفره
• Salvage - بازیابی
• Retention - حفظ
• Diversity - تنوع
• Intensive - فشرده
• Outbreak - شیوع
• Vigorous - پرانرژی و سالم
• Erosion - فرسایش
• Sustainability - پایداری

متن سوم

Conquering Earth’s space junk problem

مسئله زباله‌های فضایی زمین

Satellites, rocket shards and collision debris are creating major traffic risks in orbit around the planet. Researchers are working to reduce these threats.

ماهواره‌ها، قطعات موشک و بقایای برخوردها خطرات ترافیکی عمده‌ای را در مدار اطراف سیاره زمین ایجاد می‌کنند. محققان در حال کار بر روی کاهش این تهدیدات هستند.

A
Last year, commercial companies, military and civil departments and amateurs sent more than 400 satellites into orbit, over four times the yearly average in the previous decade.

سال گذشته، شرکت‌های تجاری، بخش‌های نظامی و غیرنظامی و آماتورها بیش از ۴۰۰ ماهواره را به مدار فرستادند که چهار برابر میانگین سالانه در دهه گذشته بود.

Numbers could rise even more sharply if leading space companies follow through on plans to deploy hundreds to thousands of large constellations of satellites to space in the next few years.

تعداد این ماهواره‌ها ممکن است به‌شدت بیشتر شود اگر شرکت‌های پیشرو در فضا برنامه‌های خود را برای ارسال صدها تا هزاران صورت فلکی بزرگ از ماهواره‌ها به فضا در چند سال آینده عملی کنند.

All that traffic can lead to disaster.

تمام این ترافیک می‌تواند به فاجعه منجر شود.

Ten years ago, a US commercial Iridium satellite smashed into an inactive Russian communications satellite called Cosmos-2251, creating thousands of new pieces of space shrapnel that now

ده سال پیش، یک ماهواره تجاری ایریدیوم ایالات متحده با یک ماهواره ارتباطی غیر فعال روسی به نام کاسموس-۲۲۵۱ برخورد کرد و هزاران قطعه جدید از ترکش فضایی ایجاد کرد که اکنون

threaten other satellites in low Earth orbit – the zone stretching up to 2,000 kilometres in altitude.

تهدید سایر ماهواره‌ها در مدار پایین زمین – منطقه‌ای که تا ارتفاع ۲,۰۰۰ کیلومتری امتداد دارد.

Altogether, there are roughly 20,000 human-made objects in orbit, from working satellites to small rocket pieces.

در مجموع حدود ۲۰,۰۰۰ جسم ساخته بشر در مدار وجود دارد، از ماهواره‌های فعال گرفته تا قطعات کوچک موشک.

And satellite operators can’t steer away from every potential crash, because each move consumes time and fuel that could otherwise be used for the spacecraft’s main job.

و اپراتورهای ماهواره نمی‌توانند از هر تصادف احتمالی دوری کنند، زیرا هر حرکت زمانی و سوختی مصرف می‌کند که می‌تواند برای کار اصلی فضاپیما استفاده شود.

B
Concern about space junk goes back to the beginning of the satellite era, but the number of objects in orbit is rising so rapidly that researchers are investigating new ways of attacking the problem.

نگرانی در مورد زباله‌های فضایی به آغاز دوران ماهواره بازمی‌گردد، اما تعداد اجسام در مدار به سرعت در حال افزایش است که محققان در حال بررسی روش‌های جدیدی برای حل این مشکل هستند.

Several teams are trying to improve methods for assessing what is in orbit, so that satellite operators can work more efficiently in ever-more-crowded space.

چندین تیم در تلاشند تا روش‌های ارزیابی موجود در مدار را بهبود بخشند تا اپراتورهای ماهواره بتوانند در فضایی که به طور فزاینده‌ای شلوغ‌تر می‌شود، مؤثرتر کار کنند.

Some researchers are now starting to compile a massive data set that includes the best possible information on where everything is in orbit.

برخی از محققان اکنون شروع به جمع‌آوری مجموعه داده‌های وسیعی کرده‌اند که شامل بهترین اطلاعات ممکن در مورد محل قرار گرفتن هر چیز در مدار است.

Others are developing taxonomies of space – working on measuring properties such as the shape and size of an object, so that satellite operators know how much to worry about what’s coming their way.

دیگران در حال توسعه طبقه‌بندی‌هایی از فضا هستند – در حال اندازه‌گیری ویژگی‌هایی مانند شکل و اندازه یک جسم، به طوری که اپراتورهای ماهواره بدانند چقدر باید نگران آنچه در مسیر آنها قرار دارد باشند.

The alternative, many say, is unthinkable.

بسیاری می‌گویند که جایگزین غیرقابل تصور است.

Just a few uncontrolled space crashes could generate enough debris to set off a runaway cascade of fragments, rendering near-Earth space unusable.

تنها چند برخورد فضایی کنترل‌نشده می‌تواند مقدار زیادی از زباله‌ها را ایجاد کند که یک آبشار بی‌پایان از قطعات را به راه اندازد، به طوری که فضای نزدیک به زمین غیرقابل استفاده شود.

“If we go on like this, we will reach a point of no return,” says Carolyn Freuh, an astrodynamics researcher at Purdue University in West Lafayette, Indiana.

"اگر به همین شکل ادامه دهیم، به نقطه‌ای غیرقابل بازگشت خواهیم رسید،" کارولین فرو، یک محقق دینامیک فضایی در دانشگاه پردیو در وست لافایت، ایندیانا می‌گوید.

Even as our ability to monitor space objects increases, so too does the total number of items in orbit.

حتی به‌عنوان اینکه توانایی ما در نظارت بر اشیای فضایی افزایش می‌یابد، تعداد کل اشیاء در مدار نیز افزایش می‌یابد.

That means companies, governments and other players in space are collaborating in new ways to avoid a shared threat.

این بدان معناست که شرکت‌ها، دولت‌ها و دیگر بازیگران فضایی در حال همکاری به روش‌های جدیدی برای جلوگیری از تهدید مشترک هستند.

International groups such as the Inter-Agency Space Debris Coordination Committee have developed guidelines on space sustainability.

گروه‌های بین‌المللی مانند کمیته هماهنگی زباله‌های فضایی بین‌سازمانی، دستورالعمل‌هایی در مورد پایداری فضا توسعه داده‌اند.

Those include inactivating satellites at the end of their useful life by venting pressurised materials or leftover fuel that might lead to explosions.

این دستورالعمل‌ها شامل غیرفعال کردن ماهواره‌ها در پایان عمر مفیدشان با تخلیه مواد تحت فشار یا سوخت باقی‌مانده است که ممکن است به انفجار منجر شود.

The intergovernmental groups also advise lowering satellites deep enough into the atmosphere that they will burn up or disintegrate within 25 years.

گروه‌های بین‌دولتی همچنین توصیه می‌کنند که ماهواره‌ها به اندازه کافی به جو زمین بازگردند که در طی ۲۵ سال بسوزند یا تجزیه شوند.

But so far, only about half of all missions have abided by this 25-year goal, says Holger Krag, head of the European Space Agency’s space-debris office in Darmstadt, Germany.

اما تاکنون، تنها حدود نیمی از تمام مأموریت‌ها از این هدف ۲۵ ساله پیروی کرده‌اند، هولگر کراگ، رئیس دفتر زباله‌های فضایی آژانس فضایی اروپا در دارمشتات، آلمان می‌گوید.

Operators of the planned large constellations of satellites say they will be responsible stewards in their enterprises in space, but Krag worries that problems could increase, despite their best intentions.

اپراتورهای صورت‌های فلکی بزرگ ماهواره‌ای که برنامه‌ریزی کرده‌اند می‌گویند که آنها سرپرستان مسئول در عملیات خود در فضا خواهند بود، اما کراگ نگران است که با وجود نیت‌های بهترین، مشکلات افزایش یابد.

‘What happens to those that fail or go bankrupt?’ he asks.

"چه بر سر کسانی که شکست می‌خورند یا ورشکسته می‌شوند می‌آید؟" او می‌پرسد.

They are probably not going to spend money to remove their satellites from space.’

احتمالاً آنها پولی برای حذف ماهواره‌هایشان از فضا صرف نخواهند کرد.

D
In theory, given the vastness of space, satellite operators should have plenty of room for all these missions to fly safely without ever nearing another object.

در تئوری، با توجه به وسعت فضا، اپراتورهای ماهواره باید فضای زیادی برای تمام این مأموریت‌ها داشته باشند تا بدون نزدیک شدن به شیء دیگر به‌صورت ایمن پرواز کنند.

So some scientists are tackling the problem of space junk by trying to find out where all the debris is to a high degree of precision.

بنابراین برخی از دانشمندان در حال مقابله با مشکل زباله‌های فضایی هستند با تلاش برای شناسایی مکان دقیق تمام زباله‌ها با دقت بالا.

That would alleviate the need for many of the unnecessary manoeuvres that are carried out to avoid potential collisions.

این می‌تواند نیاز به بسیاری از مانورهای غیرضروری که برای جلوگیری از برخوردهای بالقوه انجام می‌شوند را کاهش دهد.

‘If you knew precisely where everything was, you would almost never have a problem,’ says Marlon Sorge, a space-debris specialist at the Aerospace Corporation in El Segundo, California.

مارلون سورج، متخصص زباله‌های فضایی در شرکت هوافضای ال سگوندو، کالیفرنیا می‌گوید: "اگر دقیقاً می‌دانستید که هر چیزی کجاست، تقریباً هیچ وقت مشکلی نخواهید داشت."

E

The field is called space traffic management, because it’s similar to managing traffic on the roads or in the air.

این حوزه به مدیریت ترافیک فضایی معروف است، زیرا مشابه مدیریت ترافیک در جاده‌ها یا در آسمان است.

Think about a busy day at an airport, says Moriba Jah, an astrodynamicist at the University of Texas at Austin: planes line up in the sky, landing and taking off close to one another in a carefully choreographed routine.

موریبا جاه، یک دینامیک‌شناس نجومی در دانشگاه تگزاس در آستین می‌گوید: "به یک روز شلوغ در یک فرودگاه فکر کنید، جایی که هواپیماها در آسمان صف می‌کشند و نزدیک به یکدیگر در یک روال با دقت هماهنگ فرود و پرواز می‌کنند."

Air-traffic controllers know the location of the planes down to one metre in accuracy.

کنترل‌کنندگان ترافیک هوایی موقعیت هواپیماها را با دقت یک متر می‌دانند.

The same can’t be said for space debris.

نمی‌توان همین را برای زباله‌های فضایی گفت.

Not all objects in orbit are known, and even those included in databases are not tracked consistently.

تمام اجسام در مدار شناخته‌شده نیستند، و حتی آن‌هایی که در پایگاه‌های داده گنجانده شده‌اند به طور مداوم ردیابی نمی‌شوند.

F

An additional problem is that there is no authoritative catalogue that accurately lists the orbits of all known space debris.

یک مشکل اضافی این است که هیچ فهرست مستند و دقیقی وجود ندارد که مدار تمام زباله‌های فضایی شناخته‌شده را فهرست کند.

Jah illustrates this with a web-based database that he has developed.

جاه این موضوع را با یک پایگاه‌داده وب‌محور که او توسعه داده است توضیح می‌دهد.

It draws on several sources, such as catalogues maintained by the US and Russian governments, to visualise where objects are in space.

این پایگاه‌داده از چندین منبع، مانند فهرست‌هایی که توسط دولت‌های ایالات متحده و روسیه نگهداری می‌شوند، برای نمایش مکان اجسام در فضا استفاده می‌کند.

When he types in an identifier for a particular space object, the database draws a purple line to designate its orbit.

وقتی او شناسه یک شیء خاص فضایی را وارد می‌کند، پایگاه داده یک خط بنفش برای تعیین مدار آن ترسیم می‌کند.

Only this doesn’t quite work for a number of objects, such as a Russian rocket body designated in the database as object number 32280.

اما این روش برای تعدادی از اجسام مانند بدنه یک راکت روسی که در پایگاه داده به عنوان شیء شماره 32280 تعیین شده است، کاملاً کار نمی‌کند.

When Jah enters that number, the database draws two purple lines: the US and Russian sources contain two completely different orbits for the same object.

وقتی جاه آن شماره را وارد می‌کند، پایگاه داده دو خط بنفش رسم می‌کند: منابع ایالات متحده و روسیه دو مدار کاملاً متفاوت را برای همان شیء نشان می‌دهند.

Jah says that it is almost impossible to tell which is correct, unless a third source of information made it possible to cross-correlate.

جاه می‌گوید که تقریباً غیرممکن است بفهمیم کدام مدار درست است، مگر اینکه یک منبع اطلاعاتی سوم این امکان را فراهم کند تا مدارها را با هم مقایسه کنیم.

Jah describes himself as a space environmentalist: ‘I want to make space a place that is safe to operate, that is free and useful for generations to come.’

جاه خود را به عنوان یک محیط‌زیست‌شناس فضایی معرفی می‌کند: "من می‌خواهم فضا را جایی ایمن برای فعالیت‌ها، آزاد و مفید برای نسل‌های آینده کنم."

Until that happens, he argues, the space community will continue devolving into a tragedy in which all spaceflight operators are polluting a common resource.

او استدلال می‌کند که تا زمانی که این اتفاق نیفتد، جامعه فضایی همچنان به یک تراژدی که در آن همه اپراتورهای پروازهای فضایی یک منبع مشترک را آلوده می‌کنند، فرو می‌رود.

کلمات مهم

• Orbit - مدار
• Space debris - زباله‌های فضایی
• Choreographed - هماهنگ شده
• Accuracy - دقت
• Object - شیء
• Consistently - به طور مداوم
• Precision - دقت، صحت
• Satellite operators - اپراتورهای ماهواره
• Collision - برخورد
• Manoeuvres - مانورها
• Debris - قطعات شکسته، زباله
• Failure - نقص
• Uncontrolled - بدون کنترل
• Inactivated - غیر فعال شده
• Guidelines - دستورالعمل‌ها
• Sustainability - پایداری

متن اول

Stonehenge

استون‌هنج

For centuries, historians and archaeologists have puzzled over the many mysteries of Stonehenge, a prehistoric monument that took an estimated 1,500 years to erect.

برای قرن‌ها، تاریخ‌دانان و باستان‌شناسان درباره بسیاری از اسرار استون‌هنج، بنای ماقبل تاریخی که ساخت آن حدود ۱,۵۰۰ سال به طول انجامید، حیرت زده بوده‌اند.

Located on Salisbury Plain in southern England, it is comprised of roughly 100 massive upright stones placed in a circular layout.

این بنا در دشت سالزبری در جنوب انگلستان قرار داشته و از حدود ۱۰۰ سنگ عظیم عمودی تشکیل شده که به صورت یک طرح دایره‌ای قرار گرفته‌اند.

Archaeologists believe England's most iconic prehistoric ruin was built in several stages with the earliest constructed 5,000 or more years ago.

باستان‌شناسان معتقدند که نمادین‌ترین ویرانه ماقبل تاریخ انگلستان در چندین مرحله ساخته شده است که نخستین مرحله آن بیش از ۵,۰۰۰ سال پیش ساخته شده است.

First, Neolithic Britons used primitive tools, which may have been fashioned out of deer antlers, to dig a massive circular ditch and bank, or henge.

ابتدا، بریتانیایی‌های نوسنگی از ابزارهای ابتدایی که احتمالاً از شاخ گوزن ساخته شده بودند برای کندن یک خندق دایره‌ای عظیم و بانک، یا هنج، استفاده کردند.

Deep pits dating back to that era and located within the circle may have once held a ring of timber posts, according to some scholars.

به گفته برخی از محققان، چاله‌های عمیقی که به همان دوره برمی‌گردند و در داخل دایره قرار دارند، ممکن است زمانی حلقه‌ای از تیرهای چوبی را در خود جای داده باشند.

Several hundred years later, it is thought, Stonehenge’s builders hoisted an estimated 80 bluestones, 43 of which remain today, into standing positions and placed them in either a horseshoe or circular formation.

چند صد سال بعد، به نظر می‌رسد سازندگان استون‌هنج حدود ۸۰ سنگ آبی را که ۴۳ عدد از آنها تا امروز باقی مانده است، بلند کرده و آنها را به صورت نعل اسبی یا دایره‌ای قرار داده‌اند.

These stones have been traced all the way to the Preseli Hills in Wales, some 300 kilometres from Stonehenge.

منشأ این سنگ‌ها تا تپه‌های پرزلی در ولز ردیابی شده است، که حدود ۳۰۰ کیلومتر از استون‌هنج فاصله دارد.

How, then, did prehistoric builders without sophisticated tools or engineering haul these boulders, which weigh up to four tons, over such a great distance?

حال، چگونه سازندگان ماقبل تاریخ بدون ابزارهای پیشرفته یا مهندسی، این تخته‌سنگ‌ها را که وزنی تا چهار تن دارند، در چنین فاصله زیادی حمل کرده اند؟

According to one long-standing theory among archaeologists, Stonehenge’s builders fashioned sledges and rollers out of tree trunks to lug the bluestones from the Preseli Hills.

بر اساس یکی از نظریه‌های قدیمی در میان باستان‌شناسان، سازندگان استون‌هنج سورتمه‌ها و غلطک‌هایی را که از تنه‌های درخت ساخته این را از کوه‌های پرسلی حمل کنند.

They then transferred the boulders onto rafts and floated them first along the Welsh coast and then up the River Avon toward Salisbury Plain; alternatively, they may have towed each stone with a fleet of vessels.

سپس این تخته‌سنگ‌ها را روی قایق‌های چوبی قرار داده و ابتدا آنها را در امتداد ساحل ولز و به سمت رودخانه ایون برده‌اند، یا هر کدام از سنگ‌ها را با استفاده از ناوگانی از کشتی‌ها کشیده‌اند.

More recent archaeological hypotheses have them transporting the bluestones with supersized wicker baskets on a combination of ball bearings and long grooved planks, hauled by oxen.

فرضیات باستان‌شناسی جدید بیان می‌کند که آن‌ها سنگ‌های بلواستون را با استفاده از سبدهای بزرگ، یاتاقان‌های توپ و تخته‌های طولانی و شیاردار، که توسط گاوها کشیده می شد، حمل کرده‌اند.

As early as the 1970s, geologists have been adding their voices to the debate over how Stonehenge came into being.

از دهه ۱۹۷۰، زمین‌شناسان نیز به بحث در مورد چگونگی شکل‌گیری استون‌هنج وارد شدند.

Challenging the classic image of industrious builders pushing, carting, rolling or hauling giant stones from faraway Wales, some scientists have suggested that it was glaciers, not humans, that carried the bluestones to Salisbury Plain.

با به چالش کشیدن تصویر کلاسیک از سازندگان سختکوش که سنگ های عظیم را از ولز دوردست هل داده، حمل کرده، غلتانده یا کشیده اند، برخی از دانشمندان پیشنهاد کرده اند که یخچال های طبیعی، نه انسان ها، این سنگ های آبی را به دشت سالزبری منتقل کردهاند.

Most archaeologists have remained sceptical about this theory, however, wondering how the forces of nature could possibly have delivered the exact number of stones needed to complete the circle.

با این حال، بسیاری از باستان‌شناسان نسبت به این نظریه تردید دارند و مطرح می‌کنند که چگونه نیروهای طبیعی می‌توانسته‌اند دقیقاً تعداد سنگ‌های مورد نیاز برای تکمیل دایره را تأمین کنند.

The third phase of construction took place around 2000 BCE.

سومین مرحله ساخت‌وساز حدود سال ۲۰۰۰ پیش از میلاد انجام شد.

At this point, sandstone slabs – known as ‘sarsens’ – were arranged into an outer crescent or ring; some were assembled into the iconic three-pieced structures called trilithons that stand tall in the centre of Stonehenge.

در این مرحله، سنگ‌تخته‌های ماسه‌سنگی که به «سارسن» معروف هستند به شکل یک هلال یا حلقه بیرونی چیده شدند؛ برخی از آن‌ها به ساختارهای سه‌تکه معروف به تریلیتونس مونتاژ شدند که در مرکز استون‌هنج ایستاده‌اند.

Some 50 of these stones are now visible on the site, which may once have contained many more.

حدود ۵۰ عدد از این سنگ‌ها اکنون در محل قابل مشاهده هستند، در حالی که ممکن است در گذشته تعداد بسیار بیشتری وجود داشته باشد.

Radiocarbon dating has revealed that work continued at Stonehenge until roughly 1600 BCE, with the bluestones in particular being repositioned multiple times.

تاریخ‌گذاری رادیوکربن نشان داده است که کار روی استون‌هنج تا حدود سال ۱۶۰۰ پیش از میلاد ادامه داشته است و بخصوص سنگ‌های آبی چندین بار جا‌به‌جا شده‌اند.

Bones, tools and other artefacts found on the site seem to support this hypothesis.

استخوان‌ها، ابزارها و دیگر مصنوعات یافت‌شده در این مکان به نظر می‌رسد که این فرضیه را تأیید می‌کنند.

The first stage was achieved by Neolithic agrarians who were likely to have been indigenous to the British Isles.

مرحله اول توسط کشاورزان دوران نوسنگی انجام شد که احتمالاً بومی جزایر بریتانیا بوده‌اند.

Later, it is believed, groups with advanced tools and a more communal way of life left their mark on the site.

بعدها تصور می‌شود که گروه‌هایی با ابزارهای پیشرفته‌تر و سبک زندگی اجتماعی‌تر، اثر خود را در این مکان گذاشته‌اند.

Some believe that they were immigrants from the European continent, while others maintain that they were probably native Britons, descended from the original builders.

برخی بر این باورند که آن‌ها مهاجرانی از قاره اروپا بوده‌اند، در حالی که دیگران معتقدند که احتمالاً بریتانیایی‌های بومی بوده‌اند که از سازندگان اصلی نشأت گرفته‌اند.

If the facts surrounding the architects and construction of Stonehenge remain shadowy at best, the purpose of the striking monument is even more of a mystery.

اگرچه حقایق پیرامون معماران و ساخت استون‌هنج در بهترین حالت مبهم باقی مانده است، هدف این بنای خیره کننده حتی بیش از این یک معما است.

While there is consensus among the majority of modern scholars that Stonehenge once served the function of burial ground, they have yet to determine what other purposes it had.

اگرچه اکثریت پژوهشگران مدرن توافق دارند که استون‌هنج زمانی به‌عنوان مکانی برای دفن اجساد استفاده می‌شده است، آن‌ها هنوز به تعیین دیگر اهداف آن نرسیده‌اند.

In the 1960s, the astronomer Gerald Hawkins suggested that the cluster of megalithic stones operated as a form of calendar, with different points corresponding to astrological phenomena such as solstices, equinoxes and eclipses occurring at different times of the year.

در دهه ۱۹۶۰، ستاره‌شناس جرالد هاوکینز پیشنهاد کرد که گروهی از سنگ‌های مگالیت به‌عنوان یک تقویم عمل می‌کرده‌اند، با نقاط مختلفی که به پدیده‌های نجومی نظیر انقلاب‌های خورشیدی، اعتدال‌ها و کسوف‌ها در زمان‌های مختلف سال مربوط می‌شدند.

While his theory has received a considerable amount of attention over the decades, critics maintain that Stonehenge’s builders probably lacked the knowledge necessary to predict such events or that England’s dense cloud cover would have obscured their view of the skies.

در حالی که نظریه او در طول دهه‌ها توجه زیادی را جلب کرده است، منتقدان معتقدند که سازندگان استون‌هنج احتمالاً دانش لازم برای پیش‌بینی چنین رویدادهایی را نداشتند یا اینکه ابرهای متراکم در آسمان انگلستان دید آن‌ها به آسمان را محدود می‌کرد.

More recently, signs of illness and injury in the human remains unearthed at Stonehenge led a group of British archaeologists to speculate that it was considered a place of healing, perhaps because bluestones were thought to have curative powers.

اخیراً، نشانه‌هایی از بیماری و جراحت در بقایای انسانی که در استون‌هنج کشف شده است، گروهی از باستان‌شناسان بریتانیایی را به گمان واداشت که این مکان به‌عنوان مکانی برای شفا در نظر گرفته شده است، شاید به این دلیل که سنگ‌های آبی قدرت شفابخشی داشته‌اند.

متن دوم

Living with artificial intelligence

زندگی با هوش مصنوعی

Powerful artificial intelligence (AI) needs to be reliably aligned with human values, but does this mean AI will eventually have to police those values?

هوش مصنوعی قدرتمند (AI) باید به‌طور اعتمادی با ارزش‌های انسانی هماهنگ شود، اما آیا این به این معنی است که هوش مصنوعی در نهایت باید این ارزش‌ها را نظارت کند؟

This has been the decade of AI, with one astonishing feat after another.

این دهه، دهه هوش مصنوعی بوده است، با دستاوردهای شگفت‌انگیز یکی پس از دیگری.

A chess-playing AI that can defeat not only all human chess players, but also all previous human-programmed chess machines, after learning the game in just four hours?

هوش مصنوعی شطرنج‌بازی که می‌تواند نه تنها همه شطرنج‌بازان انسانی را شکست دهد، بلکه تمام ماشین‌های شطرنج برنامه‌ریزی‌شده انسانی پیش از آن را نیز، تنها در مدت چهار ساعت پس از یادگیری بازی، شکست دهد؟

That’s yesterday’s news, what’s next?

این اخبار مربوط به‌ دیروز است، بعدی چیست؟

True, these prodigious accomplishments are all in so-called narrow AI, where machines perform highly specialised tasks.

درست است که این دستاوردهای عظیم همه در هوش مصنوعی محدود (narrow AI) است، جایی که ماشین‌ها وظایف بسیار تخصصی را انجام می‌دهند.

But many experts believe this restriction is very temporary.

اما بسیاری از کارشناسان معتقدند این محدودیت بسیار موقتی است.

By mid-century, we may have artificial general intelligence (AGI) – machines that can achieve human-level performance on the full range of tasks that we ourselves can tackle.

تا نیمه قرن، ممکن است هوش مصنوعی عمومی (AGI) داشته باشیم، ماشین‌هایی که قادر به عملکرد در سطح انسانی در تمام وظایفی که ما خودمان می‌توانیم انجام دهیم، هستند.

If so, there’s little reason to think it will stop there.

اگر چنین باشد، دلیلی برای فکر کردن به اینکه این روند در همین جا متوقف خواهد شد، وجود ندارد.

Machines will be free of many of the physical constraints on human intelligence.

ماشین‌ها از بسیاری از محدودیت‌های فیزیکی که بر هوش انسانی حاکم است، آزاد خواهند بود.

Our brains run at slow biochemical processing speeds on the power of a light bulb, and their size is restricted by the dimensions of the human birth canal.

مغزهای ما با سرعت پردازش بیوشیمیایی کندی که بر قدرت یک لامپ روشن است، کار می‌کنند، و اندازه آن‌ها محدود به ابعاد کانال زایمان انسان است.

It is remarkable what they accomplish, given these handicaps.

با توجه به این محدودیت‌ها شگفت‌انگیز است که چه دستاوردهایی دارند.

But they may be as far from the physical limits of thought as our eyes are from the incredibly powerful Webb Space Telescope.

اما ممکن است مغز ما از محدودیت‌های فکری، فاصله چشمان ما از تلسکوپ فضایی قدرتمند وب دور باشد.

Once machines are better than us at designing even smarter machines, progress towards these limits could accelerate.

زمانی که ماشین‌ها در طراحی ماشین‌های هوشمندتر از ما بهتر شوند، پیشرفت به سوی این محدودیت‌ها ممکن است سریع شود.

What would this mean for us?

این چه معنایی برای ما خواهد داشت؟

Could we ensure a safe and worthwhile coexistence with such machines?

آیا می‌توانیم همزیستی ایمن و ارزشمند با چنین ماشین‌هایی تضمین کنیم؟

On the plus side, AI is already useful and profitable for many things, and super AI might be expected to be super useful and super profitable.

از طرفی، هوش مصنوعی در حال حاضر مفید و سودآور برای بسیاری از مسائل است، و هوش مصنوعی پیشرفته ممکن است انتظار برود که فوق‌العاده مفید و سودآور باشد.

But the more powerful AI becomes, the more important it will be to specify its goals with great care.

اما هرچه هوش مصنوعی قدرتمندتر شود، مشخص کردن اهداف آن با دقت بیشتری اهمیت خواهد داشت.

Folklore is full of tales of people who ask for the wrong thing, with disastrous consequences – King Midas, for example, might have

افسانه‌ها پر از داستان‌هایی هستند درباره کسانی که چیزهای اشتباهی درخواست داشتند که با عواقب فاجعه‌بار همراه بود – به عنوان مثال شاه میداس ممکن است از او خواسته باشد

wished that everything he touched turned to gold, but didn’t really intend this to apply to his breakfast.

که هر چه لمس می‌کرد به طلا تبدیل شود، اما اصلاً قصد نداشت این ایده به صبحانه‌اش نیز اعمال شود.

So we need to create powerful AI machines that are ‘human-friendly’ - that have goals reliably aligned with our own values.

پس ما نیاز داریم که ماشین‌های هوش مصنوعی قوی طراحی کنیم که «انسان‌دوست» باشند – که اهداف آن‌ها به‌طور قابل اطمینانی با ارزش‌های ما هماهنگ باشد.

One thing that makes this task difficult is that we are far from reliably human-friendly ourselves.

یکی از عواملی که این وظیفه را دشوار می‌کند این است که ما از نظر انسانی قابل‌اعتماد نیستیم.

We do many terrible things to each other and to many other creatures with whom we share the planet.

ما کارهای وحشتناکی به یکدیگر و به بسیاری از موجودات دیگر که با آن‌ها سیاره را به اشتراک می‌گذاریم انجام می‌دهیم.

If superintelligent machines don’t do a lot better than us, we’ll be in deep trouble.

اگر ماشین‌های بسیار هوشمند بهتر از ما عمل نکنند، در مشکلات بزرگی خواهیم افتاد.

We’ll have powerful new intelligence amplifying the dark sides of our own fallible natures.

ما هوش جدید قدرتمندی خواهیم داشت که جنبه‌های تاریک طبیعت خطاپذیر خودمان را تقویت می‌کند.

For safety’s sake, then, we want the machines to be ethically as well as cognitively superhuman.

برای به‌منظور ایمنی، ما می‌خواهیم ماشین‌ها نه تنها از نظر شناختی، بلکه از نظر اخلاقی نیز از انسان‌ها برتر باشند.

We want them to aim for the moral high ground, not for the troughs in which many of us spend some of our time.

ما می‌خواهیم آن‌ها به سمت پایه اخلاقی حرکت کنند، نه به سمت پایین‌ترین نقاط که بسیاری از ما بخشی از زمان خود را در آن‌ها می‌گذرانیم.

Luckily they’ll be smart enough for the job.

خوشبختانه آن‌ها به اندازه کافی هوشمند خواهند بود که این کار را انجام دهند.

If there are routes to the moral high ground, they’ll be better than us at finding them, and steering us in the right direction.

اگر مسیرهایی به پایه اخلاقی وجود داشته باشد، آن‌ها بهتر از ما قادر خواهند بود آن‌ها را پیدا کنند و ما را به سمت مسیر درست هدایت کنند.

However, there are two big problems with this utopian vision.

با این حال، دو مشکل بزرگ با این دیدگاه آرمان‌شهری وجود دارد.

One is how we get the machines started on the journey, the other is what it would mean to reach this destination.

یکی این است که چگونه ماشین‌ها را در مسیر شروع کنیم، و دیگری این است که رسیدن به این مقصد چه معنایی خواهد داشت.

The ‘getting started’ problem is that we need to tell the machines what they’re looking for with sufficient clarity that we can be confident they will find it – whatever ‘it’ actually turns out to be.

مشکل "شروع کردن" این است که باید به ماشین‌ها بگوییم که به دنبال چه چیزی می‌گردند، با وضوح کافی تا مطمئن باشیم پیدا خواهند کرد – هر چیزی که "آن" در واقع به آن ختم شود.

This won’t be easy, given that we are tribal creatures and conflicted about the ideals ourselves.

این کار آسان نخواهد بود، زیرا ما موجودات قبیله‌ای هستیم و خودمان درباره آرمان‌هایمان در تضادیم.

We often ignore the suffering of strangers, and even contribute to it, at least indirectly.

ما اغلب رنج غریبه‌ها را نادیده می‌گیریم و حتی به آن کمک می‌کنیم، حداقل به طور غیرمستقیم.

How then, do we point machines in the direction of something better?

پس چگونه می‌توانیم ماشین‌ها را به سمت چیزی بهتر هدایت کنیم؟

As for the ‘destination’ problem, we might, by putting ourselves in the hands of these moral guides and gatekeepers, be sacrificing our own autonomy – an important part of what makes us human.

در مورد مسئله "مقصد"، ممکن است با قرار دادن خود در دستان این راهنمایان اخلاقی و دروازه‌بانان، استقلال خود را فدا کنیم – بخشی مهم از آنچه که ما را انسانی می‌کند.

Machines who are better than us at sticking to the moral high ground may be expected to discourage some of the lapses we presently take for granted.

ماشین‌هایی که در پایبندی به اخلاقی بالاتر از ما بهتر عمل می‌کنند، ممکن است برخی از لغزش‌هایی را که اکنون آنها را بدیهی می‌پنداریم، بازدارند.

We might lose our freedom to discriminate in favour of our own communities, for example.

برای مثال، ممکن است آزادی خود را برای تبعیض به نفع جوامع خود از دست بدهیم.

Loss of freedom to behave badly isn’t always a bad thing, of course: denying ourselves the freedom to put children to work in factories, or to smoke in restaurants are signs of progress.

از دست دادن آزادی برای رفتار بد همیشه چیز بدی نیست، مسلماً: محروم کردن خود از آزادی به کار گماردن کودکان در کارخانه‌ها یا سیگار کشیدن در رستوران‌ها نشانه‌هایی از پیشرفت است.

But are we ready for ethical silicon police limiting our options?

اما آیا ما آماده‌ایم که پلیس اخلاق سیلیکونی گزینه‌های ما را محدود کند؟

They might be so good at doing it that we won’t notice them; but few of us are likely to welcome such a future.

آنها ممکن است آنقدر در انجام این کار خوب باشند که ما متوجه حضورشان نشویم؛ اما احتمالاً تعداد کمی از ما از چنین آینده‌ای استقبال خواهیم کرد.

These issues might seem far-fetched, but they are to some extent already here.

این مسائل ممکن است دور از ذهن به نظر برسند، اما تا حدی اکنون وجود دارند.

AI already has some input into how resources are used in our National Health Service (NHS) here in the UK, for example.

به عنوان مثال، هوش مصنوعی در حال حاضر تأثیری بر نحوه استفاده از منابع در خدمات بهداشت ملی (NHS) در بریتانیا دارد.

If it was given a greater role, it might do so much more efficiently than humans can manage, and act in the interests of taxpayers and those who use the health system.

اگر به آن نقشی بزرگ‌تر داده شود، ممکن است این کار را بسیار مؤثرتر از آنچه که انسان‌ها می‌توانند انجام دهند، انجام دهد و در جهت منافع مالیات‌دهندگان و کسانی که از سیستم بهداشت استفاده می‌کنند عمل کند.

However, we’d be depriving some humans (e.g. senior doctors) of the control they presently enjoy.

با این حال، ما برخی از انسان‌ها (مثلاً پزشکان ارشد) را از کنترلی که در حال حاضر دارند محروم می‌کنیم.

Since we’d want to ensure that people are treated equally and that policies are fair, the goals of AI would need to be specified correctly.

از آنجا که ما می‌خواهیم اطمینان حاصل کنیم که مردم به طور برابر رفتار می‌شوند و سیاست‌ها عادلانه هستند، اهداف هوش مصنوعی باید به درستی مشخص شوند.

We have a new powerful technology to deal with- itself, literally, a new way of thinking.

ما یک تکنولوژی قدرتمند جدید برای مقابله با آن داریم- به معنای واقعی کلمه، یک روش جدید تفکر.

For our own safety, we need to point these new thinkers in the right direction, and get them to act well for us.

برای ایمنی خودمان، باید این اندیشمندان جدید را در جهت درست هدایت کنیم و آن‌ها را وادار کنیم که به نفع ما عمل کنند.

It is not yet clear whether this is possible, but if it is, it will require a cooperative spirit, and a willingness to set aside self-interest.

هنوز روشن نیست که آیا این امکان‌پذیر است یا نه، اما اگر باشد، به روحیه همکاری و تمایل به کنار گذاشتن منافع شخصی نیاز خواهد داشت.

Both general intelligence and moral reasoning are often thought to be uniquely human capacities.

هوش عمومی و استدلال اخلاقی معمولا به عنوان توانایی‌های منحصر به فرد انسانی در نظر گرفته می‌شوند.

But safety seems to require that we think of them as a package: if we are to give general intelligence to machines, we’ll need to give them moral authority, too.

اما ایمنی به نظر می‌رسد که ایجاب می‌کند ما آن‌ها را به عنوان یک بسته در نظر بگیریم: اگر ما بخواهیم هوش عمومی را به ماشین‌ها بدهیم، باید اقتدار اخلاقی را نیز به آن‌ها بدهیم.

And where exactly would that leave human beings?

و دقیقا چه جایگاهی برای انسان‌ها باقی خواهد ماند؟

All the more reason to think about the destination now, and to be careful about what we wish for.

این دلیل بیشتری برای فکر کردن به مقصد است و این‌که چه چیزی را آرزو می‌کنیم.

متن سوم

An ideal city

شهری ایده‌آل

Leonardo da Vinci’s ideal city was centuries ahead of its time.

شهر ایدئال لئوناردو داوینچی قرن‌ها جلوتر از زمان خودش بود.

The word ‘genius’ is universally associated with the name of Leonardo da Vinci.

واژه "نابغه" به‌طور جهانی با نام لئوناردو داوینچی مرتبط است.

A true Renaissance man, he embodied scientific spirit, artistic talent and humanist sensibilities.

او نمونه یک انسان واقعی دوران رنسانس، روحیه علمی، استعداد هنری و حساسیت‌های انسانی را در خود داشت.

Five hundred years have passed since Leonardo died in his home at Chateau du Clos Luce, outside Tours, France.

پانصد سال از زمانی که لئوناردو در خانه‌اش در شاتو دو کلوس لوسه، در نزدیکی تور، در فرانسه درگذشت، می‌گذرد.

Yet far from fading into insignificance, his thinking has carried down the centuries and still surprises today.

با این حال، اندیشه های او نه تنها کمرنگ نشده، بلکه در طول قرن ها باقی مانده و حتی امروز نیز شگفت انگیز است.

The Renaissance marked the transition from the 15th century to modernity and took place after the spread of the plague in the 14th century, which caused a global crisis resulting in some 200 million deaths across Europe and Asia.

رنسانس گذار از قرن پانزدهم به مدرنیته را نشان می‌داد و پس از شیوع طاعون در قرن چهاردهم رخ داد که باعث بحران جهانی شد و منجر به مرگ ۲۰۰ میلیون نفر در اروپا و آسیا به همراه داشت.

Today, the world is on the cusp of a climate crisis, which is predicted to cause widespread displacement, extinctions and death, if left unaddressed.

امروز جهان بر لبه یک بحران اقلیمی قرار دارد که پیش‌بینی می‌شود در صورت بی‌توجهی، باعث جابجایی گسترده، انقراض و مرگ‌ومیر شود.

Then, as now, radical solutions were called for to revolutionise the way people lived and safeguard humanity against catastrophe.

سپس، مانند اکنون، راه‌حل‌های رادیکال برای انقلاب در سبک زندگی مردم و حفظ بشریت در برابر فاجعه لازم بود.

Around 1486 – after a pestilence that killed half the population in Milan, Italy – Leonardo turned his thoughts to urban planning problems.

حدود سال ۱۴۸۶، پس از شیوع بیماری‌ای که نیمی از جمعیت میلان ایتالیا را کشت، لئوناردو به مشکلات برنامه‌ریزی شهری فکر کرد.

Following a typical Renaissance trend, he began to work on an ‘ideal city’ project, which – due to its excessive costs – would remain unfulfilled.

با پیروی از یک روند معمولی رنسانس، او شروع به کار روی یک "شهر ایده‌آل" کرد که به دلیل هزینه‌های زیاد هرگز تحقق نیافت.

Yet given that unsustainable urban models are a key cause of global climate change today, it’s only natural to wonder how Leonardo might have changed the shape of modern cities.

با این حال، با توجه به اینکه مدل‌های شهری ناپایدار یکی از دلایل اصلی تغییرات اقلیمی جهانی امروز هستند، این سؤال طبیعی است که چگونه لئوناردو ممکن بود شکل شهرهای مدرن را تغییر دهد.

Although the Renaissance is renowned as an era of incredible progress in art and architecture, it is rarely noted that the 15th century also marked the birth of urbanism as a true academic discipline.

اگرچه رنسانس به‌عنوان دوره‌ای از پیشرفت‌های فوق‌العاده در هنر و معماری شناخته می‌شود، اما به ندرت ذکر شده که قرن پانزدهم همچنین مبدأ شهرسازی به‌عنوان یک رشته علمی واقعی در نظر گرفته می‌شود.

The rigour and method behind the conscious conception of a city had been largely missing in Western thought until the moment when prominent Renaissance men pushed forward large-scale urban projects in Italy, such as the reconfiguration of the town of Pienza and the expansion of the city of Ferrara.

دقت و روش درک آگاهانه یک شهر به طور گسترده‌ای در تفکر غربی مفقود بود تا لحظه‌ای که مردان برجسته دوره رنسانس پروژه‌های شهری بزرگ‌مقیاسی را در ایتالیا، مانند بازپیکربندی شهر پینزا و گسترش شهر فرارا، پیش بردند.

These works surely inspired Leonardo’s decision to rethink the design of medieval cities, with their winding and overcrowded streets and with houses piled against one another.

این آثار بدون شک الهام‌بخش تصمیم لئوناردو برای بازاندیشی طراحی شهرهای قرون وسطایی با خیابان‌های پیچ‌درپیچ و شلوغ و خانه‌هایی که روی هم انباشته شده بودند، شد.

It is not easy to identify a coordinated vision of Leonardo’s ideal city because of his disordered way of working with notes and sketches.

تشخیص یک دیدگاه هماهنگ از شهر ایده‌آل لئوناردو آسان نیست، زیرا او به‌صورت نامنظم با یادداشت‌ها و طرح‌های اولیه خود کار می‌کرد.

But from the largest collection of Leonardo’s papers ever assembled, a series of innovative thoughts can be reconstructed regarding the foundation of a new city along the Ticino River, which runs from Switzerland into Italy and is 248 kilometres long.

اما از بزرگ‌ترین مجموعه‌ای که تاکنون از نوشته‌های لئوناردو گردآوری شده است، مجموعه‌ای از اندیشه‌های نوآورانه می‌تواند بازسازی شود که دربارهٔ پایه‌گذاری یک شهر جدید در امتداد رودخانهٔ تیچینو است که از سوئیس به ایتالیا می‌رود و ۲۴۸ کیلومتر طول دارد.

He designed the city for the easy transport of goods and clean urban spaces, and he wanted a comfortable and spacious city, with well-ordered streets and architecture.

او این شهر را برای حمل‌ونقل آسان کالا و فضاهای شهری تمیز طراحی کرد و می‌خواست یک شهر راحت و گسترده با خیابان‌ها و معماری منظم باشد.

He recommended ‘high, strong walls’, with ‘towers and battlements of all necessary and pleasant beauty’.

او دیوارهای بلند و مستحکم را با برج‌ها و کنگره‌های زیبا و ضروری توصیه می‌کرد.

His plans for a modern and rational city were consistent with Renaissance ideals.

برنامه‌های او برای یک شهر مدرن و منطقی با ایده‌آل‌های رنسانس همخوانی داشت.

But, in keeping with his personality, Leonardo included several innovations in his urban design.

اما مطابق با شخصیت خود، لئوناردو چندین نوآوری در طراحی شهرهایش گنجاند.

Leonardo wanted the city to be built on several levels, linked with vertical outdoor staircases.

لئوناردو می‌خواست شهر بر روی سطوح ساخته شود و این سطوح با راه‌پله‌های عمودی در فضای باز متصل شوند.

This design can be seen in some of today’s high-rise buildings but was unconventional at the time.

این طراحی را می‌توان در برخی از ساختمان‌های بلندمرتبه امروزی مشاهده کرد، اما در آن زمان غیر متعارف بود.

Indeed, this idea of taking full advantage of the interior spaces wasn’t implemented until the 1920s and 1930s, with the birth of the Modernist movement.

در واقع، این ایدهٔ استفاده کامل از فضاهای داخلی تا دهه‌های 1920 و 1930، با ظهور جنبش مدرنیسم به اجرا در نیامد.

While in the upper layers of the city, people could walk undisturbed between elegant palaces and streets, the lower layer was the place for services, trade, transport and industry.

در لایه‌های بالاتر شهر، مردم می‌توانستند بدون مزاحمت بین کاخ‌های و خیابان‌های زیبا قدم بزنند، در حالی که لایهٔ پایین محل خدمات، تجارت، حمل‌ونقل و صنعت بود.

But the true originality of Leonardo’s vision was its fusion of architecture and engineering.

اما اصالت واقعی چشم‌انداز لئوناردو در ترکیب معماری و مهندسی آن نهفته بود.

Leonardo designed extensive hydraulic plants to create artificial canals throughout the city.

لئوناردو سیستم‌های هیدرولیکی گسترده‌ای طراحی کرد تا کانال‌های مصنوعی در سراسر شهر بسازد.

The canals, regulated by clocks and basins, were supposed to make it easier for boats to navigate inland.

کانال‌ها که توسط ساعت‌ها و حوض‌ها تنظیم می‌شدند، قرار بود حرکت قایق‌ها را در داخل شهر آسان‌تر کنند.

Leonardo also thought that the width of the streets ought to match the average height of the adjacent houses: a rule still followed in many contemporary cities across Italy, to allow access to sun and reduce the risk of damage from earthquakes.

لئوناردو همچنین معتقد بود که عرض خیابان‌ها باید با ارتفاع متوسط خانه‌های مجاور مطابقت داشته باشد: قانونی که هنوز در بسیاری از شهرهای معاصر در سراسر ایتالیا رعایت می‌شود، تا دسترسی به خورشید را فراهم کرده و خطر آسیب از زلزله را کاهش دهد.

Although some of these features existed in Roman cities, before Leonardo’s drawings there had never been a multi-level, compact modern city which was thoroughly technically conceived.

اگرچه برخی از این ویژگی‌ها در شهرهای رومی وجود داشت، پیش از طراحی‌های لئوناردو هرگز یک شهر مدرن چندسطحی و فشرده که به طور کامل از نظر فنی درک شده باشد وجود نداشت.

Indeed, it wasn’t until the 19th century that some of his ideas were applied.

در واقع، تا قرن نوزدهم بود که برخی از ایده‌های او به‌کار گرفته شدند.

For example, the subdivision of the city by function - with services and infrastructures located in the lower levels and wide and well-ventilated boulevards and walkways above for residents – is an idea that can be found in Georges-Eugene Haussmann’s renovation of Paris under Emperor Napoleon III between 1853 and 1870.

به‌عنوان مثال، تقسیم‌بندی شهر بر اساس عملکرد - با قرار گرفتن خدمات و زیرساخت‌ها در سطوح پایین‌تر و بلوارها و مسیرهای پیاده‌روی گسترده و تهویه‌شده در سطوح بالاتر برای ساکنان – ایده‌ای است که می‌توان در بازسازی پاریس توسط ژرژ-اوجین هاوسمان تحت سلطنت امپراتور ناپلئون سوم بین سال‌های 1853 تا 1870 یافت.

Today, Leonardo’s ideas are not simply valid, they actually suggest a way forward for urban planning.

امروز، ایده‌های لئوناردو نه تنها معتبر هستند، بلکه راهی برای پیشرفت در برنامه‌ریزی شهری پیشنهاد می‌دهند.

Many scholars think that the compact city, built upwards instead of outwards, integrated with nature (especially water systems), with efficient transport infrastructure, could help modern cities become more efficient and sustainable.

بسیاری از پژوهشگران فکر می‌کنند که شهر فشرده، ساخته شده به سمت بالا به جای گسترش به اطراف، ادغام شده با طبیعت (به ویژه سیستم‌های آبی)، با زیرساخت‌های حمل و نقل کارآمد، می‌تواند به شهرهای مدرن کمک کند تا کارآمدتر و پایدارتر شوند.

This is yet another reason why Leonardo was so aligned with modern urban planning and centuries ahead of his time.

این یکی دیگر از دلایلی است که نشان میدهد لئوناردو تا این حد با برنامه ریزی شهری مدرن همراستا بود و قرن ها از زمان خود جلوتر بود

متن اول

Materials to take us beyond concrete

"موادی برای فراتر رفتن از بتن"

Concrete is everywhere, but it’s bad for the planet, generating large amounts of carbon dioxide – alternatives are being developed.

بتن در همه‌جا حضور دارد، اما برای سیاره بسیار مضر است، زیرا مقادیر زیادی دی‌اکسید کربن تولید می‌کند – جایگزین‌هایی در حال توسعه هستند.

A

Concrete is the second most used substance in the global economy, after water – and one of the world’s biggest single sources of greenhouse gas emissions.

بتن دومین ماده پر استفاده در اقتصاد جهانی – پس از آب – و یکی از بزرگ‌ترین منابع گازهای گلخانه‌ای در جهان است.

The chemical process by which cement, the key ingredient of concrete, is created results in large quantities of carbon dioxide.

فرایند شیمیایی که در آن سیمان، ماده اصلی بتن تولید می‌شود، موجب تولید مقادیر زیادی دی‌اکسید کربن می‌شود.

The UN estimates that there will be 9.8 billion people living on the planet by mid-century. They will need somewhere to live.

سازمان ملل تخمین می‌زند که تا میانه قرن، ۹.۸ میلیارد نفر در سیاره زندگی خواهند کرد – آنها به مکانی برای زندگی نیاز خواهند داشت.

If concrete is the only answer to the construction of new cities, then carbon emissions will soar, aggravating global warming.

اگر بتن تنها پاسخ برای ساخت شهرهای جدید باشد، آنگاه انتشار کربن افزایش خواهد یافت و گرمایش جهانی را تشدید می‌کند.

And so scientists have started innovating with other materials, in a scramble for alternatives to a universal commodity that has underpinned our modern life for many years.

و بنابراین دانشمندان شروع به نوآوری با مواد دیگر کرده‌اند، در جستجوی جایگزین‌هایی برای یک کالای جهانی که سال‌هاست زندگی مدرن ما را پشتیبانی کرده است.

B

The problem with replacing concrete is that it is so very good at what it does.

مشکل در جایگزینی بتن این است که بتن در کاری که انجام می‌دهد بسیار خوب است.

Chris Cheeseman, an engineering professor at Imperial College London, says the key thing to consider is the extent to which concrete is used around the world, and is likely to continue to be used.

کریس چیزمن، استاد مهندسی در کالج امپریال لندن، می‌گوید که نکته اصلی در نظر گرفتن این است که بتن در سراسر جهان چقدر استفاده می‌شود و احتمال ادامه آن چقدر است.

‘Concrete is not a high-carbon product. Cement is high carbon, but concrete is not.’

"بتن یک محصول با کربن بالا نیست. سیمان با کربن بالا است، اما بتن نیست."

But it is the scale on which it is used that makes it high carbon.

اما مقیاس استفاده از آن است که باعث می‌شود بتن کربن بالایی داشته باشد.

The sheer scale of manufacture is so huge, that is the issue.’

مقیاس تولید آن به حدی عظیم است که این خود مشکل است."

C

Not only are the ingredients of concrete relatively cheap and found in abundance in most places around the globe, the stuff itself has marvellous properties:

نه تنها مواد اولیه بتن نسبتاً ارزان هستند و در بیشتر نقاط جهان به وفور یافت می‌شوند، بلکه خود بتن نیز خاصیت‌های شگفت‌انگیزی دارد:

Portland cement, the vital component of concrete, is mouldable and pourable, but quickly sets hard.

سیمان پرتلند، جزء حیاتی بتن، قابل شکل‌گیری و ریختنی است، اما سریع سخت می‌شود.

Cheeseman also notes another advantage: concrete and steel have similar thermal expansion properties, so steel can be used to reinforce concrete, making it far stronger and more flexible as a building material than it could be on its own.

چیزمن همچنین به مزیت دیگری اشاره می‌کند: بتن و فولاد خواص انبساط حرارتی مشابهی دارند، بنابراین فولاد می‌تواند در تقویت بتن استفاده شود و این باعث می‌شود بتن به عنوان یک ماده ساختمانی بسیار قوی‌تر و انعطاف‌پذیرتر از آنچه که به تنهایی باشد، عمل کند.

According to Cheeseman, all these factors together make concrete hard to beat.

بر اساس گفته‌های چیزمن، همه این عوامل در کنار هم باعث می‌شوند که بتن با چیزی یا شکستی مواجه نشود.

‘Concrete is amazing stuff. Making anything with similar properties is going to be very difficult.’

"بتن ماده شگفت‌انگیزی است. ساخت هر چیزی با خواص مشابه بسیار دشوار خواهد بود."

D

A possible alternative to concrete is wood.

یک جایگزین ممکن برای بتن چوب است.

Making buildings from wood may seem like a rather medieval idea, but climate change is driving architects to turn to treated timber as a possible resource.

ساخت ساختمان‌ها از چوب ممکن است یک ایده از دوران قرون وسطی باشد، اما تغییرات اقلیمی معماران را وادار کرده است به چوب فرآوری شده به عنوان یک منبع ممکن روی بیاورند.

Recent years have seen the emergence of tall buildings constructed almost entirely from timber.

در سال‌های اخیر شاهد ظهور ساختمان‌های بلند ساخته‌شده تقریباً به طور کامل از چوب بوده‌ایم.

Vancouver, Vienna and Brummunddal in Norway are all home to constructed tall, wooden buildings.

ونکوور، وین و بروموندال در نروژ همگی محل ساختمان‌های بلند و چوبی ساخته‌شده هستند.

E

Using wood to construct buildings, however, is not straightforward.

با این حال، استفاده از چوب برای ساخت ساختمان‌ها ساده نیست.

Wood expands as it absorbs moisture from the air and is susceptible to pests, not to mention fire.

چوب هنگام جذب رطوبت از هوا گسترش می‌یابد و مستعد آفات است، چه برسد به آتش‌سوزی.

But treating wood and combining it with other materials can improve its properties.

اما فرآوری کردن چوب و ترکیب آن با مواد دیگر می‌تواند خواص آن را بهبود بخشد.

Cross-laminated timber is engineered wood.

چوب چندلایه گراش چوبی مهندسی‌شده است.

An adhesive is used to stick layers of solid-sawn timber together, crosswise, to form building blocks.

از یک چسب برای چسباندن لایه‌های چوب بریده شده به هم به صورت عرضی استفاده می‌شود تا بلوک‌های ساختمانی تشکیل شوند.

This material is light but has the strength of concrete and steel.

این ماده سبک است اما قدرت بتن و فولاد را دارد.

Construction experts say that wooden buildings can be constructed at a greater speed than ones of concrete and steel and the process, it seems, is quieter.

متخصصان ساخت و ساز می‌گویند که ساختمان‌های چوبی می‌توانند سریع‌تر از ساختمان‌های بتنی و فولادی ساخته شوند و به نظر می‌رسد که این فرآیند آرام‌تر است.

F

Stora Enso is Europe’s biggest supplier of cross-laminated timber, and its vice-president Markus Mannstrom reports that the company is seeing increasing demand globally for building in wood, with climate change concerns the key driver.

استورا انسو بزرگ‌ترین تأمین‌کننده چوب چندلایه در اروپا است و معاون رئیس این شرکت مارکوس مانستروم گزارش می‌دهد که شرکت شاهد افزایش تقاضا در سراسر جهان برای ساخت و ساز با چوب است و نگرانی‌های مربوط به تغییرات اقلیمی عامل اصلی است.

Finland, with its large forests, where Stora Enso is based, has been leading the way, but the company is seeing a rise in demand for its timber products across the world, including in Asia.

فنلاند با جنگل‌های وسیع خود که استورا انسو در آنجا مستقر است، پیشگام این حرکت بوده است، اما شاهد افزایش تقاضا برای محصولات چوبی خود در سراسر جهان، از جمله آسیا است.

Of course, using timber in a building also locks away the carbon that it absorbed as it grew.

البته، استفاده از چوب در یک ساختمان همچنین کربنی را که چوب در حین رشد جذب کرده است، ذخیره می‌کند.

But even treated wood has its limitations and only when a wider range of construction projects has been proven in practice will it be possible to see wood as a real alternative to concrete in constructing tall buildings.

اما حتی چوب فرآوری شده محدودیت‌هایی دارد و تنها زمانی که دامنه وسیع‌تری از پروژه‌های ساخت‌وساز در عمل ثابت شده باشد، می‌توان چوب را به عنوان یک جایگزین واقعی برای بتن در ساخت ساختمان‌های بلند دید.

G

Fly ash and slag from iron ore are possible alternatives to cement in a concrete mix.

خاکستر بادی و سرباره از سنگ آهن می‌توانند به عنوان جایگزینی ممکن برای سیمان در مخلوط بتن استفاده شوند.

Fly ash, a byproduct of coal-burning power plants, can be incorporated into concrete mixes to make up as much as 15 to 30% of the cement, without harming the strength or durability of the resulting mix.

خاکستر بادی، یک محصول جانبی از نیروگاه‌های سوخت زغال‌سنگ، می‌تواند به مخلوط بتن اضافه شود و تا ۱۵ تا ۳۰٪ از سیمان را تشکیل دهد، بدون اینکه به استحکام یا دوام حاصل آسیبی وارد کند.

Iron-ore slag, a byproduct of the iron-ore smelting process, can be used in a similar way.

سرباره سنگ معدن آهن، یک محصول جانبی از فرآیند ذوب سنگ آهن، می‌تواند به روشی مشابه استفاده شود.

Their incorporation into concrete mixes has the potential to reduce greenhouse gas emissions.

اضافه کردن این‌ها به مخلوط‌های بتن این پتانسیل را دارد که انتشار گازهای گلخانه‌ای را کاهش دهد.

But Anna Surgenor, of the UK’s Green Building Council, notes that although these waste products can save carbon in the concrete mix, their use is not always straightforward.

اما آنا سورجنور، از شورای ساختمان سبز بریتانیا، اشاره می‌کند که اگرچه این محصولات زائد می‌توانند در مخلوط بتن صرفه‌جویی کنند، استفاده از آن‌ها همیشه ساده نیست.

‘It’s possible to replace the cement content in concrete with waste products to lower the overall carbon impact.’

"امکان جایگزینی محتوای سیمان در بتن با محصولات زائد برای کاهش تاثیر کربنی کلی وجود دارد."

But there are several calculations that need to be considered across the entire life cycle of the building- these include factoring in where these materials are being shipped from.

اما چندین محاسبه وجود دارد که باید در سراسر چرخه زندگی ساختمان در نظر گرفته شود- این محاسبات شامل این می‌شود که این مواد از کجا حمل می‌شوند.

If they are transported over long distances, using fossil fuels, the use of alternative materials might not make sense from an overall carbon reduction perspective.

اگر این مواد از مسافت‌های طولانی با استفاده از سوخت‌های فسیلی حمل شوند، استفاده از مواد جایگزین ممکن است از نظر کاهش کلی کربن منطقی نباشد.

H

While these technologies are all promising ideas, they are either unproven or based on materials that are not abundant.

در حالی که این فناوری‌ها همه ایده‌های امیدوارکننده‌ای هستند، یا اثبات نشده‌اند یا بر اساس موادی هستند که فراوان نیستند.

In their overview of innovation in the concrete industry, Felix Preston and Johanna Lehne of the UK’s Royal Institute of International Affairs reached the conclusion that, ‘Some novel cements have been discussed for more than a decade within the research community, without breaking through.’

در بررسی نوآوری ها در صنعت بتن، فلیکس پرستون و یوهانا لهنه از موسسه سلطنتی امور بین الملل بریتانیا به این نتیجه رسیدند که، »برخی سیمان های نوآورانه بیش از یک دهه است که در جامعه تحقیقاتی بحث شدهاند، بدون اینکه به مرحله عملیاتی برسند

At present, these alternatives are rarely as cost-effective as conventional cement, and they face raw-material shortages and resistance from customers.’

در حال حاضر، این جایگزین ها به ندرت به اندازه سیمان معمولی از نظر اقتصادی مقرون به صرفه هستند و با کمبود مواد خام و مقاومت از سوی مشتریان روبه رو هستند."

متن دوم

The steam car

اتومبیل بخاری

The successes and failures of the Doble brothers and their steam cars

موفقیت‌ها و شکست‌های برادران دبل و اتومبیل‌های بخار آن‌ها

When primitive automobiles first began to appear in the 1800s, their engines were based on steam power. Steam had already enjoyed a long and successful career in the railways, so it was only natural that the technology evolved into a miniaturized version which was separate from the trains. But these early cars inherited steam’s weaknesses along with its strengths.

وقتی که خودروهای ابتدایی در قرن نوزدهم شروع به ظهور کردند، موتورهای آن‌ها بر اساس نیروی بخار بود. بخار از قبل یک دوره طولانی و موفقیت‌آمیز در صنعت راه‌آهن داشته، بنابراین کاملاً طبیعی بود که این فناوری تکامل پیدا کند و به یک نسخه کوچک‌شده که از قطارها مجزا بود، تبدیل شود. اما این خودروهای اولیه، ضعف‌های بخار را همراه با نقاط قوت آن به ارث بردند.

The boilers had to be lit by hand, and they required about twenty minutes to build up pressure before they could be driven. Furthermore, their water reservoirs only lasted for about thirty miles before needing replenishment. Despite such shortcomings, these newly designed self-propelled carriages offered quick transportation, and by the early 1900s it was not uncommon to see such machines shuttling wealthy citizens around town.

دیگ‌های بخار باید به صورت دستی روشن می‌شدند، و حدود بیست دقیقه طول می‌کشید تا فشار لازم برای رانندگی ایجاد شود. علاوه بر این، مخازن آب آن‌ها تنها برای حدود سی مایل دوام داشتند و سپس نیاز به پر شدن مجدد داشتند. با وجود چنین نواقص، این واگن‌های خودران تازه طراحی‌شده حمل‌ونقل سریعی ارائه می‌کردند، و تا اوایل دهه 1900، دیدن چنین ماشین‌هایی که شهروندان ثروتمند را در شهر می‌بردند غیرمعمول نبود.

B

But the glory days of steam cars were few.

اما روزهای طلایی خودروهای بخار کوتاه بودند.

A new technology called the Internal Combustion Engine soon appeared, which offered the ability to drive down the road just moments after starting up.

فناوری جدیدی به نام موتور احتراق داخلی به‌زودی ظاهر شد که امکان رانندگی در جاده را بلافاصله پس از روشن کردن موتور فراهم می‌کرد.

At first, these noisy gasoline cars were unpopular because they were more complicated to operate and they had difficult hand-crank starters, which were known to break arms when the engines backfired.

در ابتدا، این خودروهای پر سر و صدای بنزینی محبوب نبودند زیرا کار با آن‌ها پیچیده‌تر بود و دارای استارت‌های دستی سختی بودند که هنگام بازگشت شعله موتور به شکستن دست‌ها معروف بودند.

But in 1912 General Motors introduced the electric starter, and over the following few years steam power was gradually phased out.

اما در سال 1912 جنرال موتورز استارت الکتریکی را معرفی کرد و در طی چند سال بعد قدرت بخار به‌تدریج کنار گذاشته شد.

C

Even as the market was declining, four brothers made one last effort to rekindle the technology.

حتی زمانی که بازار در حال نزول بود، چهار برادر تلاش آخر خود را برای احیای دوباره این فناوری انجام دادند.

Between 1906 and 1909, while still attending high school, Abner Doble and his three brothers built their first steam car in their parents’ basement.

بین سال‌های 1906 و 1909، در حالی که هنوز در دبیرستان مشغول تحصیل بودند، آبنر دوبل و سه برادرش اولین خودروی بخار خود را در زیرزمین خانه والدینشان ساختند.

It comprised parts taken from a wrecked early steam car but reconfigured to drive an engine of their own design.

این خودرو از قطعات کاملاً شکسته‌شده یک خودروی بخار ابتدایی قدیمی که گرفته شده و برای به کار انداختن موتوری با طراحی خودشان بازپیکربندی شده بود، ساخته شده بود.

Though it did not run well, the Doble brothers went on to build a second and third prototype in the following years.

اگرچه این خودرو به‌خوبی کار نمی‌کرد، اما برادران دوبل به ساخت نمونه دوم و سوم در سال‌های بعد ادامه دادند.

Though the Doble boys’ third prototype, nicknamed the Model B, still lacked the convenience of an internal combustion engine, it drew the attention of automobile trade magazines due to its numerous improvements over previous steam cars. The Model B proved to be superior to gasoline automobiles in many ways.

اگرچه نمونه سوم برادران دوبل، که با نام مدل B شناخته می‌شد، همچنان فاقد راحتی موتور احتراق داخلی بود، اما به دلیل پیشرفت‌های فراوان نسبت به خودروهای بخار قبلی، توجه مجلات تجاری خودرو را به خود جلب کرد. مدل B در بسیاری از موارد از خودروهای بنزینی برتر است.

Its high-pressure steam drove the engine pistons in virtual silence, in contrast to clattering gas engines which emitted the aroma of burned hydrocarbons. Perhaps most impressively, the Model B was amazingly swift. It could accelerate from zero to sixty miles per hour in just fifteen seconds, a feat described as ‘remarkable acceleration’ by Automobile magazine in 1914.

بخار فشار بالای این خودرو پیستون‌های موتور را با تقریباً سکوت به حرکت در می‌آورد، در تضاد با موتورهای بنزینی پر سر و صدا که همراه با عطر هیدروکربن‌های سوخته بودند. شاید جالب‌تر از همه، مدل B به طرز شگفت‌آوری سریع بود. این خودرو می‌توانست تنها در پانزده ثانیه از صفر به شصت مایل بر ساعت شتاب بگیرد، ویژگی که توسط مجله Automobile در سال 1914 به عنوان "شتاب خارق‌العاده" توصیف شده است.

D

The following year Abner Doble drove the Model B from Massachusetts to Detroit in order to seek investment in his automobile design, which he used to open the General Engineering Company. He and his brothers immediately began working on the Model C, which was intended to expand upon the innovations of the Model B.

سال بعد، آبنر دوبل با مدل B از ماساچوست به دیترویت رفت تا سرمایه‌گذاری برای طراحی خودرویش جذب کند و از آن برای تأسیس شرکت General Engineering استفاده کند. او و برادرانش بلافاصله کار بر روی مدل C را که قصد داشت نوآوری‌های مدل B را گسترش دهد، آغاز کردند.

The brothers added features such as a key-based ignition in the cabin, eliminating the need for the operator to manually ignite the boiler.

برادران دوبل ویژگی‌هایی مانند استارت مبتنی بر کلید در کابین اضافه کردند که نیاز به روشن کردن دستی دیگ بخار را از بین برد.

With these enhancements, the Dobles’ new car company promised a steam vehicle which would provide all of the convenience of a gasoline car, but with much greater speed, much simpler driving controls, and a virtually silent powerplant. By the following April, the General Engineering Company had received 5,390 deposits for Doble Detroits, which were scheduled for delivery in early 1918.

با این ارتقاها، شرکت خودروی جدید دوبل قول داد که یک خودروی بخار ارائه خواهد کرد که تمام راحتی‌های یک خودروی بنزینی را داشته باشد، اما با سرعت بسیار بیشتر، و کنترل‌های رانندگی بسیار ساده‌تر و یک نیروی محرکه تقریباً بی‌صدا. تا آوریل سال بعد، شرکت General Engineering تعداد 5,390 پیش‌پرداخت برای مدل Doble Detroits دریافت کرد که برای تحویل در اوایل سال 1918 برنامه‌ریزی شده بودند.

E

Later that year Abner Doble delivered unhappy news to those eagerly awaiting the delivery of their modern new cars.

در اواخر همان سال، آبنر دوبل خبرهای ناخوشایندی به کسانی که مشتاقانه منتظر تحویل خودروهای مدرن جدید خود بودند، داد.

Those buyers who received the handful of completed cars complained that the vehicles were sluggish and erratic, sometimes going in reverse when they should go forward.

خریدارانی که تعداد معدودی از خودروهای کامل‌شده را دریافت کردند، شکایت داشتند که این خودروها کند و نامنظم بودند و گاهی به‌جای حرکت به جلو، به عقب حرکت می‌کردند.

The new engine design, though innovative, was still plagued with serious glitches.

طراحی موتور جدید، هرچند نوآورانه، همچنان دچار مشکلات جدی بود.

F

The brothers made one final attempt to produce a viable steam automobile. In early 1924, the Doble brothers shipped a Model E to New York City to be road-tested by the Automobile Club of America.

برادران دوبل یک تلاش نهایی برای تولید یک خودروی بخار قابل انجام دادند. در اوایل سال 1924، برادران دوبل مدل E را به نیویورک فرستادند تا توسط باشگاه اتومبیل آمریکا مورد آزمایش قرار گیرد.

After sitting overnight in freezing temperatures, the car was pushed out into the road and left to sit for over an hour in the frosty morning air.

پس از ماندن در شب‌های یخبندان خودرو به جاده هدایت شد و بیش از یک ساعت در هوای صبح یخبندان رها شد.

At the turn of the key, the boiler lit and reached its operating pressure inside of forty seconds.

با چرخاندن کلید، دیگ بخار روشن شد و در عرض چهل ثانیه به فشار عملیاتی خود رسید.

As they drove the test vehicle further, they found that its evenly distributed weight lent it surprisingly good handling, even though it was so heavy.

هنگامی که خودرو را بیشتر به حرکت درآوردند، متوجه شدند که توزیع یکنواخت وزن آن کنترل بسیار خوبی به آن داده است، با وجود اینکه خودرو سنگین بود.

As the new Doble steamer was further developed and tested, its maximum speed was pushed to over a hundred miles per hour, and it achieved about fifteen miles per gallon of kerosene with negligible emissions.

با توسعه و آزمایش بیشتر بخار دوبل جدید، حداکثر سرعت آن به بیش از صد مایل در ساعت رسید و حدود پانزده مایل در هر گالن نفت سفید با انتشار ناچیز به دست آورد.

G

Sadly, the Dobles’ brilliant steam car never was a financial success.

متأسفانه خودروی بخار درخشان خانواده دوبل هرگز به موفقیت مالی نرسید.

Priced at around $18,000 in 1924, it was popular only among the very wealthy.

در سال 1924، با قیمتی حدود 18,000 دلار، این خودرو فقط در میان افراد بسیار ثروتمند محبوب بود.

Plus, it is said that no two Model Es were quite the same, because Abner Doble tinkered endlessly with the design.

علاوه بر این، گفته می‌شود که هیچ دو خودروی مدل E کاملاً به هم شبیه نبودند، زیرا ابنر دوبل بی‌پایان در طراحی تغییراتی ایجاد می‌کرد.

By the time the company folded in 1931, fewer than fifty of the amazing Model E steam cars had been produced.

تا زمانی که شرکت در سال 1931 تعطیل شد، کمتر از پنجاه دستگاه از خودروهای بخار شگفت‌انگیز مدل E تولید شده بود.

For his whole career, until his death in 1961, Abner Doble remained adamant that steam-powered automobiles were at least equal to gasoline cars, if not superior.

در طول حرفه خود، تا زمان مرگش در سال 1961، ابنر دوبل معتقد بود که خودروهای بخار حداقل برابر با خودروهای بنزینی هستند، اگر برتر نباشند.

Given the evidence, he may have been right.

با توجه به شواهد، ممکن است او حق داشته باشد.

Many of the Model E Dobles which have survived are still in good working condition, some having been driven over half a million miles with only normal maintenance.

بسیاری از خودروهای مدل E دوبل که باقی‌مانده‌اند، هنوز در وضعیت کاری خوبی هستند و برخی از آن‌ها با فقط نگهداری معمول بیش از نیم میلیون مایل رانده شده‌اند.

Astonishingly, an unmodified Doble Model E runs clean enough to pass the emissions laws in California today, and they are pretty strict.

به طور شگفت‌آوری، خودروی مدل E دوبل دست‌نخورده، تمیزتر از حدی کار می‌کند که بتواند از قوانین آلایندگی در کالیفرنیا که نسبتاً سختگیرانه هستند، عبور کند.

It is true that the technology poses some difficult problems, but you cannot help but wonder how efficient a steam car might be with the benefit of modern materials and components.

درست است که این فناوری مشکلات دشواری را به همراه دارد، اما نمی‌توان از این فکر عبور کرد که خودروی بخار با استفاده از مواد و اجزای مدرن چقدر می‌تواند کارآمد باشد.

Under the current pressure to improve automotive performance and reduce emissions, it is not unthinkable that the steam car may rise again.

با فشارهای کنونی برای بهبود عملکرد خودروها و کاهش آلایندگی، غیر ممکن نیست که خودروی بخار دوباره به صحنه بازگردد.

متن سوم

The case for mixed-ability classes

دلایل حمایت از کلاس‌های با توانایی‌های مختلط

Picture this scene. It’s an English literature lesson in a UK school, and the teacher has just read an extract from Shakespeare’s Romeo and Juliet with a class of 15-year-olds.

تصور کنید این صحنه را؛ درس ادبیات انگلیسی در یک مدرسه در بریتانیا است و معلم به تازگی بخشی از رومئو و ژولیت شکسپیر را با کلاسی از ۱۵ ساله‌ها خوانده است.

He’s given some of the students copies of No Fear Shakespeare, a kid-friendly translation of the original.

او به برخی از دانش‌آموزان نسخه‌هایی از شکسپیر بدون ترس داده است، یک ترجمه ساده و دوست‌دار از متن اصلی.

For three students, even these literacy demands are beyond them. Another girl simply can’t focus and he gives her pens and paper to draw with.

برای سه نفر از دانش‌آموزان، حتی این درخواست‌های سوادآموزی برای آن‌ها فراتر از توان است. دیگری به سادگی نمی‌تواند تمرکز کند و معلم به او قلم‌ها و کاغذ می‌دهد تا نقاشی کند.

The teacher can ask the No Fear group to identify the key characters and maybe provide a tentative plot summary. He can ask most of the class about character development, and five of them might be able to support their statements with textual evidence.

معلم می‌تواند از گروه شکسپیر بدون ترس بخواهد که شخصیت‌های اصلی را شناسایی کنند و شاید خلاصه‌ای موقتی از طرح ارائه دهند. او می‌تواند از بیشتر کلاس در مورد پیشرفت شخصیت‌ها بپرسد و پنج نفر از آن‌ها ممکن است بتوانند اظهارات خود را با شواهد متنی تقویت کنند.

Now two curious students are wondering whether Shakespeare advocates living a life of moderation or one of passionate engagement.

حال دو دانش‌آموز کنجکاو می‌پرسند که آیا شکسپیر به زندگی معتدل یا زندگی پرشور و پرهیجان طرفداری می‌کند.

As a teacher myself, I’d think my lesson would be going rather well if the discussion went as described above.

به عنوان یک معلم، فکر می‌کنم که درس من اگر همانطور که در بالا توضیح داده شد پیش برود بسیار خوب خواهد بود.

But wouldn’t this kind of class work better if there weren’t such a huge gap between the top and the bottom?

اما آیا این نوع کلاس بهتر عمل نمی‌کرد اگر فاصله‌ی زیادی بین بالا و پایین وجود نداشت؟

If we put all the kids who needed literacy support into one class, and all the students who want to discuss the virtue of moderation into another?

اگر تمام بچه‌هایی که نیاز به پشتیبانی سواد دارند را به یک کلاس برداریم و تمامی دانش‌آموزانی که می‌خواهند در مورد فضیلت اعتدال بحث کنند را در یک کلاس دیگر قرار دهیم؟

The practice of ‘streaming’, or ‘tracking’, involves separating students into classes depending on their diagnosed levels of attainment.

عملکرد «جریان سازی» یا «پیگیری» شامل جداسازی دانش‌آموزان به کلاس‌ها بر اساس سطح تشخیص‌داده‌شده از موفقیت‌شان است.

At a macro level, it requires the establishment of academically selective schools for the brightest students, and comprehensive schools for the rest.

در سطح کلان، این نیازمند تأسیس مدارس با انتخاب تحصیلی برای دانش‌آموزان درخشان و مدارس جامع برای بقیه است.

Within schools, it means selecting students into a ‘stream’ of general ability, or ‘sets’ of subject-specific ability.

در داخل مدارس، این به معنای انتخاب دانش‌آموزان به یک «جریان» عمومی یا «مجموعه» با توانایی خاص در هر درس است.

The practice is intuitively appealing to almost every stakeholder.

این روش به‌طور غریزی برای تقریبا تمام ذینفعان جذاب است.

I have heard the mixed-ability model attacked by way of analogy: a group hike.

من شنیده‌ام که مدل کلاس‌های مختلط با یک قیاس مورد حمله قرار گرفته است: یک پیاده‌روی گروهی.

The fittest in the group take the lead and set a brisk pace, only to have to stop and wait every 20 minutes.

قوی‌ترین‌ها در این گروه رهبری را به دست می‌گیرند و با سرعت حرکت می‌کنند اما برای این که منتظر بقیه باشند باید هر ۲۰ دقیقه توقف کنند.

This is frustrating, and their enthusiasm wanes.

این موضوع خسته‌کننده است و شور و شوق آن‌ها کاهش می‌یابد.

Meanwhile, the slowest ones are not only embarrassed but physically struggling to keep up.

در همین حال، کندترین‌ها نه تنها شرمنده هستند بلکه از نظر جسمی نیز در تلاشند تا همگام بمانند.

What’s worse, they never get a long enough break. They honestly just want to quit.

بدتر از همه این است که آن‌ها هیچ‌گاه استراحت کافی نمی‌کنند. آن‌ها واقعاً فقط می‌خواهند تسلیم شوند.

Hiking, they feel, is not for them.

آن‌ها احساس می‌کنند که پیاده‌روی برای آن‌ها مناسب نیست.

Mixed-ability classes bore students, frustrate parents and bum out teachers.

کلاس‌های با توانایی‌های مختلط دانش‌آموزان را خسته می‌کند، والدین را ناامید می‌کند و معلمان را افسرده می‌سازد.

The brightest ones will never summit Mount Qomolangma, and the stragglers won’t enjoy the lovely stroll in the park they are perhaps more suited to.

درخشان‌ترین‌ها هرگز به قله‌ی کوه قمولانگما نمی‌رسند و عقب‌افتاده‌ها از پیاده‌روی دلپذیری که برای آن‌ها مناسب باشد، لذت نخواهند برد.

Individuals suffer at the demands of the collective, mediocrity prevails.

افراد در برابر خواسته‌های جمعی رنج می‌برند و متوسط بودن حاکم می‌شود.

So: is learning like hiking?

پس: آیا یادگیری شبیه پیاده‌روی است؟

The current pedagogical paradigm is arguably that of constructivism, which emerged out of the work of psychologist Lev Vygotsky.

الگوی آموزشی فعلی به احتمال زیاد همان سازگاری است که از کارهای روان‌شناسانی مانند ویگوتسکی به وجود آمده است.

In the 1930s, Vygotsky emphasised the importance of targeting a student’s specific ‘zone of proximal development’ (ZPD).

در دهه ۱۹۳۰، ویگوتسکی بر اهمیت هدف‌گذاری در منطقه توسعه پروکسیما (ZPD) تأکید کرد.

This is the gap between what they can achieve only with support — teachers, textbooks, worked examples, parents and so on — and what they can achieve independently.

این فاصله بین آنچه است که آن‌ها فقط با حمایت می‌توانند به دست آورند — معلمان، کتاب‌های درسی، نمونه‌های کاری، والدین و غیره — و آنچه که می‌توانند به طور مستقل بدست آورند.

The purpose of teaching is to provide and then gradually remove this ‘scaffolding’ until they are autonomous.

هدف آموزش این است که ابتدا این سازه‌ها را فراهم کند و سپس آن‌ها را به تدریج حذف نماید تا دانش‌آموزان مستقل شوند.

If we accept this model, it follows that streaming students with similar ZPDs would be an efficient and effective solution.

اگر این مدل را بپذیریم، منطقی است که گروه‌بندی دانش‌آموزانی با ZPD مشابه می‌تواند راه‌حل مؤثر و کارآمدی باشد.

And that forcing everyone on the same hike – regardless of aptitude – would be madness.

و اینکه مجبور کردن همه به همان پیاده‌روی – بدون توجه به توانایی‌ها – دیوانگی خواهد بود.

Despite all this, there is limited empirical evidence to suggest that streaming results in better outcomes for students.

با وجود همه این‌ها، شواهد تجربی محدودی وجود دارد که نشان دهد گروه‌بندی دانش‌آموزان منجر به نتایج بهتر برای آن‌ها می‌شود.

Professor John Hattie, director of the Melbourne Education Research Institute, notes that ‘tracking has minimal effects on learning outcomes’.

پروفسور جان هتی، مدیر مؤسسه تحقیقات آموزشی ملبورن، بیان می‌کند که «ردیابی تأثیر کمی بر نتایج یادگیری دارد».

What is more, streaming appears to significantly – and negatively – affect those students assigned to the lowest sets.

علاوه بر این، گروه‌بندی به نظر می‌رسد که تأثیر منفی و قابل توجهی بر دانش‌آموزانی که به پایین‌ترین گروه‌ها اختصاص داده شده‌اند، داشته باشد.

These students tend to have much higher representation of low socioeconomic class.

این دانش‌آموزان معمولاً نمایندگی بیشتری از طبقه اجتماعی-اقتصادی پایین دارند.

Less significant is the small benefit for those lucky clever students in the higher sets.

کمتر قابل توجه است مزیت کوچک برای آن دسته از دانش‌آموزان خوش‌شانس و باهوش در گروه‌های بالاتر.

While teachers are traditionally the MKOs in classrooms, the value of knowledgeable student peers must not go unrecognised either.

در حالی که معلمان به طور سنتی MKOها در کلاس‌ها هستند، ارزش همسالان دانش‌آموزی با دانش نیز نباید نادیده گرفته شود.

I find it amazing to watch students get over an idea to their peers in ways that I would never think of.

برای من شگفت‌انگیز است که ببینم دانش‌آموزان چگونه ایده‌ای را به همکلاسی‌های خود منتقل می‌کنند به روش‌هایی که من هرگز به آن فکر نمی‌کنم.

They operate with different language tools and different social tools from teachers and, having just learnt it themselves, they possess similar cognitive structures to their struggling classmates.

آن‌ها با ابزارهای زبانی و اجتماعی متفاوت از معلمان عمل می‌کنند، و چون خودشان به‌تازگی آن را یاد گرفته‌اند، ساختارهای شناختی مشابهی با همکلاسی‌های در حال تلاش خود دارند.

There is also something exciting about passing on skills and knowledge that you yourself have just mastered – a certain pride and zeal, a certain interaction between ‘teacher’ and ‘learner’ that is often lost by the expert for whom the steps are obvious and the joy of discovery forgotten.

همچنین چیزی هیجان‌انگیز در انتقال مهارت‌ها و دانشی که خودتان به‌تازگی به آن تسلط پیدا کرده‌اید وجود دارد – نوعی غرور و اشتیاق، نوعی تعامل بین «معلم» و «یادگیرنده» که اغلب توسط کارشناسانی که مراحل برای آن‌ها واضح است و لذت کشف را فراموش کرده‌اند، از دست می‌رود.

Having a variety of different abilities in a collaborative learning environment provides valuable resources for helping students meet their learning needs, not to mention improving their communication and social skills.

داشتن توانایی‌های مختلف در یک محیط یادگیری همکارانه منابع ارزشمندی برای کمک به دانش‌آموزان در رفع نیازهای یادگیری‌شان فراهم می‌کند، علاوه بر این که مهارت‌های ارتباطی و اجتماعی آن‌ها را بهبود می‌بخشد.

And today, more than ever, we need the many to flourish – not suffer at the expense of a few bright stars.

و امروزه، بیشتر از همیشه، نیاز داریم که بسیاری از افراد شکوفا شوند، نه اینکه به هزینه‌ی چند ستاره‌ی درخشان رنج ببرند.

Once a year, I go on a hike with my class, a mixed bunch of students.

یک‌بار در سال با کلاس‌ام، که مجموعه‌ای از دانش‌آموزان با توانایی‌های مختلف است، به پیاده‌روی می‌روم.

It is challenging. The fittest students realise they need to encourage the reluctant.

این چالش‌برانگیز است. دانش‌آموزان قوی‌تر متوجه می‌شوند که نیاز است به دانش‌آموزان کم‌انگیزه کمک کنند.

There are lookouts who report back, and extra items to carry for others.

افرادی هستند که به عنوان دیده‌بان گزارش می‌دهند و وسایل اضافی برای دیگران حمل می‌کنند.

We make it – together.

ما به آن می‌رسیم – با هم.

متن اول

Green roofs

پشت بام‌های سبز

A
Rooftops covered with grass, vegetable gardens and lush foliage are now a common sight in many cities around the world.

امروزه بام‌هایی پوشیده از چمن، باغ‌های سبزیجات و گیاهان سرسبز در بسیاری از شهرهای جهان به یک منظر رایج تبدیل شده‌اند.

More and more private companies and city authorities are investing in green roofs, drawn to their wide-ranging benefits.

شرکت‌های خصوصی و مقامات شهری بیشتری در حال سرمایه‌گذاری در بام‌های سبز هستند، به دلیل مزایای گسترده‌ای که دارند.

Among the benefits are saving on energy costs, mitigating the risk of floods, making habitats for urban wildlife, tackling air pollution and even growing food.

از جمله مزایا این است که می‌توان در هزینه‌های انرژی صرفه‌جویی کرد، خطر سیلاب را کاهش داد، زیستگاه‌هایی برای حیات وحش شهری ایجاد کرد، با آلودگی هوا مقابله کرد و حتی غذا تولید کرد.

These increasingly radical urban designs can help cities adapt to the monumental problems they face, such as access to resources and a lack of green space due to development.

این طراحی‌های شهری نوآورانه و روزافزون می‌توانند به شهرها کمک کنند تا با مشکلات عمده‌ای که با آن مواجه هستند، مانند دسترسی به منابع و کمبود فضای سبز به دلیل توسعه، سازگار شوند.

But the involvement of city authorities, businesses and other institutions is crucial to ensuring their success – as is research investigating different options to suit the variety of rooftop spaces found in cities.

اما نقش مقامات شهری، کسب‌وکارها و دیگر مؤسسات در موفقیت آن‌ها حیاتی است – همانطور که تحقیقات مربوط به بررسی گزینه‌های مختلف برای تناسب با انواع فضاهای پشت‌بام موجود در شهرها ضروری است.

The UK is relatively new to developing green roofs, and local governments and institutions are playing a major role in spreading the practice.

بریتانیا به‌تازگی وارد توسعه پشت‌بام‌های سبز شده است و دولت‌های محلی و مؤسسات در گسترش این عمل نقش بزرگی دارند.

London is home to much of the UK’s green roof market, mainly due to forward-thinking policies such as the London Plan, which has paved the way to more than doubling the area of green roofs in the capital.

لندن خانه بخش بزرگی از بازار پشت‌بام‌های سبز بریتانیاست، عمدتاً به دلیل سیاست‌های آینده‌نگر مانند طرح لندن، که راه را برای بیش از دو برابر کردن مساحت پشت‌بام‌های سبز در پایتخت هموار کرده است.

B
Ongoing research is showcasing how green roofs in cities can integrate with ‘living walls’: environmentally friendly walls which are partially or completely covered with greenery, including a growing medium, such as soil or water.

تحقیقات جاری نشان می‌دهد که چگونه پشت‌بام‌های سبز در شهرها می‌توانند با «دیوارهای زنده» یکپارچه شوند: دیوارهای سازگار با محیط زیست که تا حدی یا کاملاً با پوشش سبز، شامل بستری برای رشد مانند خاک یا آب، پوشیده شده‌اند.

Research also indicates that green roofs can be integrated with drainage systems on the ground, such as street trees, so that the water is managed better and the built environment is made more sustainable.

همین تحقیقات نشان می‌دهد که پشت‌بام‌های سبز می‌توانند با سیستم‌های زهکشی در زمین مانند درختان خیابانی ادغام شوند، به طوری که مدیریت بهتر آب و محیط ساخته‌شده به صورت پایدارتر ممکن شود.

There is also evidence to demonstrate the social value of green roofs.

همچنین شواهدی وجود دارد که ارزش اجتماعی پشت‌بام‌های سبز را نشان می‌دهد.

Doctors are increasingly prescribing time spent gardening outdoors for patients dealing with anxiety and depression.

پزشکان به طور فزاینده‌ای گذراندن زمان در باغبانی در فضای باز را برای بیماران مبتلا به اضطراب و افسردگی توصیه می‌کنند.

And research has found that access to even the most basic green spaces can provide a better quality of life for dementia sufferers and help people avoid obesity.

و تحقیقات نشان داده است که دسترسی به حتی ابتدایی‌ترین فضاهای سبز می‌تواند کیفیت زندگی بهتری برای افراد مبتلا به زوال عقل فراهم کند و به مردم در جلوگیری از چاقی کمک کند.

C
In North America, green roofs have become mainstream, with a wide array of expansive, accessible and food-producing roofs installed in buildings.

در آمریکای شمالی، پشت‌بام‌های سبز به صورت مرسوم در آمده‌اند، با طیف وسیعی از پشت‌بام‌های وسیع، قابل دسترسی و تولیدکننده غذا که در ساختمان‌ها نصب شده‌اند.

Again, city leaders and authorities have helped push the movement forward – only recently, San Francisco, USA, created a policy requiring new buildings to have green roofs.

باز هم رهبران و مقامات شهری به پیشرفت این جنبش کمک کرده‌اند – اخیراً سان فرانسیسکو، ایالات متحده آمریکا، سیاستی را تصویب کرد که به موجب آن ساختمان‌های جدید ملزم به داشتن پشت‌بام‌های سبز هستند.

Toronto, Canada, has policies dating from the 1990s, encouraging the development of urban farms on rooftops.

تورنتو، کانادا، سیاست‌هایی از دهه 1990 دارد که توسعه مزارع شهری بر روی پشت‌بام‌ها را تشویق می‌کند.

These countries also benefit from having newer buildings than in many parts of the world, which makes it easier to install green roofs.

این کشورها همچنین از داشتن ساختمان‌های جدیدتر نسبت به بسیاری از نقاط جهان بهره می‌برند، که نصب پشت‌بام‌های سبز را آسان‌تر می‌کند.

Being able to keep enough water at roof height and distribute it right across the rooftop is crucial to maintaining the plants on any green roof – especially on ‘edible roofs’ where fruit and vegetables are farmed.

توانایی نگه‌داری آب کافی در ارتفاع بام و توزیع آن در سراسر پشت‌بام برای حفظ گیاهان در هر پشت‌بام سبز حیاتی است – به‌ویژه در «پشت‌بام‌های خوراکی» که میوه‌ها و سبزیجات در آن پرورش داده می‌شوند.

And it’s much easier to do this in newer buildings, which can typically hold greater weight, than to retro-fit old ones.

و انجام این کار در ساختمان‌های جدید که معمولاً وزن بیشتری را تحمل می‌کنند، نسبت به اصلاح ساختمان‌های قدیمی بسیار آسان‌تر است.

Again, city leaders and authorities have helped push the movement forward – only recently, San Francisco, USA, created a policy requiring new buildings to have green roofs.

باز هم رهبران و مقامات شهری به پیشرفت این جنبش کمک کرده‌اند – اخیراً سان فرانسیسکو، ایالات متحده آمریکا، سیاستی را تصویب کرد که به موجب آن ساختمان‌های جدید ملزم به داشتن پشت‌بام‌های سبز هستند.

Toronto, Canada, has policies dating from the 1990s, encouraging the development of urban farms on rooftops.

تورنتو، کانادا، سیاست‌هایی از دهه 1990 دارد که توسعه مزارع شهری بر روی پشت‌بام‌ها را تشویق می‌کند.

These countries also benefit from having newer buildings than in many parts of the world, which makes it easier to install green roofs.

این کشورها همچنین از داشتن ساختمان‌های جدیدتر نسبت به بسیاری از نقاط جهان بهره می‌برند، که نصب پشت‌بام‌های سبز را آسان‌تر می‌کند.

Being able to keep enough water at roof height and distribute it right across the rooftop is crucial to maintaining the plants on any green roof – especially on ‘edible roofs’ where fruit and vegetables are farmed.

توانایی نگه‌داری آب کافی در ارتفاع بام و توزیع آن در سراسر پشت‌بام برای حفظ گیاهان در هر پشت‌بام سبز حیاتی است – به‌ویژه در «پشت‌بام‌های خوراکی» که میوه‌ها و سبزیجات در آن پرورش داده می‌شوند.

And it’s much easier to do this in newer buildings, which can typically hold greater weight, than to retro-fit old ones.

و انجام این کار در ساختمان‌های جدید که معمولاً وزن بیشتری را تحمل می‌کنند، نسبت به اصلاح ساختمان‌های قدیمی بسیار آسان‌تر است.

Having a stronger roof also makes it easier to grow a greater variety of plants, since the soil can be deeper.

داشتن بامی محکم‌تر همچنین کشت تنوع بیشتری از گیاهان را آسان‌تر می‌کند، زیرا خاک می‌تواند عمیق‌تر باشد.

D
For green roofs to become the norm for new developments, there needs to be support from public authorities and private investors.

برای اینکه پشت‌بام‌های سبز به یک استاندارد برای توسعه‌های جدید تبدیل شوند، به پشتیبانی از طرف مقامات عمومی و سرمایه‌گذاران خصوصی نیاز است.

Those responsible for maintaining buildings may have to acquire new skills, such as landscaping, and in some cases, volunteers may be needed to help out.

افراد مسئول نگهداری ساختمان‌ها ممکن است نیاز به یادگیری مهارت‌های جدیدی مانند محوطه‌سازی داشته باشند، و در برخی موارد ممکن است به داوطلبانی برای کمک نیاز باشد.

Other considerations include installing drainage paths, meeting health and safety requirements and perhaps allowing access for the public, as well as planning restrictions and disruption from regular activities in and around the buildings during installation.

سایر ملاحظات شامل نصب مسیرهای زهکشی، رعایت الزامات سلامت و ایمنی و شاید اجازه دسترسی به عموم مردم، و همچنین محدودیت‌های برنامه‌ریزی و اختلال در فعالیت‌های معمول داخل و اطراف ساختمان‌ها در هنگام نصب است.

To convince investors and developers that installing green roofs is worthwhile, economic arguments are still the most important.

برای متقاعد کردن سرمایه‌گذاران و توسعه‌دهندگان که نصب پشت‌بام‌های سبز ارزشمند است، استدلال‌های اقتصادی هنوز مهم‌ترین عامل هستند.

The term ‘natural capital’ has been developed to explain the economic value of nature; for example, measuring the money saved by installing natural solutions to protect against flood damage, adapt to climate change or help people lead healthier and happier lives.

واژه «سرمایه طبیعی» برای توضیح ارزش اقتصادی طبیعت توسعه یافته است؛ به عنوان مثال، اندازه‌گیری پول صرفه‌جویی شده با نصب راه‌حل‌های طبیعی برای محافظت در برابر خسارات سیل، انطباق با تغییرات اقلیمی یا کمک به مردم برای زندگی سالم‌تر و شادتر.

E
As the expertise about green roofs grows, official standards have been developed to ensure that they are designed, constructed and maintained properly, and function well.

با رشد تخصص در زمینه پشت‌بام‌های سبز، استانداردهای رسمی توسعه یافته‌اند تا اطمینان حاصل شود که به درستی طراحی، ساخته و نگهداری می‌شوند و عملکرد خوبی دارند.

Improvements in the science and technology underpinning green roof development have also led to new variations in the concept.

پیشرفت‌ها در علم و فناوری که توسعه پشت‌بام‌های سبز را پشتیبانی می‌کنند، منجر به انواع جدیدی در این مفهوم شده است.

For example, ‘blue roofs’ enable buildings to hold water over longer periods of time, rather than draining it away quickly — crucial in times of heavier rainfall.

برای مثال، «پشت‌بام‌های آبی» امکان نگه‌داری آب برای مدت زمان طولانی‌تر را فراهم می‌کنند، به جای اینکه آن را به سرعت تخلیه کنند – که در زمان بارش‌های شدید حیاتی است.

There are also combinations of green roofs with solar panels, and ‘brown roofs’ which are wilder in nature and maximise biodiversity.

همچنین ترکیب‌هایی از پشت‌بام‌های سبز با پانل‌های خورشیدی وجود دارند و «پشت‌بام‌های قهوه‌ای» که طبیعی‌تر هستند و تنوع زیستی را حداکثر می‌سازند.

If the trend continues, it could create new jobs and a more vibrant and sustainable local food economy – alongside many other benefits.

اگر این روند ادامه یابد، ممکن است مشاغل جدیدی ایجاد کند و اقتصاد غذایی محلی پر جنب‌وجوش و پایدارتری به وجود آورد – به همراه بسیاری مزایای دیگر.

There are still barriers to overcome, but the evidence so far indicates that green roofs have the potential to transform cities and help them function sustainably long into the future.

هنوز موانعی برای غلبه بر آن‌ها وجود دارد، اما شواهد تاکنون نشان داده‌اند که پشت‌بام‌های سبز این پتانسیل را دارند تا شهرها را تغییر دهند و به آن‌ها کمک کنند تا در آینده به طور پایدار عمل کنند.

The success stories need to be studied and replicated elsewhere, to make green, blue, brown and food-producing roofs the norm in cities around the world.

داستان‌های موفقیت باید مورد مطالعه قرار گیرند و در جاهای دیگر تکرار شوند تا پشت‌بام‌های سبز، آبی، قهوه‌ای و تولیدکننده غذا به یک معیار در شهرهای سراسر جهان تبدیل شوند.

کلمات مهم

• Expertise (تخصص)
• Constructed (ساخته‌شده)
• Maintained (نگهداری‌شده)
• Function (عملکرد)
• Improvements (پیشرفت‌ها)
• Variations (تغییرات)
• Drain (تخلیه کردن)
• Solar panels (پنل‌های خورشیدی)
• Biodiversity (تنوع زیستی)
• Trend (روند)
• Sustainable (پایدار)
• Function sustainably (عملکرد پایدار)

متن دوم

The Growth Mindset

ذهنیت رشد

Over the past century, a powerful idea has taken root in the educational landscape.

در طول قرن گذشته، ایده‌ای قدرتمند در فضای آموزشی ریشه دوانده است.

The concept of intelligence as something innate has been supplanted by the idea that intelligence is not fixed, and that, with the right training, we can be the authors of our own cognitive capabilities.

این تصور که هوش چیزی ذاتی است، جای خود را به این ایده داده است که هوش ثابت نیست، و با آموزش صحیح می‌توانیم سازندگان توانایی‌های شناختی خود باشیم.

Psychologist Alfred Binet, the developer of the first intelligence tests, was one of many 19th-century scientists who held that earlier view and sought to quantify cognitive ability.

آلفرد بینه، روان‌شناسی که نخستین آزمون‌های هوش را توسعه داد، یکی از بسیاری دانشمندان قرن نوزدهم بود که به این دیدگاه اولیه باور داشت و تلاش می‌کرد توانایی شناختی را کمی‌سازی کند.

Then, in the early 20th century, progressive thinkers revolted against the notion that inherent ability is destiny.

سپس، در اوایل قرن بیستم، متفکران پیشرو علیه این باور که توانایی ذاتی سرنوشت انسان را تعیین می‌کند، قیام کردند.

Instead, educators such as John Dewey argued that every child’s intelligence could be developed, given the right environment.

در عوض، مربیانی مانند جان دیویی معتقد بودند که هوش هر کودکی می‌تواند با فراهم آوردن محیط مناسب، رشد یابد.

‘Growth mindset theory’ is a relatively new – and extremely popular – version of this idea.

"نظریه ذهنیت رشد" نسخه‌ای نسبتاً جدید و بسیار محبوب از این ایده است.

In many schools today you will see hallways covered in motivational posters and hear speeches on the mindset of great sporting heroes who simply believed their way to the top.

امروز در بسیاری از مدارس، راهروهایی را می‌بینید که با پوسترهای انگیزشی پوشیده شده‌اند و سخنرانی‌هایی در مورد فکر قهرمانان بزرگ ورزشی که تنها با باور به موفقیت رسیده‌اند، می‌شنوید.

A major focus of the growth mindset in schools is coaxing students away from seeing failure as an indication of their ability, and towards seeing it as a chance to improve that ability.

یکی از تمرکزهای اصلی ذهنیت رشد در مدارس، دور کردن دانش‌آموزان از دیدن شکست به‌عنوان شاخصی از توانایی‌هایشان و هدایت آن‌ها به دیدن شکست به‌عنوان فرصتی برای بهبود آن توانایی است.

As educationalist Jeff Howard noted several decades ago: ‘Smart is not something that you just are, smart is something that you can get.’

همانطور که جف هاوارد، متخصص آموزش، چند دهه پیش گفت: "هوش چیزی نیست که فقط باشی، بلکه چیزی است که می‌توانی به دست آوری."

The idea of the growth mindset is based on the work of psychologist Carol Dweck in California in the 1990s.

ایده ذهنیت رشد بر اساس کارهای روان‌شناسی کارول دوک در دهه 1990 در کالیفرنیا شکل گرفته است.

In one key experiment, Dweck divided a group of 10- to 12-year-olds into two groups.

در یکی از آزمایش‌های کلیدی، دوک گروهی از کودکان 10 تا 12 ساله را به دو گروه تقسیم کرد.

All were told that they had achieved a high score on a test but the first group were praised for their intelligence in achieving this, while the others were praised for their effort.

به همه گفته شد که در یک آزمون نمره بالایی کسب کرده‌اند، اما گروه اول به خاطر هوش‌شان تحسین شدند و از گروه دوم به خاطر تلاش‌شان تقدیر شد.

The second group – those who had been instilled with a ‘growth mindset’ – were subsequently far more likely to put effort into future tasks.

گروه دوم – کسانی که ذهنیت رشد در آن‌ها تقویت شده بود – در ادامه بسیار بیشتر تمایل داشتند که برای وظایف آینده تلاش کنند.

Meanwhile, the former took on only those tasks that would not risk their sense of worth.

در همین حال، گروه اول فقط به سراغ وظایفی می‌رفتند که ارزش خودشان را به خطر نمی‌انداخت.

This group had inferred that success or failure is due to innate ability, and this ‘fixed mindset’ had led them to fear of failure and lack of effort.

این گروه نتیجه گرفته بودند که موفقیت یا شکست به توانایی ذاتی بستگی دارد، و این «ذهنیت ثابت» آن‌ها را به ترس از شکست و کاهش تلاش رسانده بود.

Praising ability actually made the students perform worse, while praising effort emphasised that change was possible.

تحسین توانایی در واقع باعث بدتر شدن عملکرد دانش‌آموزان شد، در حالی که تحسین تلاش تأکید کرد که تغییر امکان‌پذیر است.

One of the greatest impediments to successfully implementing a growth mindset, however, is the education system itself.

یکی از بزرگ‌ترین موانع برای اجرای موفقیت‌آمیز ذهنیت رشد، خود نظام آموزشی است.

In many parts of the world, the school climate is obsessed with performance in the form of constant testing, analysing and ranking of students – a key characteristic of the fixed mindset.

در بسیاری از نقاط جهان، فضای مدرسه به‌شدت مشغول بررسی عملکرد به شکل آزمون‌های مداوم، تحلیل و رتبه‌بندی دانش‌آموزان است – ویژگی اصلی ذهنیت ثابت.

Nor is it unusual for schools to create a certain cognitive dissonance, when they applaud the benefits of a growth mindset but then hand out fixed target grades in lessons based on performance.

همچنین غیر معمول نیست که مدارس نوعی ناهماهنگی شناختی ایجاد کنند، وقتی که از فواید ذهنیت رشد تمجید می‌کنند اما سپس نمرات ثابت را براساس عملکرد در دروس ارائه می‌دهند.

Aside from the implementation problem, the original growth mindset research has also received harsh criticism.

جدا از مشکل اجرا، تحقیقات اولیه در مورد ذهنیت رشد نیز با انتقادات شدید روبرو شده است.

The statistician Andrew Gelman claims that ‘their research designs have enough degrees of freedom that they could take their data to support just about any theory at all.’

آماردان اندرو گلمان ادعا می‌کند که "طرح‌های تحقیقاتی آن‌ها آزادی کافی دارد که می‌توانند داده‌های خود را برای حمایت از تقریباً هر نظریه‌ای به کار بگیرند."

Professor of Psychology Timothy Bates, who has been trying to replicate Dweck’s work, is finding that the results are repeatedly null.

تیموتی بیتس، استاد روان‌شناسی که تلاش کرده است تحقیقات دوک را تکرار کند، دریافته که نتایج به طور مکرر بی‌اثر هستند.

He notes that: “People with a growth mindset don’t cope any better with failure ... Kids with the growth mindset aren’t getting better grades, either before or after our intervention study.”

او بیان می‌کند: "افراد با ذهنیت رشد در برخورد با شکست بهتر عمل نمی‌کنند... کودکان با ذهنیت رشد، چه قبل و چه بعد از مطالعه مداخله ما، نمرات بهتری کسب نمی‌کنند."

Much of this criticism is not lost on Dweck, and she deserves great credit for responding to it and adapting her work accordingly.

بخش زیادی از این انتقادات از نظر دوک پنهان نبوده است، و او شایسته تحسین فراوانی است که به آن پاسخ داده و تحقیقات خود را متناسب با آن تطبیق داده است.

In fact, she argues that her work has been misunderstood and misapplied in a range of ways.

در واقع، او استدلال می‌کند که کار او به صورت‌های مختلفی سوءتعبیر و سوءاستفاده شده است.

She has also expressed concerns that her theories are being misappropriated in schools by being conflated with the self-esteem movement.

او همچنین نگرانی خود را ابراز کرده است که نظریه‌هایش در مدارس با جنبش عزت نفس اشتباه گرفته شده و به درستی مورد استفاده قرار نگرفته‌اند.

“For me the growth mindset is a tool for learning and improvement. It’s not just a vehicle for making children feel good.”

«برای من، ذهنیت رشد ابزاری برای یادگیری و بهبود است. این فقط وسیله‌ای برای خوشحال کردن کودکان نیست.»

But there is another factor at work here.

اما یک عامل دیگر نیز در اینجا تأثیرگذار است.

The failure to translate the growth mindset into the classroom might reflect a misunderstanding of the nature of teaching and learning itself.

عدم موفقیت در انتقال ذهنیت رشد به کلاس ممکن است ناشی از سوءتفاهمی در مورد ماهیت تدریس و یادگیری باشد.

Growth mindset supporters David Yeager and Gregory Walton claim that interventions should be delivered in a subtle way to maximise their effectiveness.

حامیان ذهنیت رشد، دیوید یگر و گریگوری والتون ادعا می‌کنند که مداخلات باید به شیوه‌ای ظریف ارائه شوند تا تأثیرگذاری آن‌ها به حداکثر برسد.

They say that if adolescents perceive a teacher’s intervention as conveying that they are in need of help, this could undo its intended effects.

آن‌ها می‌گویند اگر نوجوانان مداخله معلم را به عنوان نشانه‌ای از نیاز به کمک تعبیر کنند، این می‌تواند اثرات مورد نظر را خنثی کند.

A lot of what drives students is their innate beliefs and how they perceive themselves.

بسیاری از عوامل محرک دانش‌آموزان، باورهای درونی آن‌ها و نحوه‌ای است که خودشان را می‌بینند.

There is a strong correlation between self-perception and achievement, but there is evidence to suggest that the actual effect of achievement on self-perception is stronger than the other way round.

رابطه قوی‌ای بین خودانگاره و موفقیت وجود دارد، اما شواهد نشان می‌دهد که تأثیر واقعی موفقیت بر خودانگاره قوی‌تر از تأثیر معکوس آن است.

To stand up in a classroom and successfully deliver a good speech is a genuine achievement, and that is likely to be more powerfully motivating than vague notions of ‘motivation’ itself.

اینکه در یک کلاس بایستید و به‌طور موفقیت‌آمیز یک سخنرانی خوب ارائه دهید، یک دستاورد واقعی است و احتمالاً انگیزه‌بخش‌تر از مفاهیم مبهم «انگیزه» خود خواهد بود.

Recent evidence would suggest that growth mindset interventions are not the elixir of student learning that its proponents claim it to be.

شواهد اخیر نشان می‌دهد که مداخلات ذهنیت رشد آن اکسیر یادگیری دانش‌آموزان نیست که حامیان آن‌ها ادعا می‌کنند.

The growth mindset appears to be a viable construct in the lab, which, when administered in the classroom via targeted interventions, doesn’t seem to work.

ذهنیت رشد به نظر می‌رسد که یک سازه قابل اجرا در آزمایشگاه است، اما وقتی در کلاس از طریق مداخلات هدفمند اجرا می‌شود، کار نمی‌کند.

It is hard to dispute that having faith in the capacity to change is a good attribute for students.

شک در این نیست که داشتن ایمان به ظرفیت تغییر ویژگی خوبی برای دانش‌آموزان است.

Paradoxically, however, that aspiration is not well served by direct interventions that try to instil it.

اما به طور متناقضی، این آرزو از طریق مداخلات مستقیم که سعی در القای آن دارند به خوبی تحقق نمی‌یابد.

Motivational posters and talks are often a waste of time, and might well give students a deluded notion of what success actually means.

پوسترها و سخنرانی‌های انگیزشی اغلب اتلاف وقت هستند و ممکن است به دانش‌آموزان یک تصور غلط از معنای واقعی موفقیت بدهند.

Teaching concrete skills such as how to write an effective introduction to an essay then praising students’ effort in getting there is probably a far better way of improving confidence than telling them how unique they are, or indeed how capable they are of changing their own brains.

آموزش مهارت‌های عملی مانند نحوه نوشتن مقدمه‌ای مؤثر در یک مقاله، سپس تحسین تلاش دانش‌آموزان در رسیدن به آن، احتمالاً راهی بسیار بهتر برای بهبود اعتماد به نفس نسبت به گفتن اینکه چقدر منحصر به فرد هستند، یا اینکه چقدر قادر به تغییر مغز خود هستند، می‌باشد.

Perhaps growth mindset works best as a philosophy and not an intervention.

شاید ذهنیت رشد بهتر عمل کند به عنوان یک فلسفه عمل کند تا به عنوان یک مداخله.

کلمات مهم

• Elixir - معجون جادویی، درمان شگفت‌انگیز
• Intervention - مداخله
• Self-perception - خودانگاره
• Achievement - موفقیت
• Correlation - همبستگی
• Vague notions - مفاهیم مبهم
• Instil - القا کردن
• Aspirations - آرزوها
• Proponents - طرفداران
• Misapplied - استفاده نادرست
• Concrete skills - مهارت‌های عملی
• Perception - درک
• Cognitive dissonance - ناهماهنگی شناختی
• Fixed mindset - ذهنیت ثابت
• Growth mindset - ذهنیت رشد
• Faith - ایمان

متن سوم

Alfred Wegener: "Science, Exploration and the Theory of Continental Drift"

آلفرد وگنر: "علم، کاوش و نظریه رانش قاره‌ها" نوشته موت گرین

Introduction

مقدمه

This is a book about the life and scientific work of Alfred Wegener, whose reputation today rests with his theory of continental displacements, better known as ‘continental drift.’

این کتاب در مورد زندگی و کار علمی آلفرد وگنر است، که شهرت او امروزه به‌خاطر نظریه جابجایی قاره‌ها، به‌طور مشهور به نام «رانش قاره‌ها»، شناخته می‌شود.

Wegener proposed this theory in 1912 and developed it extensively for nearly 20 years. His book on the subject, The Origin of Continents and Oceans, went through four editions and was the focus of an international controversy in his lifetime and for some years after his death.

وگنر این نظریه را در سال 1912 پیشنهاد داد و آن را به مدت نزدیک به 20 سال به‌طور گسترده توسعه داد. کتاب او در این زمینه، "منشأ قاره‌ها و اقیانوس‌ها"، در چهار نسخه عبور کرد و مرکز توجه یک جنجال بین‌المللی در طول عمرش و حتی سال‌ها پس از مرگ او بود.

Wegener's basic idea was that many mysteries about the Earth’s history could be solved if one supposed that the continents moved laterally, rather than supposing that they remained fixed in place.

ایده اصلی وگنر این بود که بسیاری از معماها درباره تاریخ زمین می‌توانند حل شوند اگر فرض شود که قاره‌ها به‌صورت جانبی حرکت می‌کنند، نه اینکه فرض شود آن‌ها در جای خود ثابت مانده‌اند.

Wegener showed in great detail how such continental movements were plausible and how they worked, using evidence from a large number of sciences including geology, geophysics, paleontology, and climatology.

وگنر با جزئیات فراوان نشان داد که چگونه این حرکات قاره‌ای ممکن است و چگونه کار می‌کنند، با استفاده از ادله‌ای از علم‌های زیادی از جمله زمین‌شناسی، ژئوفیزیک، دیرین‌شناسی، و اقلیم‌شناسی.

Wegener’s idea – that the continents move – is at the heart of the theory that guides Earth sciences today: namely plate tectonics.

ایده‌ی وگنر – که قاره‌ها حرکت می‌کنند – در قلب نظریه‌ای است که علم زمین را امروز راهنمایی می‌کند: یعنی تکتونیک صفحه‌ای.

Plate tectonics is in many respects quite different from Wegener’s proposal, in the same way that modern evolutionary theory is very different from the ideas Charles Darwin proposed in the 1850s about biological evolution.

تکتونیک صفحه‌ای از بسیاری جنبه‌ها کاملاً متفاوت است از پیشنهاد وگنر، همان‌گونه که نظریه‌ی تکامل مدرن بسیار متفاوت است از ایده‌هایی که چارلز داروین در دهه‌ی ۱۸۵۰ در مورد تکامل زیستی پیشنهاد داد.

Yet plate tectonics is a descendant of Alfred Wegener’s theory of continental drift, in quite the same way that modern evolutionary theory is a descendant of Darwin’s theory of natural selection.

با این حال، تکتونیک صفحه‌ای یک فرزند نظریه‌ی رانش قاره‌ای آلفرد وگنر است، به همان صورت که نظریه‌ی تکامل مدرن فرزند نظریه‌ی انتخاب طبیعی داروین است.

When I started writing about Wegener’s life and work, one of the most intriguing things about him for me was that, although he came up with a theory on continental drift, he was not a geologist.

زمانی که من شروع به نوشتن درباره زندگی و کار وگنر کردم، یکی از جالب‌ترین نکات برای من این بود که با اینکه او نظریه‌ای درباره حرکت قاره‌ها ارائه داده اما زمین‌شناس نبود.

He trained as an astronomer and pursued a career in atmospheric physics.

او به عنوان یک ستاره‌شناس آموزش دید و در فیزیک جو به پیش‌گیری حرفه کرد.

When he proposed the theory of continental displacements in 1912, he was a lecturer in physics and astronomy at the University of Marburg, in southern Germany.

وقتی او نظریه جابجایی قاره‌ها را در سال 1912 پیشنهاد داد، استاد فیزیک و ستاره‌شناسی در دانشگاه ماربورگ در جنوب آلمان بود.

However, he was not an ‘unknown’.

با این حال، او یک ناشناخته نبود.

In 1906 he had set a world record (with his brother Kurt) for time aloft in a hot-air balloon: 52 hours.

در سال ،1906 او (همراه با برادرش کورت) رکورد جهانی مدت زمان پرواز در یک بالن هوای گرم را ثبت کرده بود: 52 ساعت.

Between 1906 and 1908 he had taken part in a highly publicized and extremely dangerous expedition to the coast of northeast Greenland.

بین سال‌های 1906 و 1908 او در یک سفر بسیار پر سر و صدا و خطرناک به سواحل شمال شرقی گرینلند شرکت کرد.

He had also made a name for himself amongst a small circle of meteorologists and atmospheric physicists in Germany as the author of a textbook, Thermodynamics of the Atmosphere (1911), and of a number of interesting scientific papers.

او همچنین در میان یک دایره کوچک از هواشناسان و فیزیک‌دانان جو در آلمان برای خود نامی دست و پا کرده بود به عنوان نویسنده کتابی درسی به نام "ترمودینامیک جو" (۱۹۱۱) و تعدادی مقاله علمی جالب.

As important as Wegener’s work on continental drift has turned out to be, it was largely a sideline to his interest in atmospheric physics, geophysics, and paleoclimatology, and thus I have been at great pains to put Wegener’s work on continental drift in the larger context of his other scientific work, and in the even larger context of atmospheric sciences in his lifetime.

با اینکه کار وگنر در مورد حرکت قاره‌ها اهمیت زیادی پیدا کرده، اما عمدتاً شاخه‌ای جانبی به علاقه او به فیزیک جو، ژئوفیزیک و اقلیم‌شناسی بود، و بنابراین تلاش زیادی کرده‌ام تا کار وگنر در مورد حرکت قاره‌ها را در زمینه بزرگ‌تر دیگر کارهای علمی او و حتی در زمینه بزرگ‌تر علوم جوی در دوران زندگی‌اش قرار دهم.

This is a ‘continental drift book’ only to the extent that Wegener was interested in that topic and later became famous for it.

این یک کتاب درباره "رانش قاره‌ها" است فقط به این اندازه که وگنر به این موضوع علاقه داشت و بعداً به خاطر آن مشهور شد.

My treatment of his other scientific work is no less detailed, though I certainly have devoted more attention to the reception of his ideas on continental displacement, as they were much more controversial than his other work.

بررسی من از سایر کارهای علمی او هیچ‌گونه تفصیل کمتری ندارد، هرچند که قطعاً توجه بیشتری به پذیرش ایده‌های او درباره جابجایی قاره‌ها کرده‌ام، زیرا این ایده‌ها بسیار جنجالی‌تر از دیگر کارهای او بودند.

Readers interested in the specific detail of Wegener's career will see that he often stopped pursuing a given line of investigation (sometimes for years on end), only to pick it up later.

خوانندگانی که به جزئیات خاصی از زندگی حرفه‌ای وگنر علاقه‌مندند، خواهند دید که او اغلب از پیگیری یک مسیر خاص تحقیقاتی دست می‌کشید (گاهی برای سال‌ها)، و بعداً دوباره به آن برمی‌گشت.

I have tried to provide guideposts to his rapidly shifting interests by characterizing different phases of his life as careers in different sciences, which is reflected in the titles of the chapters.

من سعی کرده‌ام راهنمایی‌هایی برای تغییرات سریع علایق او فراهم کنم، با توصیف مراحل مختلف زندگی‌اش به عنوان حرفه‌هایی در علم‌های مختلف، که در عناوین فصل‌ها منعکس شده است.

Thus, the index should be a sufficient guide for those interested in a particular aspect of Wegener's life but perhaps not all of it.

بنابراین، فهرست باید راهنمای کافی برای کسانی باشد که به جنبه خاصی از زندگی وگنر علاقه دارند، اما نه به تمام آن.

My own feeling, however, is that the parts do not make as much sense on their own as do all of his activities taken together.

احساس من این است که بخش‌ها به تنهایی به اندازه مجموعه همه فعالیت‌های او معنا ندارند.

In this respect I urge readers to try to experience Wegener’s life as he lived it, with all the interruptions, changes of mind, and renewed efforts this entailed.

در این زمینه، از خوانندگان میخواهم که تلاش کنند تا زندگی وگنر را همانطور که او آن رازندگی کرده است تجربه کنند، با تمام وقفه ها، تغییرات ذهنی و تلاشهای تجدیدشده ای که این امر به همراه داشت.

Wegener left behind a few published works but, as was standard practice, these reported the results of his work — not the journey he took to reach that point.

وگنر چند اثر منتشر شده از خود به جا گذاشت، اما همان‌طور که معمول بود، این آثار نتایج کارهای او را گزارش می‌کردند – نه مسیری که او برای رسیدن به آن نقطه طی کرده بود.

Only a few hundred of the many thousands of letters he wrote and received in his lifetime have survived and he didn’t keep notebooks or diaries that recorded his life and activities.

تنها چند صد تا از هزاران نامه‌ای که او در طول زندگی‌اش نوشت و دریافت کرد باقی مانده است و او دفترچه‌ها یا یادداشت‌هایی از زندگی و فعالیت‌هایش نگه نداشته بود.

He was not active (with a few exceptions) in scientific societies, and did not seek to find influence or advance his ideas through professional contacts and politics, spending most of his time at home in his study reading and writing, or in the field collecting observations.

او (با چند استثنا) فعال در جوامع علمی نبود، و تلاش نمی‌کرد از طریق ارتباطات حرفه‌ای و سیاست‌ها ایده‌های خود را پیش ببرد، بیشتر زمان خود را در خانه به مطالعه و نوشتن می‌پرداخت یا در میدان مشغول جمع‌آوری مشاهدات بود.

Some famous scientists, such as Newton, Darwin, and Einstein, left mountains of written material behind, hundreds of notebooks and letters numbering in the tens of thousands.

برخی از دانشمندان مشهور، مانند نیوتن، داروین، و اینشتین کوه‌هایی از نوشته‌های بزرگ از خود به جا گذاشتند، صدها دفترچه و نامه که تعداد آن‌ها به ده‌ها هزار می‌رسید.

Others, like Michael Faraday, left extensive journals of their thoughts and speculations, parallel to their scientific notebooks.

دیگران، مانند مایکل فارادی، دفاتر گسترده‌ای از افکار و ایده‌های خود در کنار دفترچه‌های علمی خود به جا گذاشتند.

The more such material a scientist leaves behind, the better chance a biographer has of forming an accurate picture of how a scientist's ideas took shape and evolved.

هر چه مواد بیشتری از یک دانشمند باقی بماند، شانس یک زندگینامه‌نویس برای شکل دادن به تصویری دقیق از نحوه شکل‌گیری و تکامل ایده‌های آن دانشمند بیشتر است.

I am firmly of the opinion that most of us, Wegener included, are not in any real sense the authors of our own lives.

من به شدت به این باورم که بیشتر ما، از جمله وگنر، در هیچ معنای واقعی نویسندگان زندگی خودمان نیستیم.

We plan, think, and act, often with apparent freedom, but most of the time our lives ‘happen to us’, and we only retrospectively turn this happenstance into a coherent narrative of fulfilled intentions.

ما برنامه‌ریزی می‌کنیم، فکر می‌کنیم، و عمل می‌کنیم، اغلب با آزادی ظاهری، اما بیشتر اوقات زندگی‌های ما برای ما اتفاق می‌افتد، و ما تنها به طور معکوس این اتفاقات را به یک روایت منسجم از نیت‌های برآورده شده تبدیل می‌کنیم.

This book, therefore, is a story both of the life and scientific work that Alfred Wegener planned and intended and of the life and scientific work that actually ‘happened to him’.

بنابراین این کتاب، داستانی است هم از زندگی و کار علمی که آلفرد وگنر برنامه‌ریزی و قصد کرده بود و هم از زندگی و کار علمی که واقعاً برای او اتفاق افتاد.

These are, as I think you will soon see, not always the same thing.

این‌ها، همانطور که فکر می‌کنم به زودی خواهید دید، همیشه یکسان نیستند.

کلمات مهم

• Retrospectively - با نگاه به گذشته
• Narrative - روایت
• Coherent - منسجم
• Intentions - نیت‌ها
• Evolution - تکامل
• Retrospective - مروری بر گذشته
• Coherent - منسجم