متن اول

The development of the London underground railway

توسعه راه‌آهن زیرزمینی لندن

In the first half of the 1800s, London’s population grew at an astonishing rate, and the central area became increasingly congested.

در نیمه اول قرن نوزدهم، جمعیت لندن به سرعت شگفت‌انگیزی افزایش یافت، و منطقه مرکزی به طور فزاینده‌ای شلوغ شد.

In addition, the expansion of the overground railway network resulted in more and more passengers arriving in the capital.

علاوه بر این، گسترش شبکه راه‌آهن روی زمین باعث شد تعداد بیشتری از مسافران به پایتخت برسند.

However, in 1846, a Royal Commission decided that the railways should not be allowed to enter the City, the capital’s historic and business centre.

با این حال، در سال ۱۸۴۶، یک کمیسیون سلطنتی تصمیم گرفت که به راه‌آهن‌ها اجازه داده نشود وارد شهر شوند، شهر تاریخی و مرکز تجاری پایتخت.

The result was that the overground railway stations formed a ring around the City.

نتیجه این شد که ایستگاه‌های راه‌آهن روی زمین حلقه‌ای در اطراف شهر تشکیل دادند.

The area within consisted of poorly built, overcrowded slums and the streets were full of horse-drawn traffic. Crossing the City became a nightmare.

منطقه داخل شامل محله‌های ضعیف ساخته شده، محله‌های فقیرنشین و خیابان‌هایی پر از ترافیک با گاری‌های کشیده شده توسط اسب بود. عبور از شهر به کابوس تبدیل شده بود.

It could take an hour and a half to travel 8 km by horse-drawn carriage or bus. Numerous schemes were proposed to resolve these problems, but few succeeded.

ممکن بود یک ساعت و نیم طول بکشد تا 8 کیلومتر را با کالسکه یا اتوبوس طی کنید. طرح‌های متعددی برای حل این مشکلات پیشنهاد شد، اما تعداد کمی از آن‌ها موفق شدند.

Amongst the most vocal advocates for a solution to London’s traffic problems was Charles Pearson, who worked as a solicitor for the City of London.

از جمله پرصداترین حامیان پیدا کردن راه‌حلی برای مشکلات ترافیکی لندن، چارلز پیرسون بود که به عنوان یک وکیل برای شهر لندن کار می‌کرد.

He saw both social and economic advantages in building an underground railway that would link the overground railway stations together and clear London slums at the same time.

او برای جنبه‌های اجتماعی و اقتصادی مزایایی در ساختن یک راه‌آهن زیرزمینی می‌دید که ایستگاه‌های راه‌آهن روی زمین را به هم متصل کرده و محله‌های فقیرنشین لندن را هم‌زمان پاکسازی کند.

His idea was to relocate the poor workers who lived in the inner-city slums to newly constructed suburbs, and to provide cheap rail travel for them to get to work.

ایده او این بود که کارگران فقیر که در محله‌های فقیرنشین درون شهر زندگی می‌کنند به حومه‌های تازه‌ساخت منتقل شوند و سفر ارزان راه‌آهن برای آن‌ها فراهم شود تا به محل کارشان برسند.

Pearson’s ideas gained support amongst some businessmen and in 1851 he submitted a plan to Parliament.

ایده‌های پیرسون حمایت برخی از بازرگانان را جلب کرد و او در سال 1851 طرحی را به پارلمان ارائه داد.

It was rejected, but coincided with a proposal from another group for an underground connecting line, which Parliament passed.

این رد شد، اما با پیشنهاد از یک گروه دیگر برای یک خط اتصال زیرزمینی هم‌زمان شد که پارلمان آن را تصویب کرد.

The two groups merged and established the Metropolitan Railway Company in August 1854.

این دو گروه با یکدیگر ادغام شدند و در آگوست 1854 شرکت متروی لندن را تأسیس کردند.

The company’s plan was to construct an underground railway line from the Great Western Railway’s (GWR) station at Paddington to the edge of the City at Farringdon Street — a distance of almost 5 km.

برنامه این شرکت ساخت یک خط راه‌آهن زیرزمینی از ایستگاه گرند وسترن ریلویز (GWR) در پدینگتون تا حاشیه شهر در خیابان فاریندن بود — فاصله‌ای تقریباً 5 کیلومتری.

The organisation had difficulty in raising the funding for such a radical and expensive scheme, not least because of the critical articles printed by the press.

این سازمان در تأمین منابع مالی برای چنین طرح رادیکالی و پرهزینه‌ای با مشکل مواجه شد، نه کم‌تر به دلیل مقالات انتقادی که توسط مطبوعات چاپ می‌شد.

Objectors argued that the tunnels would collapse under the weight of traffic overhead, buildings would be shaken and passengers would be poisoned by the emissions from the train engines.

مخالفان استدلال کردند که تونل‌ها زیر وزن ترافیک سقفی فرو خواهند ریخت، ساختمان‌ها تکان خواهند خورد و مسافران توسط گازهای خروجی موتورهای قطار مسموم خواهند شد.

However, Pearson and his partners persisted.

با این حال، پیرسون و شرکایش به تلاش‌های خود ادامه دادند.

The GWR, aware that the new line would finally enable them to run trains into the heart of the City, invested almost £250,000 in the scheme.

راه‌آهن گریت وسترن (GWR)، با آگاهی از اینکه خط جدید بالاخره به آن‌ها اجازه می‌دهد قطارها را به قلب شهر ببرند، تقریباً 250,000 پوند در این طرح سرمایه‌گذاری کرد.

Eventually, over a five-year period, £1m was raised.

سرانجام، در طول پنج سال، یک میلیون پوند جمع‌آوری شد.

The chosen route ran beneath existing main roads to minimise the expense of demolishing buildings.

مسیر انتخابی زیر جاده‌های اصلی موجود کشیده شد تا هزینه تخریب ساختمان‌ها کاهش یابد.

Originally scheduled to be completed in 21 months, the construction of the underground line took three years.

ابتدا قرار بود این خط زیرزمینی در 21 ماه تکمیل شود، اما ساخت آن سه سال طول کشید.

It was built just below street level using a technique known as ‘cut and cover’.

این راه‌آهن درست زیر سطح خیابان‌ها ساخته شد و از تکنیک معروف "کات اند کاور" استفاده گردید.

A trench about ten metres wide and six metres deep was dug, and the sides temporarily held up with timber beams.

یک ترنچ به عرض تقریباً ده متر و عمق شش متر حفر شد و دیواره‌ها به طور موقت با تیرهای چوبی نگهداری شدند.

Brick walls were then constructed, and finally a brick arch was added to create a tunnel.

سپس دیوارهای آجری ساخته شد و در نهایت یک قوس آجری برای ایجاد تونل اضافه گردید.

A two-metre-deep layer of soil was laid on top of the tunnel and the road above rebuilt.

یک لایه دو متری از خاک روی تونل قرار داده شد و جاده بالای آن دوباره ساخته شد.

The Metropolitan line, which opened on 10 January 1863, was the world’s first underground railway.

خط متروپولیتن که در 10 ژانویه 1863 افتتاح شد، اولین راه‌آهن زیرزمینی جهان بود.

On its first day, almost 40,000 passengers were carried between Paddington and Farringdon, the journey taking about 18 minutes.

در روز اول خود، تقریباً 40,000 مسافر بین پدینگتون و فاریندون جابجا شدند، و سفر حدود 18 دقیقه طول کشید.

By the end of the Metropolitan’s first year of operation, 9.5 million journeys had been made.

تا پایان اولین سال فعالیت خط متروپولیتن، 9.5 میلیون سفر انجام شده بود.

Even as the Metropolitan began operation, the first extensions to the line were being authorised; these were built over the next five years, reaching Moorgate in the east to London and Hammersmith in the west.

همین‌طور که خط متروپولیتن شروع به کار کرد، اولین توسعه‌ها برای این خط در حال تصویب بود؛ این‌ها در پنج سال بعد ساخته شدند و به مورگیت در شرق لندن و هامرسمیت در غرب رسیدند.

The original plan was to pull the trains with steam locomotives, using firebricks in the boilers to provide steam, but these engines were never introduced.

طرح اولیه این بود که قطارها با لوکوموتیوهای بخار کشیده شوند و در بویلرها از آجرهای نسوز برای تولید بخار استفاده شود، اما این موتورها هرگز معرفی نشدند.

Instead, the line used specially designed locomotives that were fitted with water tanks in which steam could be condensed.

در عوض، خط از لوکوموتیوهای ویژه طراحی شده استفاده کرد که با مخازن آب مجهز بودند که بخار در آن‌ها مایع می‌شد.

However, smoke and fumes remained a problem, even though ventilation shafts were added to the tunnels.

با این حال، دود و گازها همچنان مشکل باقی ماندند، حتی با وجود اینکه شافت‌های تهویه به تونل‌ها اضافه شدند.

Despite the extension of the underground railway, by the 1880s, congestion on London’s streets had become worse.

علی‌رغم گسترش راه‌آهن زیرزمینی، تا دهه ۱۸۸۰، ترافیک در خیابان‌های لندن بدتر شده بود.

The problem was partly that the existing underground lines formed a circuit around the centre of London and extended to the suburbs, but did not cross the capital’s centre.

مشکل بخشی از آن بود که خطوط زیرزمینی موجود یک مدار در اطراف مرکز لندن تشکیل داده و به حومه‌ها گسترش یافته بودند، اما از مرکز پایتخت عبور نمی‌کردند.

The ‘cut and cover’ method of construction was not an option in this part of the capital.

روش ساخت "کات اند کاور" در این قسمت از پایتخت امکان‌پذیر نبود.

The only alternative was to tunnel deep underground.

تنها گزینه جایگزین، حفاری عمیق زیر زمین بود.

Although the technology to create these tunnels existed, steam locomotives could not be used in such a confined space.

اگرچه تکنولوژی ساخت این تونل‌ها وجود داشت، اما لوکوموتیوهای بخار نمی‌توانستند در چنین فضای محدودی استفاده شوند.

It wasn’t until the development of a reliable electric motor, and a means of transferring power from the generator to a moving train, that the world’s first deep-level electric railway, the City & South London, became possible.

تا زمانی که موتور الکتریکی قابل اعتماد و روشی برای انتقال قدرت از ژنراتور به قطار متحرک توسعه یافت، این اولین راه‌آهن الکتریکی عمیق سطح جهان، راه‌آهن سیتی و ساوت لندن، ممکن شد.

The line opened in 1890, and ran from the City to Stockwell, south of the River Thames. The trains were made up of three carriages and driven by electric engines.

این خط در سال ۱۸۹۰ افتتاح شد و از شهر لندن تا استاکول در جنوب رودخانه تیمز امتداد داشت. قطارها از سه واگن تشکیل شده بودند و با موتورهای الکتریکی حرکت می‌کردند.

The carriages were narrow and had tiny windows just below the roof because it was thought that passengers would not want to look out at the tunnel walls.

واگن‌ها باریک بودند و پنجره‌های کوچکی درست زیر سقف داشتند زیرا تصور می‌شد که مسافران نمی‌خواهند به دیوارهای تونل نگاه کنند.

The line was not without its problems, mainly caused by an unreliable power supply.

این خط بدون مشکلات نبود، که عمدتاً ناشی از تأمین برق غیرقابل اعتماد بود.

Although the City & South London Railway was a great technical achievement, it did not make a profit.

اگرچه راه‌آهن سیتی و ساوت لندن یک دستاورد فنی بزرگ بود، اما سودآور نبود.

Then, in 1900, the Central London Railway, known as the ‘Tuppenny Tube’, began operation using new electric locomotives.

سپس در سال ۱۹۰۰، راه‌آهن مرکزی لندن که به نام "توپنی تیوب" شناخته می‌شد، با استفاده از لوکوموتیوهای جدید الکتریکی آغاز به کار کرد.

It was very popular and soon afterwards new railways and extensions were added to the growing tube network. By 1907, the heart of today’s Underground system was in place.

این راه‌آهن بسیار محبوب شد و به زودی راه‌آهن‌های جدید و توسعه‌ها به شبکه متروی در حال رشد اضافه شدند. تا سال ۱۹۰۷، هسته سیستم متروی امروزی در جای خود قرار گرفته بود.

کلمات مهم

• Congestion – ترافیک، شلوغی
• Suburbs – حومه‌ها
• Ventilation – تهویه
• Expenditure – هزینه، مخارج
• Slums – زاغه‌ها، محله‌های فقیرنشین
• Demolition – تخریب
• Trench – خندق، ترنج
• Arch – قوس
• Track – مسیر، ریل
• Subterranean – زیرزمینی
• Fumes – دود، گازهای سمی
• Power supply – تأمین برق
• Reliability – قابلیت اطمینان
• Carriage – واگن، وسیله نقلیه
• Motive – محرک، دلیل
• Achievement – دستاورد، موفقیت

متن دوم

Stadiums: past, present and future

استادیوم‌ها: در گذشته، حال و آینده

A
Stadiums are among the oldest forms of urban architecture: vast stadiums where the public could watch sporting events were at the centre of western city life as far back as the ancient Greek and Roman Empires, well before the construction of the great medieval cathedrals and the grand 19th- and 20th-century railway stations which dominated urban skylines in later eras.

استادیوم‌ها یکی از قدیمی‌ترین اشکال معماری شهری هستند: استادیوم‌های وسیعی که مردم در آن‌ها می‌توانستند رویدادهای ورزشی را مشاهده کنند، از همان دوران امپراتوری‌های یونان و روم باستان در مرکز زندگی شهری غربی قرار داشتند، خیلی قبل‌تر از ساخت کلیساهای بزرگ قرون وسطی و ایستگاه‌های راه‌آهن باشکوه قرن ۱۹ و ۲۰ که در دوران‌های بعدی خطوط آسمان شهری را تسخیر کردند.

Today, however, stadiums are regarded with growing scepticism. Construction costs can soar above £1 billion, and stadiums finished for major events such as the Olympic Games or the FIFA World Cup have notably fallen into disuse and disrepair.

امروزه با این حال، استادیوم‌ها با دید فزاینده‌ای از شک و تردید نگریسته می‌شوند. هزینه‌های ساخت می‌تواند بیش از ۱ میلیارد پوند افزایش یابد، و استادیوم‌هایی که برای رویدادهای مهم مانند بازی‌های المپیک یا جام جهانی فوتبال تکمیل شده‌اند به طور چشمگیری از استفاده خارج شده و تخریب شده‌اند.

But this need not be the cause. History shows that stadiums can drive urban development and adapt to the culture of every age.

اما این نباید دلیل باشد. تاریخ نشان می‌دهد که استادیوم‌ها می‌توانند توسعه شهری را به حرکت درآورند و به فرهنگ هر دوره‌ای سازگار باشند.

Even today, architects and planners are finding new ways to adapt the mono-functional sports arenas which became emblematic of modernisation during the 20th century.

حتی امروز هم معماران و برنامه‌ریزان در حال پیدا کردن روش‌های جدیدی برای تطبیق ورزشگاه‌های تک‌عملکردی هستند که نماد مدرنیته در قرن بیستم شدند.

B
The amphitheatre of Arles in southwest France, with a capacity of 25,000 spectators, is perhaps the best example of just how versatile stadiums can be.

B
آمفی‌تئاتر آرل در جنوب غربی فرانسه با ظرفیت ۲۵,۰۰۰ تماشاگر، شاید بهترین نمونه از انعطاف‌پذیری استادیوم‌ها باشد.

Built by the Romans in 90 AD, it became a fortress with four towers after the fifth century, and was then transformed into a village containing more than 200 houses.

این آمفی‌تئاتر که توسط رومی‌ها در سال ۹۰ میلادی ساخته شد، در قرن پنجم به یک قلعه با چهار برج تبدیل شد و سپس به روستایی با بیش از ۲۰۰ خانه تبدیل گشت.

With the growing interest in conservation during the 19th century, it was converted back into an arena for the staging of bullfights, thereby returning the structure to its original use as a venue for public spectacles.

با علاقه فزاینده به حفظ آثار تاریخی در قرن نوزدهم، این بنا به یک میدان گاوبازی تبدیل شد و به این ترتیب به کاربری اصلی خود به عنوان محلی برای نمایش‌های عمومی بازگشت.

Another example is the imposing arena of Verona in northern Italy, with space for 30,000 spectators, which was built 60 years before the Arles amphitheatre and 40 years before Rome’s famous Colosseum.

مثال دیگر: میدان عظیم ورونا در شمال ایتالیا است که ظرفیت ۳۰،۰۰۰ تماشاگر را دارد و ۶۰ سال قبل از آمفی‌تئاتر آرل و ۴۰ سال قبل از کولوسئوم رم ساخته شد.

It has endured the centuries and is currently considered one of the world’s prime sites for opera, thanks to its outstanding acoustics.

این آمفی‌تئاتر قرن‌ها دوام آورده است و در حال حاضر به دلیل ویژگی‌های صوتی برجسته‌اش، به عنوان یکی از مهم‌ترین مکان‌ها برای اپرا در جهان شناخته می‌شود.

C
The area in the centre of the Italian town of Lucca, known as the Piazza dell’ Anfiteatro, is yet another impressive example of an amphitheatre becoming absorbed into the fabric of the city.

منطقه‌ای در مرکز شهر ایتالیایی لوکا که به نام پیاتزا دل آنتی‌تئاترو شناخته می‌شود، نمونه‌ای دیگر از یک آمفی‌تئاتر است که در بافت شهری جذب شده است.

The site evolved in a similar way to Arles and was progressively filled with buildings from the Middle Ages until the 19th century, variously used as houses, a salt depot and a prison.

این مکان به روشی مشابه با آرل تکامل یافته و به تدریج با ساختمان‌های قرون وسطی تا قرن نوزدهم پر شد که به‌طور مختلف به عنوان خانه‌ها، انبار نمک و زندان استفاده می‌شد.

But rather than reverting to an arena, it became a market square, designed by Romanticist architect Lorenzo Nottolini.

اما به جای بازگشت به یک میدان مسابقه، به یک میدان بازار تبدیل شد که توسط معمار رمانتیک‌گرای لورنزو نوتولینی طراحی شد.

Today, the ruins of the amphitheatre remain embedded in the various shops and residences surrounding the public square.

امروز، ویرانه‌های آمفی‌تئاتر در میدان و فروشگاه‌ها و ساختمان‌های مختلف که میدان عمومی را احاطه کرده‌اند، باقی مانده است.

D
There are many similarities between modern stadiums and ancient amphitheatres intended for games.

شباهت‌های زیادی بین استادیوم‌های مدرن و آمفی‌تئاترهای باستانی که برای بازی‌ها طراحی شده‌اند، وجود دارد.

But some of the flexibility was lost at the beginning of the 20th century, as stadiums were developed using new products such as steel and reinforced concrete, and made use of bright lights for night-time matches.

اما برخی از انعطاف‌پذیری‌ها در ابتدای قرن بیستم از دست رفت، زیرا استادیوم‌ها با استفاده از محصولات جدیدی مانند فولاد و بتن مسلح توسعه یافتند و از نورهای روشن برای مسابقات شبانه استفاده کردند.

Many such stadiums are situated in suburban areas, designed for sporting use only and surrounded by parking lots.

بسیاری از این استادیوم‌ها در مناطق حومه‌ای قرار دارند که تنها برای استفاده ورزشی طراحی شده‌اند و با پارکینگ‌های زیادی احاطه شده‌اند.

These factors mean that they may not be as accessible to the general public, require more energy to run and contribute to urban heat.

این عوامل به این معنا هستند که ممکن است این استادیوم‌ها برای عموم مردم قابل دسترسی نباشند، انرژی بیشتری برای فعالیت نیاز داشته باشند و به گرمای شهری افزوده شوند.

E
But many of today’s most innovative architects see scope for the stadium to help improve the city.

اما بسیاری از نوآورترین معماران امروز، امکاناتی برای کمک استادیوم‌ها به بهبود شهر می‌بینند.

Among the current strategies, two seem to be having particular success: the stadium as an urban hub, and as a power plant.

میان استراتژی‌های کنونی، دو مورد به نظر موفق‌ترین می‌آیند: استادیوم به عنوان یک مرکز شهری و به عنوان یک نیروگاه.

There’s a growing trend for stadiums to be equipped with public spaces and services that serve a function beyond sport, such as hotels, retail outlets, conference centres, restaurants and bars, children’s playgrounds and green space.

روندی در حال رشد برای استادیوم‌ها وجود دارد که به امکانات عمومی و خدماتی که عملکردی فراتر از ورزش دارند، مانند هتل‌ها، فروشگاه‌ها، مراکز کنفرانس، رستوران‌ها و بارها، زمین‌های بازی کودکان و فضای سبز تجهیز می‌شوند.

Creating mixed-use developments such as this reinforces compactness and multi-functionality, making more efficient use of land and helping to regenerate urban spaces.

ایجاد پروژه‌های مختلط مانند این، تراکم و چند عملکردی بودن را تقویت کرده و استفاده بهینه از زمین و کمک به احیای فضاهای شهری را فراهم می‌آورد.

This opens the space up to families and a wider cross-section of society, instead of catering only to sportspeople and supporters.

این فضای جدید را برای خانواده‌ها و قشر وسیع‌تری از جامعه باز می‌کند، به جای اینکه تنها به ورزشکاران و هواداران اختصاص یابد.

There have been many examples of this in the UK: the mixed-use facilities at Wembley and Old Trafford have become a blueprint for many other stadiums in the world.

مثال‌های زیادی از این در انگلستان وجود دارد: امکانات مختلط در ویمبلی و اولدترافورد به نقشه‌ای برای بسیاری از استادیوم‌های دیگر در جهان تبدیل شده است.

F
The phenomenon of stadium as power stations has arisen from the idea that energy problems can be overcome by integrating interconnected buildings by means of a smart grid, which is an electricity supply network that uses digital communications technology to detect and react to local changes in usage, without significant energy losses.

پدیده استادیوم به عنوان نیروگاه‌ها از ایده‌ای ناشی شده که مشکلات انرژی می‌توانند با ادغام ساختمان‌های مرتبط از طریق یک شبکه هوشمند حل شوند، که یک شبکه تأمین برق است که از فناوری ارتباطات دیجیتال برای شناسایی و واکنش به تغییرات محلی در مصرف استفاده می‌کند، بدون اینکه اتلاف انرژی قابل توجهی داشته باشد.

Stadiums are ideal for these purposes, because their canopies have a large surface area for fitting photovoltaic panels and rise high enough (more than 40 meters) to make use of micro wind turbines.

استادیوم‌ها برای این منظور ایده‌آل هستند، زیرا سقف‌های آن‌ها سطح وسیعی برای نصب پنل‌های فتوولتائیک دارند و به اندازه کافی بلند هستند (بیش از ۴۰ متر) تا از توربین‌های میکرو باد استفاده کنند.

Freiburg Mage Solar Stadium in Germany is the first of a new wave of stadiums as power plants, which also includes the Amsterdam Arena and the Kaohsiung Stadium.

استادیوم Freiburg Mage Solar در آلمان اولین نمونه از موج جدید استادیوم‌ها به عنوان نیروگاه‌ها است که شامل استادیوم آمستردام و استادیوم کاوشینگ نیز می‌شود.

The latter, inaugurated in 2009, has 8,844 photovoltaic panels, producing up to 1.14 GWh of electricity annually.

استادیوم دوم، که در سال ۲۰۰۹ افتتاح شد، دارای ۸،۸۴۴ پنل فتوولتائیک است که سالانه تا ۱.۱۴ گیگاوات ساعت برق تولید می‌کند.

This reduces the annual output of carbon dioxide by 660 tons and supplies up to 80 percent of the surrounding area when the stadium is in use.

این میزان تولید دی‌اکسید کربن سالانه را به اندازه ۶۶۰ تن کاهش می‌دهد و تا ۸۰ درصد از منطقه اطراف استادیوم را هنگام استفاده تأمین می‌کند.

This is proof that a stadium can serve its city, and have a decidedly positive impact in terms of reduction of CO2 emissions.

این اثبات می‌کند که یک استادیوم می‌تواند به شهر خود خدمت کند و تأثیر مثبتی در کاهش انتشار گازهای CO2 داشته باشد.

G
Sporting arenas have always been central to the life and culture of cities.

مکان‌های ورزشی همیشه در مرکز زندگی و فرهنگ شهرها بوده‌اند.

In every era, the stadium has acquired new value and uses: from military fortress to residential village, public space to theatre and most recently a field for experimentation in advanced engineering.

در هر دوره، استادیوم ارزش‌ها و کاربردهای جدیدی پیدا کرده است: از دژهای نظامی به روستاهای مسکونی، از فضای عمومی به تئاتر و اخیراً به یک میدان برای آزمایش در مهندسی پیشرفته.

The stadium of today now brings together multiple functions, thus helping cities to create a sustainable future.

استادیوم امروز چندین عملکرد مختلف را با هم ترکیب می‌کند و به شهرها کمک می‌کند تا آینده‌ای پایدار بسازند.

amphitheatre: (especially in Greek and Roman architecture) an open circular or oval building with a central space surrounded by tiers of seats for spectators, for the presentation of dramatic or sporting events.

آمفی‌تئاتر: (به ویژه در معماری یونان و روم) یک ساختمان دایره‌ای یا بیضی شکل باز با فضایی مرکزی که با ردیف‌هایی از صندلی‌ها برای تماشاگران احاطه شده است، برای نمایش رویدادهای دراماتیک یا ورزشی.

متن سوم

To catch a king

تعقیب یک پادشاه

Anna Keay reviews Charles Spencer's book about the hunt for King Charles II during the English Civil War of the seventeenth century.

آنا کی چارلز اسپنسر را در کتابش بررسی می‌کند که درباره تعقیب شاه چارلز دوم در دوران جنگ داخلی انگلستان در قرن هفدهم نوشته شده است.

Charles Spencer's latest book, To Catch a King, tells us the story of the hunt for King Charles II in the six weeks after his resounding defeat at the Battle of Worcester in September 1651.

کتاب جدید چارلز اسپنسر با عنوان تعقیب یک پادشاه، داستان تعقیب شاه چارلز دوم را در شش هفته پس از شکست فاحش او در نبرد وورستر در سپتامبر 1651 روایت می‌کند.

And what a story it is.

و چه داستانی است!

After his father was executed by the Parliamentarians in 1649, the young Charles II sacrificed one of the very principles his father had died for and did a deal with Scots, thereby accepting Presbyterianism as the national religion in return for being crowned King of Scots.

پس از اینکه پدرش توسط پارلمان‌نشین‌ها در سال 1649 اعدام شد، شاه چارلز دوم یکی از اصولی را که پدرش برای آن جان داده بود فدای کرد و با اسکاتلندی‌ها توافقی انجام داد و به این ترتیب مذهب پروتستانتیسم را به عنوان مذهب رسمی پذیرفت تا برای تاج‌گذاری به عنوان پادشاه اسکاتلند آماده شود.

His arrival in Edinburgh prompted the English Parliamentary army to invade Scotland in a pre-emptive strike.

ورود او به ادینبرا ارتش پارلمانی انگلستان را به حمله پیش‌دستانه به اسکاتلند وادار کرد.

This was followed by a Scottish invasion of England.

این اقدام با حمله اسکاتلند به انگلستان پیگیری شد.

The two sides finally faced one another at Worcester in the west of England in 1651.

دو طرف finalmente در سال 1651 در وورستر واقع در غرب انگلستان با یکدیگر روبرو شدند.

After being comprehensively defeated on the meadows outside the city by the Parliamentarian army, the 21-year-old king found himself the subject of a national manhunt, with a huge sum offered for his capture, through a series of heart-poundingly close escapes, to evade the Parliamentarians before seeking refuge in France.

پس از شکست کامل در دشت‌های خارج از شهر توسط ارتش پارلمان‌نشین‌ها، شاه 21 ساله خود را هدف یک تعقیب ملی یافت، با مبلغ زیادی برای دستگیری او پیشنهاد شد، از طریق فرارهای نزدیک و پرهیجان برای فرار از پارلمان‌نشین‌ها قبل از پناه گرفتن در فرانسه.

For the next nine years, the penniless and defeated Charles wandered around Europe with only a small group of loyal supporters.

در طول نه سال بعد، چارلز بی‌پول و شکست‌خورده در سراسر اروپا به همراه گروه کوچکی از حامیان وفادار خود سرگردان بود.

Years later, after his restoration as king, the 50-year-old Charles II requested a meeting with the writer and diarist Samuel Pepys.

سال‌ها بعد، پس از بازگشت به سلطنت، چارلز دوم 50 ساله درخواست دیدار با نویسنده و روزنامه نگار ساموئل پپیس را کرد.

His intention when asking Pepys to commit his story to paper was to ensure that this most extraordinary episode was never forgotten.

هدف او از درخواست از پپیس برای نوشتن داستانش روی کاغذ این بود که اطمینان حاصل کند این اتفاق فوق‌العاده هرگز فراموش نشود.

Over two three-hour sittings, the king related to him in great detail his personal recollections of the six weeks he had spent as a fugitive.

در طی دو جلسه سه ساعته، شاه به تفصیل خاطرات شخصی خود از شش هفته‌ای که به عنوان یک فراری سپری کرده بود را برای او بیان کرد.

As the king and secretary settled down (a scene that is surely a gift for a future scriptwriter), Charles commenced his story: “After the battle was so absolutely lost as to be beyond hope of recovery, I began to think of the best way of saving myself.”

وقتی شاه و منشی آرام گرفتند (صحنه‌ای که قطعاً یک هدیه برای نویسنده آینده است)، چارلز داستان خود را آغاز کرد: «بعد از اینکه نبرد به طور کامل از دست رفته بود و به نظر می‌رسید امیدی به بازگشت نیست، شروع به فکر کردن در مورد بهترین راه برای نجات خود کردم.»

One of the joys of Spencer’s book, a result not least of its use of Charles II’s own narrative as well as those of his supporters, is just how close the reader gets to the action.

یکی از لذت‌های کتاب اسپنسر، که نتیجه استفاده از روایت خود چارلز دوم و همچنین حامیانش است، این است که خواننده چقدر به عمل نزدیک می‌شود.

The day-by-day retelling of the fugitives' doings provides delicious details: the cutting of the king's long hair with agricultural shears, the use of walnut leaves to dye his pale skin, and the day Charles spent lying on a branch of the great oak tree in Boscobel Wood as the Parliamentary soldiers scoured the forest floor below.

روایت روز به روز کارهای فراریان جزئیات لذت‌بخشی را فراهم می‌کند: بریدن موی بلند شاه با قیچی‌های کشاورزی، استفاده از برگ‌های گردو برای رنگ کردن پوست رنگ‌پریده‌اش، و روزی که چارلز در شاخه‌ای از درخت بلوط بزرگ در جنگل بوسکوبل دراز کشیده بود، در حالی که سربازان پارلمانی درختان را جستجو می‌کردند.

Spencer draws out both the humour such as the preposterous refusal of Charles's friend Henry Wilmot to adopt disguise on the grounds that it was beneath his dignity — and the emotional tension when the secret of the king's presence was cautiously revealed to his supporters.

اسپنسر هم شوخ طبعی را برجسته میکند – مانند امتناع غیرمعقول دوست چارلز، هنری ویلموت، از پذیرفتن تغییر چهره به این دلیل که آن را درون شأن خود می دانست – و هم تنش احساسی را، زمانی که راز حضور پادشاه با احتیاط به حامیانش فاش شد

Charles's adventures after losing the Battle of Worcester hide the uncomfortable truth that whilst almost everyone in England had been appalled by the execution of his father, they had not welcomed the arrival of his son with the Scots army, but had instead firmly bolted their doors.

ماجراهای چارلز پس از شکست در نبرد وورستر، حقیقت ناراحت‌کننده‌ای را پنهان می‌کند که در حالی که تقریباً همه در انگلستان از اعدام پدرش شوکه شده بودند، آن‌ها از ورود پسرش با ارتش اسکاتلند استقبال نکردند، بلکه در عوض درهای خود را محکم بستند.

This was partly because he rode at the head of what looked like a foreign invasion force and partly because, after almost a decade of civil war, people were desperate to avoid it beginning again.

این به دلیل این بود که او در رأس ارتشی قرار داشت که به نظر می‌رسید یک نیروی مهاجم خارجی باشد و بخشی از آن به این دلیل بود که پس از تقریباً یک دهه جنگ داخلی، مردم به شدت می‌خواستند از شروع دوباره آن اجتناب کنند.

This makes it all the more interesting that Charles II himself loved the story so much ever after.

این باعث می‌شود داستان حتی جالب‌تر شود که چارلز دوم خود از این داستان پس از آن بسیار خوشش آمد.

As well as retelling it to anyone who would listen, causing eye-rolling among courtiers, he set in train a series of initiatives to memorialise it.

علاوه بر بازگویی آن به هر کسی که گوش می‌داد و باعث تعجب در میان درباریان می‌شد، او یک سری ابتکارات برای یادبود آن آغاز کرد.

There was to be a new order of chivalry, the Knights of the Royal Oak.

قرار بود یک نظم جدید شوالیه‌گری ایجاد شود، شوالیه‌های درخت بلوط سلطنتی.

A series of enormous oil paintings depicting the episode were produced, including a two-metre-wide canvas of Boscobel Wood and a set of six similarly enormous paintings of the king on the run.

یک سری نقاشی‌های عظیم با رنگ روغن که این واقعه را نشان می‌دهند، تولید شد، از جمله یک بوم دو متری از جنگل بوسکوبل و مجموعه‌ای از شش نقاشی عظیم مشابه از شاه در حال فرار.

In 1660, Charles II commissioned the artist John Michael Wright to paint a flying squadron of cherubs carrying an oak tree to the heavens on the ceiling of his bedchamber.

در سال 1660، چارلز دوم از هنرمند جان مایکل رایت خواست تا یک اسکادران پرنده از فرشتگان نقاشی کند که یک درخت بلوط را به آسمان‌ها حمل می‌کند و آن را روی سقف اتاق خوابش نقاشی کند.

It is hard to imagine many other kings marking the lowest point in their life so enthusiastically, or indeed pulling off such an escape in the first place.

تصور سخت است که بسیاری از پادشاهان دیگر نقطه پایین زندگی خود را اینگونه پرشور علامت بزنند، یا اصلاً چنین فراری را از ابتدا اجرا کنند.

Charles Spencer is the perfect person to pass the story on to a new generation.

چارلز اسپنسر فرد مناسبی است تا این داستان را به نسل جدید منتقل کند.

His pacey, readable prose steers deftly clear of modern idioms and elegantly brings to life the details of the great tale.

نثر سریع و خواندنی او به طور ماهرانه‌ای از اصطلاحات مدرن پرهیز می‌کند و جزئیات این داستان بزرگ را به شکلی زیبا به زندگی می‌آورد.

He has even-handed sympathy for both the fugitive king and the fierce republican regime that hunted him, and he succeeds in his desire to explore far more of the background of the story than previous books on the subject have done.

او همدلی عادلانه‌ای برای پادشاه فراری و رژیم جمهوری‌خواه خشن که به دنبال او بودند، دارد و در تلاش خود برای کاوش بیشتر در پس‌زمینه داستان موفق است، به طوری که کتاب‌های قبلی درباره این موضوع نتواسته‌اند چنین کاری انجام دهند.

Indeed, the opening third of the book is about how Charles II found himself at Worcester in the first place, which for some will be reason alone to read To Catch a King.

در واقع، یک سوم ابتدایی کتاب به این موضوع می‌پردازد که چگونه چارلز دوم ابتدا خود را در وورستر یافت، که برای برخی تنها دلیل برای خواندن "تعقیب یک پادشاه" خواهد بود.

The tantalizing question left, in the end, is that of what it all meant.

سوال وسوسه‌انگیز باقی‌مانده در نهایت این است که تمام این‌ها چه معنایی داشت.

Would Charles II have been a different king had these six weeks never happened?

آیا چارلز دوم پادشاه متفاوتی می‌شد اگر این شش هفته هرگز اتفاق نمی‌افتاد؟

The days and nights spent in hiding must have affected him in some way.

روزها و شب‌هایی که در پنهان ماندن گذشت، باید به طریقی بر او تأثیر گذاشته باشد.

Did the need to assume disguises, to survive on wit and charm alone, to use trickery and subterfuge to escape from tight corners help form him?

آیا نیاز به پذیرش نقاب‌ها، برای زنده ماندن با ذکاوت و جذابیت تنها، استفاده از فریب و پنهانکاری برای فرار از گوشه‌های تنگ به شکل‌گیری او کمک کرده است؟

This is the one area where the book doesn’t quite hit the mark.

این تنها بخشی است که کتاب به درستی به هدف نمی‌رسد.

Instead its depiction of Charles II in his final years as an ineffective, pleasure-loving monarch doesn’t do justice to the man (neither is it accurate), or to the complexity of his character.

بلکه تصویر کتاب از چارلز دوم در سال های پایانی عمرش به عنوان پادشاهی ناکارآمد ولذت طلب نه تنها حق او را ادا نمی کند (بلکه دقیق هم نیس)، بلکه پیچیدگی شخصیت او را نیز به درستی نشان نمی دهد.

But this one niggle aside, To Catch a King is an excellent read, and those who come to it knowing little of the famous tale will find they have a treat in store.

اما این نکته کوچک کنار گذاشته شود، «تعقیب یک پادشاه» یک خواندنی عالی است و کسانی که به آن می‌آیند و اطلاعات کمی از داستان معروف دارند، متوجه خواهند شد که یک لذت در پیش دارند.

متن اول

The Dead Sea Scroll

طومارهای دریای مرده

In late 1946 or early 1947, three Bedouin teenagers were tending their goats and sheep near the ancient settlement of Qumran, located on the northwest shore of the Dead Sea in what is now known as the West Bank.

در اواخر سال 1946 یا اوایل 1947، سه نوجوان بدوی در حال مراقبت از بزها و گوسفندان خود نزدیک به سکونتگاه باستانی قمران که در ساحل شمال غربی دریای مرده واقع شده، بودند در منطقه‌ای که اکنون به نام کرانه غربی شناخته می‌شود.

One of these young shepherds tossed a rock into an opening on the side of a cliff and was surprised to hear a shattering sound.

یکی از این چوپان‌های جوان سنگی را به داخل یک شکاف در کنار صخره پرتاب کرد و از شنیدن صدای شکستن شیشه متعجب شد.

He and his companions later entered the cave and stumbled across a collection of large clay jars, seven of which contained scrolls with writing on them.

او و همراهانش بعداً وارد غار شدند و به طور تصادفی به مجموعه‌ای از کوزه‌های بزرگ سفالی برخوردند که هفت عدد از آن‌ها حاوی طومارهایی با نوشته بودند.

The teenagers took the seven scrolls to a nearby town where they were sold for a small sum to a local antiquities dealer.

این نوجوانان هفت طومار را به یک شهر نزدیک بردند، جایی که این طومارها را با مبلغ کمی به یک فروشنده آثار باستانی محلی فروختند.

Word of the find spread, and Bedouins and archaeologists eventually unearthed tens of thousands of additional scroll fragments from 10 nearby caves; together they make up between 800 and 900 manuscripts.

خبر این کشف به سرعت پخش شد و بدوی‌ها و باستان‌شناسان در نهایت ده‌ها هزار قطعه طومار دیگر را از 10 غار نزدیک پیدا کردند. این قطعات در مجموع بین 800 تا 900 نسخه خطی را تشکیل می‌دهند.

It soon became clear that this was one of the greatest archaeological discoveries ever made.

به زودی روشن شد که این یکی از بزرگ‌ترین کشفیات باستان‌شناسی است که تا به حال انجام شده است.

The origin of the Dead Sea Scrolls, which were written around 2,000 years ago between 150 BCE and 70 CE, is still the subject of scholarly debate even today.

منشأ طومارهای دریای مرده که حدود 2000 سال پیش، بین 150 قبل از میلاد و 70 میلادی نوشته شده‌اند، هنوز هم موضوع بحث‌های علمی است.

According to the prevailing theory, they are the work of a population that inhabited the area until Roman troops destroyed the settlement around 70 CE.

بر اساس نظریه غالب، این طومارها کار یک گروه از جمعیتی است که در این منطقه ساکن بودند تا اینکه ارتش روم در حدود سال 70 میلادی سکونتگاه را تخریب کرد.

The area was known as Judea at that time, and the people are thought to have belonged to a group called the Essenes, a devout Jewish sect.

این منطقه در آن زمان به نام یهودیه شناخته می‌شد، و مردم آن به احتمال زیاد به گروهی به نام اسن‌ها تعلق داشتند که یک فرقه مذهبی یهودی بودند.

The majority of the texts on the Dead Sea Scrolls are in Hebrew, with some fragments written in an ancient version of its alphabet thought to have fallen out of use in the fifth century BCE.

بیشتر طومارهای دریای مرده به زبان عبری نوشته شده‌اند، با این حال برخی از قطعات آن‌ها به نسخه‌ای قدیمی از الفبای عبری نوشته شده‌اند که تصور می‌شود در قرن پنجم پیش از میلاد از استفاده خارج شده باشد.

But there are other languages as well.

اما زبان‌های دیگری نیز وجود دارند.

Some scrolls are in Aramaic, the language spoken by many inhabitants of the region from the sixth century BCE to the siege of Jerusalem in 70 CE.

برخی از طومارها به آرامی، زبانی که بسیاری از ساکنان منطقه از قرن ششم پیش از میلاد تا محاصره اورشلیم در سال 70 میلادی صحبت می‌کردند، نوشته شده‌اند.

In addition, several texts feature translations of the Hebrew Bible into Greek.

علاوه بر این، چندین متن شامل ترجمه‌هایی از کتاب مقدس عبری به زبان یونانی هستند.

The Dead Sea Scrolls include fragments from every book of the Old Testament of the Bible except for the Book of Esther.

طومارهای دریای مرده شامل قطعاتی از تمام کتاب‌های عهد عتیق کتاب مقدس به جز کتاب استر هستند.

The only entire book of the Hebrew Bible preserved among the manuscripts from Qumran is Isaiah; this copy, dated to the first century BCE, is considered the earliest biblical manuscript still in existence.

تنها کتاب کامل از کتاب‌های مقدس عبری که در میان نسخه‌های دستنوشته‌های قمران حفظ شده است، کتاب اشعیا است؛ این نسخه که به قرن اول پیش از میلاد تاریخ‌گذاری شده، به عنوان قدیمی‌ترین نسخه کتاب مقدس که هنوز در دسترس است، شناخته می‌شود.

Along with biblical texts, the scrolls include documents about sectarian regulations and religious writings that do not appear in the Old Testament.

همراه با متون کتاب مقدس، طومارها شامل اسناد مربوط به مقررات فرقه‌ای و نوشته‌های دینی هستند که در عهد عتیق ظاهر نمی‌شوند.

The writing on the Dead Sea Scrolls is mostly in black or occasionally red ink, and the scrolls themselves are nearly all made of either parchment (animal skin) or an early form of paper called ‘papyrus’.

نوشته‌های روی طومارهای دریای مرده عمدتاً به جوهر سیاه یا گاهی جوهر قرمز است و خود طومارها تقریباً تماماً از پوست گوسفند (پوست حیوانی) یا از نوعی کاغذ اولیه به نام "پاپیروس" ساخته شده‌اند.

The only exception is the scroll numbered 3Q15, which was created out of a combination of copper and tin.

تنها استثنا طوماری است به شماره 3Q15 که از ترکیبی از مس و قلع ساخته شده است.

Known as the Copper Scroll, this curious document features letters chiselled onto metal - perhaps, as some have theorized, to better withstand the passage of time.

این طومار که به نام طومار مسی شناخته می‌شود، سند جالبی است که حروف آن بر روی فلز حکاکی شده‌اند - شاید، همانطور که برخی نظریه‌پردازان گفته‌اند، برای مقاومت بهتر در برابر گذر زمان.

One of the most intriguing manuscripts from Qumran, this is a sort of ancient treasure map that lists dozens of gold and silver caches.

یکی از جذاب‌ترین دستنوشته‌ها از قمران، این طومار نوعی نقشه گنج باستانی است که فهرستی از ده‌ها محفظه طلا و نقره را ذکر می‌کند.

Using an unconventional vocabulary and odd spelling, it describes 64 underground hiding places that supposedly contain riches buried for safekeeping.

با استفاده از واژگان غیرمعمول و هجی عجیب، این طومار 64 محل پنهان‌سازی زیرزمینی را توصیف می‌کند که احتمالاً حاوی گنج‌های دفن شده برای نگهداری هستند.

None of these hoards have been recovered, possibly because the Romans pillaged Judea during the first century CE.

هیچ‌کدام از این گنج‌ها پیدا نشده‌اند، احتمالاً به این دلیل که رومی‌ها در قرن اول میلادی یهودیه را غارت کردند.

According to various hypotheses, the treasure belonged to local people, or was rescued from the Second Temple before its destruction or never existed to begin with.

طبق فرضیه‌های مختلف، گنج متعلق به مردم محلی بوده است، یا از معبد دوم قبل از تخریب آن نجات یافته یا اصلاً وجود نداشته است.

In 1948, a Syrian Orthodox archbishop known as Mar Samuel acquired four of the original seven scrolls from a Jerusalem shoemaker and part-time antiquity dealer, paying less than $100 for them.

در سال 1948، یک کشیش ارتدوکس سوری به نام مار ساموئل چهار طومار اصلی از هفت طومار اصلی را از یک کفاش و دلال آثار باستانی نیمه‌وقت در اورشلیم خرید، کمتر از 100 دلار برای آن‌ها پرداخت.

He then travelled to the United States and unsuccessfully offered them to a number of universities, including Yale.

سپس به ایالات متحده سفر کرد و این طومارها را به چندین دانشگاه از جمله ییل ارائه داد که با شکست مواجه شد.

Finally, in 1954, he placed an advertisement in the business newspaper The Wall Street Journal - under the category "Miscellaneous Items for Sale" - that read:

در نهایت، در سال 1954، او آگهی‌ای در روزنامه تجاری "وال استریت ژورنال" منتشر کرد - تحت دسته‌بندی "آیتم‌های متفرقه برای فروش" - که متن آن چنین بود:

"Biblical Manuscripts dating back to at least 200 B.C. are for sale. This would be an ideal gift to an educational or religious institution by an individual or group."

"دست‌نوشته‌های کتاب مقدس که به حداقل 200 سال قبل از میلاد تاریخ‌گذاری شده‌اند برای فروش هستند. این می‌تواند هدیه‌ای عالی برای یک موسسه آموزشی یا دینی توسط یک فرد یا گروه باشد."

Fortunately, Israeli archaeologist and statesman Yigael Yadin negotiated their purchase and brought the scrolls back to Jerusalem, where they remain to this day.

خوشبختانه، باستان‌شناس و سیاستمدار اسرائیلی یگال یادین خرید آن‌ها را مذاکره کرد و طومارها را به اورشلیم بازگرداند، جایی که همچنان تا امروز باقی مانده‌اند.

In 2017, researchers from the University of Haifa restored and deciphered one of the last untranslated scrolls,

در سال 2017، محققانی از دانشگاه حیفا یکی از آخرین طومارهای ترجمه‌نشده را بازسازی و رمزگشایی کردند.

The university's Eshbal Ratson and Jonathan Ben-Dov spent one year reassembling the 60 fragments that make up the scroll.

Eshbal Ratson و Jonathan Ben-Dov از دانشگاه یک سال صرف بازسازی 60 قطعه‌ای کردند که طومار را تشکیل می‌دهند.

Deciphered from a band of coded text on parchment, the find provides insight into the community of people who wrote it and the 364-day calendar they would have used.

این طومار از یک رشته نوشته‌های رمزگذاری شده روی پاپیروس رمزگشایی شد و یافته‌ها اطلاعاتی را در مورد جامعه‌ای که آن را نوشته و تقویم 364 روزه‌ای که از آن استفاده می‌کردند، ارائه می‌دهد.

The scroll names celebrations that indicate shifts in seasons and details, two yearly religious events known from another Dead Sea Scroll.

طومار نام جشن‌هایی را می‌آورد که تغییرات فصلی و جزئیات دو رویداد مذهبی سالانه که از طومار دیگر دریای مرده شناخته شده‌اند را نشان می‌دهند.

Only one more known scroll remains untranslated.

تنها یک طومار شناخته شده دیگر باقی مانده که هنوز ترجمه نشده است.

متن دوم

A second attempt at domesticating the tomato

دومین تلاش برای پرورش و اصلاح گوجه‌فرنگی

A
It took at least 3,000 years for humans to learn how to domesticate the wild tomato and cultivate it for food.

این حداقل ۳۰۰۰ سال طول کشید تا انسان‌ها یاد بگیرند چگونه گوجه‌فرنگی وحشی را اهلی کرده و برای غذا کشت کنند.

Now two separate teams in Brazil and China have done it all over again in less than three years.

اکنون دو تیم جداگانه در برزیل و چین این کار را در کمتر از سه سال انجام داده‌اند.

And they have done it better in some ways, as the re-domesticated tomatoes are more nutritious than the ones we eat at present.

و آن‌ها این کار را در برخی زمینه‌ها بهتر انجام داده‌اند، زیرا گوجه‌فرنگی‌های دوباره اهلی‌شده مغذی‌تر از گوجه‌فرنگی‌هایی هستند که در حال حاضر می‌خوریم.

This approach relies on the revolutionary CRISPR genome editing technique, in which changes are deliberately made to the DNA of a living cell, allowing genetic material to be added, removed or altered.

این رویکرد به تکنیک ویرایش ژنوم CRISPR تکیه دارد، که در آن تغییرات عمدی در DNA یک سلول زنده ایجاد می‌شود و این امکان را می‌دهد که مواد ژنتیکی به آن افزوده، حذف یا تغییر داده شوند.

The technique could not only improve existing crops, but could also be used to turn thousands of wild plants into useful and appealing foods.

این تکنیک نه تنها می‌تواند محصولات موجود را بهبود بخشد، بلکه می‌تواند برای تبدیل هزاران گیاه وحشی به غذاهای مفید و جذاب نیز استفاده شود.

In fact, a third team in the US has already begun to do this with a relative of the tomato called the groundcherry.

در واقع، تیم سوم در ایالات متحده این کار را با یکی از بستگان گوجه‌فرنگی به نام گرانچری آغاز کرده است.

This fast-track domestication could help make the world’s food supply healthier and far more resistant to diseases, such as the rust fungus devastating wheat crops.

این اصلاح سریع می‌تواند به سالم‌تر شدن تأمین غذای جهان کمک کند و مقاومت آن را در برابر بیماری‌ها، مانند قارچ زنگ که محصول گندم را تخریب می‌کند، بیشتر کند.

“This could transform what we eat,’ says Jorg Kudla at the University of Munster in Germany, a member of the Brazilian team.

"این می‌تواند آنچه می‌خوریم را تغییر دهد"، می‌گوید یورگ کودلا از دانشگاه مونستر در آلمان، که عضو تیم برزیلی است.

“There are 50,000 edible plants in the world, but 90 percent of our energy comes from just 15 crops.”

"در جهان ۵۰،۰۰۰ گیاه خوراکی وجود دارد، اما ۹۰ درصد از انرژی ما تنها از ۱۵ محصول تأمین می‌شود."

“We can now mimic the known domestication course of major crops like rice, maize, sorghum or others,” says Caixia Gao of the Chinese Academy of Sciences in Beijing.

"ما اکنون می‌توانیم روند شناخته‌شده اصلاح محصولات اصلی مانند برنج، ذرت، سورگوم یا دیگر محصولات را شبیه‌سازی کنیم"، می‌گوید کایشیا گائو از آکادمی علوم چین در پکن.

‘Then we might try to domesticate plants that have never been domesticated.’

“پس ممکن است تلاش کنیم گیاهانی را اصلاح کنیم که هرگز قبل از این اصلاح نشده‌اند.”

B
Wild tomatoes, which are native to the Andes region in South America, produce pea-sized fruits.

گوجه‌فرنگی‌های وحشی که بومی منطقه آند در آمریکای جنوبی هستند، میوه‌هایی به اندازه نخود تولید می‌کنند.

Over many generations, peoples such as the Aztecs and Incas transformed the plant by selecting and breeding plants with mutations in their genetic structure, which resulted in desirable traits such as larger fruit.

در طی نسل‌های متعدد، مردمانی همچون آزتک‌ها و اینکاها گیاه را با انتخاب و پرورش گیاهانی که جهش‌هایی در ساختار ژنتیکی آن‌ها داشتند، تغییر دادند که منجر به ویژگی‌های مطلوبی مانند میوه‌های بزرگتر شد.

But every time a single plant with a mutation is taken from a larger population for breeding, much genetic diversity is lost.

اما هر بار که یک گیاه با جهش از یک جمعیت بزرگ‌تر برای پرورش انتخاب می‌شود، تنوع ژنتیکی زیادی از دست می‌رود.

And sometimes the desirable mutations come with less desirable traits.

و گاهی اوقات جهش‌های مطلوب با ویژگی‌های کمتر مطلوب همراه می‌شوند.

For instance, the tomato strains grown for supermarkets have lost much of their flavour.

برای مثال، گونه‌های گوجه‌فرنگی پرورش یافته برای سوپرمارکت‌ها بخش زیادی از طعم خود را از دست داده‌اند.

By comparing the genomes of modern plants to those of their wild relatives, biologists have been working out what genetic changes occurred as plants were domesticated.

با مقایسه ژنوم گیاهان مدرن با ژنوم بستگان وحشی آن‌ها، زیست‌شناسان در حال بررسی تغییرات ژنتیکی هستند که هنگام اصلاح گیاهان اتفاق افتاده است.

The teams in Brazil and China have now used this knowledge to reintroduce these changes from scratch while maintaining or even enhancing the desirable traits of wild strains.

تیم‌های برزیل و چین اکنون از این دانش استفاده کرده‌اند تا این تغییرات را از ابتدا دوباره معرفی کنند در حالی که ویژگی‌های مطلوب از انواع وحشی را حفظ یا حتی تقویت می‌کنند.

C
Kudla’s team made six changes altogether.

تیم کودلا مجموعاً شش تغییر ایجاد کرد.

For instance, they tripled the size of fruit by editing a gene called FRUIT WEIGHT, and increased the number of tomatoes per truss by editing another called MULTIFLORA.

به عنوان مثال، اندازه میوه‌ها را با ویرایش ژنی به نام FRUIT WEIGHT سه برابر کردند و تعداد گوجه‌فرنگی‌ها در هر خوشه را با ویرایش ژن دیگری به نام MULTIFLORA افزایش دادند.

While the historical domestication of tomatoes reduced levels of the red pigment lycopene - thought to have potential health benefits - the team in Brazil managed to boost it instead.

در حالی که اصلاح تاریخی گوجه‌فرنگی سطح رنگدانه قرمز لیکوپن را که به‌عنوان یک ماده مفید برای سلامتی شناخته می‌شود کاهش داده است، تیم برزیلی توانست آن را به جای کاهش، افزایش دهد.

The wild tomato has twice as much lycopene as cultivated ones; the newly domesticated one has five times as much.

گوجه‌فرنگی وحشی دو برابر گوجه‌فرنگی‌های پرورش یافته لیکوپن دارد؛ گوجه‌فرنگی تازه اهلی‌شده پنج برابر بیشتر از آن دارد.

“They are quite tasty,’ says Kudla. ‘A little bit strong. And very aromatic.”

"آن‌ها بسیار خوشمزه هستند"، می‌گوید کودلا. "کمی قوی‌تر. و بسیار معطر."

The team in China re-domesticated several strains of wild tomatoes with desirable traits lost in domesticated tomatoes.

تیم در چین چندین نوع از گوجه‌فرنگی‌های وحشی را با ویژگی‌های مطلوبی که در گوجه‌فرنگی‌های اصلاح شده از دست رفته بودند، دوباره اصلاح کرد.

In this way they managed to create a strain resistant to a common disease called bacterial spot race, which can devastate yields.

به این ترتیب آن‌ها توانستند یک نوع گوجه‌فرنگی مقاوم در برابر بیماری شایع به نام لکه باکتریایی ایجاد کنند که می‌تواند محصول را نابود کند.

They also created another strain that is more salt tolerant – and has higher levels of vitamin C.

آن‌ها همچنین نوع دیگری از گوجه‌فرنگی ایجاد کردند که تحمل بیشتری در برابر نمک دارد و سطوح بالاتری از ویتامین C دارد.

D
Meanwhile, Joyce Van Eek at the Boyce Thompson Institute in New York state decided to use the same approach to domesticate the groundcherry or goldenberry (Physalis pruinosa) for the first time.

در همین حال، جویس ون ایک از مؤسسه بویس تامسون در ایالت نیویورک تصمیم گرفت از همان رویکرد برای اهلی‌سازی گرانچری یا تمشک طلایی (Physalis pruinosa) برای اولین بار استفاده کند.

This fruit looks similar to the closely related Cape gooseberry (Physalis peruviana).

این میوه مشابه تمشک کاپ (Physalis peruviana) است که ارتباط نزدیکی با آن دارد.

Groundcherries are already sold to a limited extent in the US but they are hard to produce because the plant has a sprawling growth habit and the small fruits fall off the branches when ripe.

تمشک‌های زمین‌گیاه به طور محدود در ایالات متحده به فروش می‌رسند، اما تولید آن‌ها دشوار است زیرا گیاه رشد گسترده‌ای دارد و میوه‌های کوچک هنگام رسیدن از شاخه‌ها می‌افتند.

Van Eek’s team has edited the plants to increase fruit size, make their growth more compact and to stop fruits dropping.

تیم ون ایک گیاهان را ویرایش کرده است تا اندازه میوه‌ها را افزایش دهد، رشد آن‌ها را فشرده‌تر کند و از افتادن میوه‌ها جلوگیری کند.

“There’s potential for this to be a commercial crop,’ says Van Eek.

"پتانسیل این که این محصول یک محصول تجاری باشد وجود دارد" می‌گوید ون ایک.

But she adds that taking the work further would be expensive because of the need to pay for a licence for the CRISPR technology and get regulatory approval.

اما او اضافه می‌کند که ادامه دادن این کار گران خواهد بود زیرا نیاز به پرداخت هزینه برای مجوز تکنولوژی CRISPR و دریافت تاییدات قانونی دارد.

This approach could boost the use of many obscure plants, says Jonathan Jones of the Sainsbury Lab in the UK.

این رویکرد می‌تواند استفاده از بسیاری از گیاهان ناشناخته را افزایش دهد، می‌گوید جاناتان جونز از آزمایشگاه سینسبری در بریتانیا.

But it will be hard for new foods to grow so popular with farmers and consumers that they become new staple crops, he thinks.

اما او فکر می‌کند که برای غذاهای جدید سخت خواهد بود که آن‌قدر با کشاورزان و مصرف‌کنندگان محبوب شوند که به محصولات اصلی تبدیل شوند.

The three teams already have their eye on other plants that could be ‘catapulted into the mainstream’, including foxtail, oat-grass and cowpea.

سه تیم قبلاً نگاه خود را به گیاهان دیگری معطوف کرده‌اند که ممکن است به "اصلی تبدیل شوند"، از جمله جو دوسر، علف مرغ و لوبیا.

By choosing wild plants that are drought or heat tolerant, says Gao, ‘we could create crops that will thrive even as the planet warms.

با انتخاب گیاهان وحشی که در برابر خشکی یا گرما مقاوم هستند، می‌گوید گائو، "ما می‌توانیم محصولاتی ایجاد کنیم که حتی با گرم شدن کره زمین نیز رشد کنند."

But Kudla didn’t want to reveal which species were in his team’s sights, because CRISPR has made the process so easy.

اما کودلا نخواست که بگوید کدام گونه‌ها در تیم او هدف قرار دارند، زیرا CRISPR فرآیند را بسیار آسان کرده است.

“Any one with the right skills could go to their lab and do this.”

"هر کسی که مهارت‌های درست را داشته باشد، می‌تواند به آزمایشگاه برود و این کار را انجام دهد."

متن سوم

Insight or evolution?

بینش یا تکامل؟

Two scientists consider the origins of discoveries and other innovative behavior.

دو دانشمند منشأ کشفیات و سایر رفتارهای نوآورانه را بررسی می‌کنند.

Scientific discovery is popularly believed to result from the sheer genius of such intellectual stars as naturalist Charles Darwin and theoretical physicist Albert Einstein.

کشف علمی به طور رایج اعتقاد بر این است که نتیجه‌ی نبوغ محض متفکرانی همچون طبیعت‌شناس چارلز داروین و فیزیکدان نظری آلبرت اینشتین است.

Our view of such unique contributions to science often disregards the person’s prior experience and the efforts of their lesser-known predecessors.

دیدگاه ما نسبت به چنین مشارکت‌های منحصر‌به‌فرد در علم، اغلب تجربه فرد و تلاش‌های پیشینیان کمتر شناخته‌شده‌ی او را نادیده می‌گیرد.

Conventional wisdom also places great weight on insight in promoting breakthrough scientific achievements, as if ideas spontaneously pop into someone’s head – fully formed and functional.

دانش متعارف همچنین اهمیت زیادی به بینش در پیشبرد دستاوردهای علمی تحول‌آفرین می‌دهد، گویی که ایده‌ها به‌طور ناگهانی در ذهن کسی ظاهر می‌شوند - کاملاً شکل‌گرفته و کاربردی.

There may be some limited truth to this view.

ممکن است تا حدی حقیقت محدودی در این دیدگاه وجود داشته باشد.

However, we believe that it largely misrepresents the real nature of scientific discovery, as well as that of creativity and innovation in many other realms of human endeavor.

با این حال، ما معتقدیم که این دیدگاه تا حد زیادی ماهیت واقعی کشف علمی، و همچنین خلاقیت و نوآوری در بسیاری از حوزه‌های دیگر تلاش‌های انسانی را نادرست منعکس می‌کند.

Setting aside such greats as Darwin and Einstein – whose monumental contributions are duly celebrated – we suggest that innovation is more a process of trial and error, where two steps forward may sometimes come with one step back, as well as one or more stops to the right or left.

اگر بزرگان مانند داروین و اینشتین را کنار بگذاریم – که دستاوردهای عظیم‌شان به درستی گرامی داشته می‌شوند – پیشنهاد می‌کنیم که نوآوری بیشتر فرآیندی از آزمون و خطا است، جایی که دو گام به جلو گاهی با یک گام به عقب همراه است، و همچنین ممکن است شامل توقف‌هایی به سمت راست یا چپ باشد.

This evolutionary view of human innovation undermines the notion of creative genius and recognizes the cumulative nature of scientific progress.

این دیدگاه تکاملی نسبت به نوآوری انسانی، مفهوم نبوغ خلاقانه را تضعیف می‌کند و ماهیت تجمعی پیشرفت علمی را به رسمیت می‌شناسد.

Consider one unheralded scientist: John Nicholson, a mathematical physicist working in the 1910s who postulated the existence of ‘proto-elements’ in outer space.

یکی از دانشمندان کمتر شناخته‌شده را در نظر بگیرید: جان نیکلسون، یک فیزیکدان ریاضی که در دهه ۱۹۱۰ فعالیت می‌کرد و فرضیه‌ای درباره‌ی وجود «پروتو-عناصر» در فضای بیرونی ارائه داد.

By combining different numbers of weights of these proto-elements’ atoms, Nicholson could recover the weights of all the elements in the then-known periodic table.

با ترکیب وزن‌های مختلف اتم‌های این پروتو-عناصر، نیکلسون توانست وزن تمام عناصر جدول تناوبی شناخته‌شده آن زمان را بازسازی کند.

These successes are all the more noteworthy given the fact that Nicholson was wrong about the presence of proto-elements: they do not actually exist.

این موفقیت‌ها از این جهت قابل توجه‌تر هستند که نیکلسون در مورد وجود پروتو-عناصر اشتباه کرده بود؛ این عناصر در واقع وجود ندارند.

Yet, amid his often fanciful theories and wild speculations, Nicholson also proposed a novel theory about the structure of atoms.

با این حال، در میان نظریه‌های خیالی و حدس‌های عجیب، نیکلسون همچنین یک نظریه جدید درباره‌ی ساختار اتم‌ها ارائه داد.

Niels Bohr, the Nobel prize-winning father of modern atomic theory, jumped off from this interesting idea to conceive his now-famous model of the atom.

نیلز بور، برنده جایزه نوبل و پدر نظریه‌ی مدرن اتم، از این ایده جالب الهام گرفت و مدل مشهور کنونی خود از اتم را مطرح کرد.

What are we to make of this story?

چه برداشتی می‌توان از این داستان داشت؟

One might simply conclude that science is a collective and cumulative enterprise.

ممکن است به سادگی نتیجه بگیریم که علم یک تلاش جمعی و انباشتی است.

That may be true, but there may be a deeper insight to be gleaned.

ممکن است این درست باشد، اما شاید بتوان بینش عمیق‌تری نیز از آن استخراج کرد.

We propose that science is constantly evolving, much as species of animals do.

ما پیشنهاد می‌کنیم که علم به طور مداوم در حال تکامل است، درست مانند گونه‌های حیوانی.

In biological systems, organisms may display new characteristics that result from random genetic mutations.

در سیستم‌های زیستی، موجودات ممکن است ویژگی‌های جدیدی را نشان دهند که ناشی از جهش‌های تصادفی ژنتیکی است.

In the same way, random, arbitrary or accidental mutations of ideas may help pave the way for advances in science.

به همین ترتیب، جهش‌های تصادفی، دلخواه یا اتفاقی در ایده‌ها ممکن است راه را برای پیشرفت‌های علمی هموار کنند.

If mutations prove beneficial, then the animal or the scientific theory will continue to thrive and perhaps reproduce.

اگر این جهش‌ها مفید باشند، آن حیوان یا نظریه علمی به بقا و احتمالاً تکثیر خود ادامه خواهد داد.

Support for this evolutionary view of behavioral innovation comes from many domains.

حمایت از این دیدگاه تکاملی در مورد نوآوری رفتاری از حوزه‌های مختلف می‌آید.

Consider one example of an influential innovation in US horseracing.

یک نمونه از نوآوری تأثیرگذار در مسابقات اسب‌دوانی ایالات متحده را در نظر بگیرید.

The so-called ‘acey-deucy’ stirrup placement, in which the rider’s foot in his left stirrup is placed as much as 25 centimeters lower than the right, is believed to confer important speed advantages when turning on oval tracks.

چیدمان رکاب موسوم به "ایسی-دوسی" که در آن پای چپ سوارکار در رکاب چپ تا ۲۵ سانتی‌متر پایین‌تر از رکاب راست قرار می‌گیرد، تصور می‌شود که در پیچ‌های بیضوی، مزایای سرعتی مهمی ایجاد می‌کند.

It was developed by a relatively unknown jockey named Jackie Westrope.

این روش توسط یک سوارکار نسبتاً ناشناخته به نام جکی وستروپ توسعه یافت.

Had Westrope conducted methodical investigations or examined extensive film records in a shrewd plan to outrun his rivals?

آیا وستروپ تحقیقات روشمند انجام داده بود یا با بررسی فیلم‌های مسابقات، یک برنامه هوشمندانه برای شکست دادن رقبای خود داشت؟

Had he foreseen the speed advantage that would be conferred by riding acey-deucy?

آیا او قبل از بروز محدودیت، این سبک سواری را پیش‌بینی کرده بود؟

No. He suffered a leg injury, which left him unable to fully bend his left knee.

خیر. او دچار مصدومیت در پا شد که باعث شد نتواند زانوی چپ خود را کاملاً خم کند.

His modification just happened to coincide with enhanced left-hand turning performance.

تغییر او به‌طور تصادفی با بهبود عملکرد پیچ‌های سمت چپ همزمان شد.

This led to the rapid and widespread adoption of riding acey-deucy by many riders, a racing style which continues in today’s thoroughbred racing.

این موضوع منجر به پذیرش سریع و گسترده‌ی سبک سواری ایسی-دوسی توسط بسیاری از سوارکاران شد، سبکی که امروزه نیز در مسابقات اسب‌دوانی اصیل ادامه دارد.

Plenty of other stories show that fresh advances can arise from error, misadventure, and also pure serendipity – a happy accident.

بسیاری از داستان‌های دیگر نشان می‌دهند که پیشرفت‌های جدید می‌توانند از اشتباهات، حوادث ناگوار و همچنین یک تصادف خوش‌یمن به وجود آیند.

For example, in the early 1970s, two employees of the company 3M each had a problem: Spencer Silver had a product – a glue which was only slightly sticky – and no use for it, while his colleague Art Fry was trying to figure out how to affix temporary bookmarks in his hymn book without damaging its pages.

برای مثال، در اوایل دهه ۱۹۷۰، دو کارمند شرکت 3M هر یک با مشکلی مواجه بودند: اسپنسر سیلور محصولی داشت – یک چسب که فقط کمی چسبناک بود – اما استفاده‌ای برای آن پیدا نکرده بود، در حالی که همکارش آرت فرای در تلاش بود راهی برای چسباندن نشانک‌های موقت در کتاب سرود خود پیدا کند بدون اینکه به صفحات آن آسیب برساند.

The solution to both these problems was invention of the brilliantly simple yet phenomenally successful Post-It note.

راه‌حل هر دو مشکل، اختراع یادداشت‌های چسبی Post-It بود که در عین سادگی، موفقیتی چشمگیر کسب کرد.

Such examples give lie to the claim that ingenious, designing minds are responsible for human creativity and invention.

چنین مثال‌هایی ادعای اینکه ذهن‌های نابغه و خلاق مسئول خلاقیت و اختراعات انسانی هستند را زیر سؤال می‌برند.

Far more banal and mechanical forces may be at work; forces that are fundamentally connected to the laws of science.

نیروهای بسیار معمولی‌تر و مکانیکی‌تر ممکن است در این فرآیند نقش داشته باشند؛ نیروهایی که اساساً به قوانین علم مرتبط هستند.

The notions of insight, creativity and genius are often invoked, but they remain vague and of doubtful scientific utility, especially when one considers the diverse and enduring contributions of individuals such as Plato, Leonardo da Vinci, Shakespeare, Beethoven, Galileo, Newton, Kepler, Curie, Pasteur and Edison.

مفاهیمی مانند بینش، خلاقیت و نبوغ اغلب مطرح می‌شوند، اما همچنان مبهم و از نظر علمی مشکوک هستند، به ویژه هنگامی که به مشارکت‌های متنوع و پایدار افرادی همچون افلاطون، لئوناردو داوینچی، شکسپیر، بتهوون، گالیله، نیوتن، کپلر، ماری کوری، پاستور و ادیسون توجه کنیم.

These notions merely label rather than explain the evolution of human innovations.

این مفاهیم بیشتر برچسب‌هایی توصیفی هستند تا توضیحی برای تکامل نوآوری‌های انسانی.

We need another approach, and there is a promising candidate.

ما به رویکردی دیگر نیاز داریم، و گزینه‌ای امیدوارکننده در دسترس است.

The Law of Effect was advanced by psychologist Edward Thorndike in 1898, some 40 years after Charles Darwin published his groundbreaking work on biological evolution, On the Origin of Species.

قانون اثر در سال ۱۸۹۸ توسط روانشناس ادوارد ثرندایک ارائه شد، حدود ۴۰ سال پس از آنکه چارلز داروین اثر انقلابی خود در زمینه تکامل زیستی، منشأ انواع را منتشر کرد.

This simple law holds that organisms tend to repeat successful behaviors and to refrain from performing unsuccessful ones.

این قانون ساده بیان می‌کند که موجودات زنده تمایل دارند رفتارهای موفق را تکرار کنند و از انجام رفتارهای ناموفق خودداری نمایند.

Just like Darwin's Law of Natural Selection, the Law of Effect involves an entirely mechanical process of variation and selection, without any end objective in sight.

درست مانند قانون انتخاب طبیعی داروین، قانون اثر نیز شامل یک فرآیند کاملاً مکانیکی از تنوع و انتخاب است، بدون اینکه هیچ هدف نهایی در کار باشد.

Of course, the origin of human innovation demands much further study.

البته، منشأ نوآوری انسانی نیازمند مطالعات بسیار بیشتری است.

In particular, the provenance of the raw material on which the Law of Effect operates is not as clearly known as that of the genetic mutations on which the Law of Natural Selection operates.

به‌ویژه، منبع مواد خامی که قانون اثر بر روی آن عمل می‌کند، به اندازه‌ی جهش‌های ژنتیکی که قانون انتخاب طبیعی بر اساس آن کار می‌کند، به‌وضوح شناخته‌شده نیست.

The generation of novel ideas and behaviors may not be entirely random, but constrained by prior successes and failures – of the current individual (such as Bohr) or of predecessors (such as Nicholson).

ایجاد ایده‌ها و رفتارهای جدید ممکن است کاملاً تصادفی نباشد، بلکه تحت تأثیر موفقیت‌ها و شکست‌های قبلی – چه متعلق به فرد حاضر (مانند بور) و چه پیشینیان او (مانند نیکلسون) – محدود شود.

The time seems right for abandoning the naïve notion of intelligent design and genius, and for scientifically exploring the true origins of creative behavior.

به نظر می‌رسد زمان آن رسیده است که از مفهوم ساده‌لوحانه‌ی هوش و نبوغ دست برداریم و منشأ واقعی رفتار خلاقانه را به‌طور علمی بررسی کنیم.

متن اول

The thylacine

ببر تاسمانی (تایلاسین)

The extinct thylacine, also known as the Tasmanian tiger, was a marsupial that bore a superficial resemblance to a dog.

تایلاسین منقرض‌شده، که به ببر تاسمانی نیز شناخته می‌شود، یک کیسه‌دار بود که شباهتی سطحی به یک سگ داشت.

Its most distinguishing feature was the 13-19 dark brown stripes over its back, beginning at the rear of the body and extending onto the tail.

مشخصه‌ی بارز آن ۱۳ تا ۱۹ نوار قهوه‌ای تیره بر روی پشتش بود که از انتهای بدن شروع شده و تا دم ادامه می‌یافت.

The thylacine’s average nose-to-tail length for adult males was 162.6 cm, compared to 153.7 cm for females.

میانگین طول تایلاسین‌های نر بالغ از نوک بینی تا دم ۱۶۲.۶ سانتی‌متر و در ماده‌ها ۱۵۳.۷ سانتی‌متر بود.

The thylacine appeared to occupy most types of terrain except dense rainforest, with open eucalyptus forest thought to be its prime habitat.

به نظر می‌رسد تایلاسین در بیشتر انواع زیستگاه‌ها بجز جنگل‌های انبوه بارانی زندگی می‌کرد، در حالی که مسیر جنگل‌های باز اوکالیپتوس به‌عنوان زیستگاه اصلی آن بوده است.

In terms of feeding, it was exclusively carnivorous, and its stomach was muscular with an ability to distend so that it could eat large amounts of food at one time, probably an adaptation to compensate for long periods when hunting was unsuccessful and food scarce.

از نظر تغذیه، این حیوان کاملاً گوشت‌خوار بود و معده‌ای عضلانی داشت که توانایی گسترش را داشت، به طوری که می‌توانست مقدار زیادی غذا را یک‌باره بخورد. احتمالاً این ویژگی یک تطبیق برای جبران دوره‌های طولانی شکار ناموفق و کمبود غذا بوده است.

The thylacine was not a fast runner and probably caught its prey by exhausting it during a long pursuit.

تایلاسین دوندۀ سریعی نبود و احتمالاً با فرسوده کردن شکار خود در تعقیب‌های طولانی آن را شکار می‌کرد.

During long-distance chases, thylacines were likely to have relied more on scent than any other sense.

در تعقیب‌های مسافت‌بالا، تایلاسین‌ها احتمالاً بیشتر به بویایی خود وابسته بودند تا سایر حواس.

They emerged to hunt during the evening, night and early morning and tended to retreat to the hills and forest for shelter during the day.

آن‌ها معمولاً در عصر، شب و اوایل صبح برای شکار بیرون می‌آمدند و در طول روز به تپه‌ها و جنگل‌ها برای پناه بردن عقب‌نشینی می‌کردند.

Despite the common name ‘tiger’, the thylacine had a shy, nervous temperament.

با وجود نام رایج «ببر»، تایلاسین خلق و خویی خجالتی و عصبی داشت.

Although mainly nocturnal, it was sighted moving during the day and some individuals were even recorded basking in the sun.

اگرچه عمدتاً شب‌زی بود، اما مشاهده شده که در روز نیز حرکت می‌کرده است و حتی برخی از آن‌ها در آفتاب دراز کشیده و استراحت می‌کردند.

The thylacine had an extended breeding season from winter to spring, with indications that some breeding took place throughout the year.

تایلاسین دوره تولیدمثلی طولانی‌ای از زمستان تا بهار داشت و با شواهدی که نشان می‌دهد در برخی موارد، تولید مثل در طول سال هم اتفاق می‌افتاد.

The thylacine, like all marsupials, was tiny and hairless when born.

تایلاسین، مانند همه کیسه‌داران، هنگام تولد کوچک و بدون مو بود.

Newborns crawled into the pouch on the belly of their mother, and attached themselves to one of the four teats, remaining there for up to three months.

نوزادان داخل کیسه مادرشان بر شکم او خزیده و به یکی از چهار پستان او متصل می‌شدند و تا سه ماه همان‌جا می‌ماندند.

When old enough to leave the pouch, the young stayed in a lair such as a deep rocky cave, well-hidden nest or hollow log, whilst the mother hunted.

وقتی به‌اندازه کافی بزرگ می‌شدند که کیسه را ترک کنند، در مخفی‌گاه‌هایی مانند یک غار سنگی عمیق، آشیانه‌ای پنهان یا یک تنه درخت توخالی می‌ماندند، در حالی که مادر برای شکار می‌رفت.

Approximately 4,000 years ago, the thylacine was widespread throughout New Guinea and most of mainland Australia, as well as the island of Tasmania.

حدود ۴۰۰۰ سال پیش، تایلاسین در سراسر گینه نو و بیشتر مناطق اصلی استرالیا، همچنین در جزیره تاسمانی گسترده بود.

The most recent, well-dated occurrence of a thylacine on the mainland is a carbon-dated fossil from Murray Cave in Western Australia, which is around 3,100 years old.

جدیدترین و دقیق‌ترین رد پای تایلاسین در سرزمین اصلی، فسیل تاریخ‌گذاری‌شده‌ای از غار موری در استرالیای غربی است که حدود ۳۱۰۰ سال قدمت دارد.

Its extinction coincided closely with the arrival of wild dogs called dingoes in Australia and a similar predator in New Guinea.

انقراض آن تقریباً هم‌زمان با ورود سگ‌های وحشی به نام دینگوها به استرالیا و یک شکارچی مشابه در گینه نو رخ داد.

Dingoes never reached Tasmania, and most scientists see this as the main reason for the thylacine’s survival there.

دینگوها هرگز به تاسمانی نرسیدند، و بیشتر دانشمندان این را دلیل اصلی بقای تایلاسین در آن منطقه می‌دانند.

The dramatic decline of the thylacine in Tasmania, which began in the 1830s and continued for a century, is generally attributed to the relentless efforts of sheep farmers and bounty hunters with shotguns.

کاهش شدید جمعیت تایلاسین در تاسمانی، که از دهه ۱۸۳۰ آغاز شد و یک قرن ادامه یافت، معمولاً به تلاش بی‌وقفه دامداران و شکارچیان جایزه‌بگیر مجهز به تفنگ نسبت داده می‌شود.

While this determined campaign undoubtedly played a large part, it is likely that various other factors also contributed to the decline and eventual extinction of the species.

درحالی‌که این کمپین سازمان‌یافته بدون شک نقش بزرگی ایفا کرد، احتمالاً عوامل دیگری نیز در کاهش و نهایتاً انقراض این گونه مؤثر بودند.

These include competition with wild dogs introduced by European settlers, loss of habitat along with the disappearance of prey species, and a distemper-like disease which may also have affected the thylacine.

این عوامل شامل رقابت با سگ‌های وحشی که توسط مهاجران اروپایی به منطقه آورده شدند، از بین رفتن زیستگاه، و نابودی گونه‌های طعمه، همراه با یک بیماری شبیه دیستمپر که ممکن است تایلاسین را نیز تحت تأثیر قرار داده باشد.

There was only one successful attempt to breed a thylacine in captivity, at Melbourne Zoo in 1899.

تنها یک تلاش موفقیت‌آمیز برای تکثیر تایلاسین در اسارت انجام شد که در باغ‌وحش ملبورن در سال ۱۸۹۹ بود.

This was despite the large numbers that went through some zoos, particularly London Zoo and Tasmania's Hobart Zoo.

این در حالی بود که تعداد زیادی از تایلاسین‌ها در برخی باغ‌وحش‌ها، به‌ویژه در باغ‌وحش لندن و باغ‌وحش هوبارت در تاسمانی، نگهداری می‌شدند.

The famous naturalist John Gould foresaw the thylacine’s demise when he published his Mammals of Australia between 1848 and 1863, writing,

طبیعت‌شناس مشهور، جان گولد، از انقراض تایلاسین خبر داد زمانی که بین سال‌های ۱۸۴۸ تا ۱۸۶۳ کتاب خود پستانداران استرالیا را منتشر کرد و نوشت:

“The numbers of this singular animal will speedily diminish, extermination will have its full sway, and it will then, like the wolf of England and Scotland, be recorded as an animal of the past.”

"تعداد این حیوان منحصر‌به‌فرد به سرعت کاهش خواهد یافت، نابودی آن به‌طور کامل رخ خواهد داد، و سپس مانند گرگ‌های انگلستان و اسکاتلند، به‌عنوان حیوانی از گذشته ثبت خواهد شد."

However, there seems to have been little public pressure to preserve the thylacine, nor was much concern expressed by scientists at the decline of this species in the decades that followed.

با این حال، به نظر می‌رسد که فشار عمومی چندانی برای حفظ تایلاسین وجود نداشته، و دانشمندان نیز نسبت به کاهش جمعیت این گونه در دهه‌های بعد چندان واکنشی نشان نداده‌اند.

A notable exception was T.T. Flynn, Professor of Biology at the University of Tasmania.

یک استثنای قابل توجه، تی. تی. فلین، استاد زیست‌شناسی در دانشگاه تاسمانی بود.

In 1914, he was sufficiently concerned about the scarcity of the thylacine to suggest that some should be captured and placed on a small island.

در سال ۱۹۱۴، او به حدی از کاهش جمعیت تایلاسین‌ها نگران بود که پیشنهاد کرد تعدادی از آن‌ها شکار شده و در یک جزیره کوچک نگهداری شوند.

But it was not until 1929, with the species on the very edge of extinction, that Tasmania's Animals and Birds Protection Board passed a motion protecting thylacines only for the month of December, which was thought to be their prime breeding season.

اما تا سال ۱۹۲۹، زمانی که این گونه در مرز انقراض قرار داشت، هیئت حفاظت از حیوانات و پرندگان تاسمانی قانونی را تصویب کرد که تایلاسین‌ها را فقط در ماه دسامبر، که تصور می‌شد فصل اصلی تولیدمثل آن‌ها باشد، تحت حفاظت قرار می‌داد.

The last known wild thylacine to be killed was shot by a farmer in the north-east of Tasmania in 1930, leaving just captive specimens.

آخرین تایلاسین وحشی شناخته‌شده در سال ۱۹۳۰ توسط یک کشاورز در شمال شرقی تاسمانی کشته شد، و تنها تعدادی از آن‌ها در اسارت باقی ماندند.

Official protection of the species by the Tasmanian government was introduced in July 1936, 59 days before the last known individual died in Hobart Zoo on 7th September, 1936.

حفاظت رسمی از این گونه توسط دولت تاسمانی در ژوئیه ۱۹۳۶، ۵۹ روز پیش از آنکه آخرین فرد شناخته‌شده در باغ‌وحش هوبارت در ۷ سپتامبر ۱۹۳۶ بمیرد، اجرا شد.

There have been numerous expeditions and searches for the thylacine over the years, none of which has produced definitive evidence that thylacines still exist.

در طول سال‌ها، جستجوها و تحقیقات متعددی برای یافتن تایلاسین انجام شده است، اما هیچ‌گونه مدرک قطعی مبنی بر بقای این گونه ارائه نگشته است.

The species was declared extinct by the Tasmanian government in 1986.

این گونه در سال ۱۹۸۶ توسط دولت تاسمانی رسماً منقرض‌شده اعلام شد.

متن دوم

Palm oil

روغن پالم

A
Palm oil is an edible oil derived from the fruit of the African oil palm tree, and is currently the most consumed vegetable oil in the world.

روغن پالم یک روغن خوراکی است که از میوه درخت نخل روغنی آفریقایی استخراج می‌شود و در حال حاضر پرمصرف‌ترین روغن گیاهی در جهان است.

It’s almost certainly in the soap we wash with in the morning, the sandwich we have for lunch, and the biscuits we snack on during the day.

تقریباً می‌توان گفت که در صابونی که صبح با آن دست و صورتمان را می‌شوییم، در ساندویچی که برای ناهار می‌خوریم و در بیسکویتی که در طول روز مصرف می‌کنیم، وجود دارد.

Why is palm oil so attractive for manufacturers?

چرا روغن پالم برای تولیدکنندگان تا این حد جذاب است؟

Primarily because its unique properties — such as remaining solid at room temperature — make it an ideal ingredient for long-term preservation, allowing many packaged foods on supermarket shelves to have ‘best before’ dates of months, even years, into the future.

در درجه اول به دلیل ویژگی‌های منحصر‌به‌فرد آن - مانند ماندن در حالت جامد در دمای اتاق - که آن را به یک ماده ایده‌آل برای نگهداری طولانی‌مدت تبدیل می‌کند و باعث می‌شود بسیاری از غذاهای بسته‌بندی‌شده در قفسه‌های سوپرمارکت‌ها تا ماه‌ها یا حتی سال‌ها تاریخ انقضا داشته باشند.

B

Many farmers have seized the opportunity to maximise the planting of oil palm trees.

بسیاری از کشاورزان از این فرصت استفاده کرده‌اند تا کشت درختان نخل روغنی را به حداکثر برسانند.

Between 1990 and 2012, the global land area devoted to growing oil palm trees grew from 6 to 17 million hectares, now accounting for around ten percent of total cropland in the entire world.

بین سال‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۱۲، مساحت جهانی اختصاص‌یافته به کشت درختان نخل روغنی از ۶ میلیون به ۱۷ میلیون هکتار افزایش یافت، که اکنون حدود ده درصد از کل زمین‌های زراعی در جهان را شامل می‌شود.

From a mere two million tonnes of palm oil being produced annually globally 50 years ago, there are now around 60 million tonnes produced every single year, a figure looking likely to double or even triple by the middle of the century.

پنجاه سال پیش، تنها دو میلیون تن روغن پالم در سراسر جهان به‌صورت سالانه تولید می‌شد، اما اکنون این رقم به حدود ۶۰ میلیون تن در سال رسیده است، و پیش‌بینی می‌شود که تا اواسط قرن، این مقدار دو یا حتی سه برابر شود.

C

However, there are multiple reasons why conservationists cite the rapid spread of oil palm plantations as a major concern.

بااین‌حال، دلایل متعددی وجود دارد که باعث می‌شود طرفداران محیط زیست گسترش سریع مزارع نخل روغنی را به‌عنوان یک نگرانی اصلی ببینند.

There are countless news stories of deforestation, habitat destruction and dwindling species populations, all as a direct result of land clearing to establish oil palm tree monoculture on an industrial scale, particularly in Malaysia and Indonesia.

اخبار بی‌شماری درباره جنگل‌زدایی، تخریب زیستگاه‌ها و کاهش جمعیت گونه‌های جانوری منتشر شده است که همگی مستقیماً ناشی از پاک‌سازی زمین‌ها برای ایجاد مزارع تک‌کشتی نخل روغنی در مقیاس صنعتی، به‌ویژه در مالزی و اندونزی هستند.

Endangered species — most famously the Sumatran orangutan, but also rhinos, elephants, tigers, and numerous other fauna — have suffered from the unstoppable spread of oil palm plantations.

گونه‌های در معرض انقراض — که معروف‌ترین آن‌ها اورانگوتان سوماترایی است، اما کرگدن‌ها، فیل‌ها، ببرها و بسیاری دیگر از گونه‌های جانوری نیز — از گسترش بی‌وقفه مزارع نخل روغنی آسیب دیده‌اند.

D

‘Palm oil is surely one of the greatest threats to global biodiversity,’ declares Dr Farnon Ellwood of the University of the West of England, Bristol.

دکتر فارنون الوود از دانشگاه غرب انگلستان در بریستول اعلام می‌کند: "روغن پالم بدون شک یکی از بزرگ‌ترین تهدیدها برای تنوع زیستی جهانی است."

‘Palm oil is replacing rainforest, and rainforest is where all the species are. That’s a problem.’

"روغن پالم جایگزین جنگل‌های بارانی می‌شود، و جنگل‌های بارانی زیستگاه تمام گونه‌ها هستند. این یک مشکل است."

This has led to some radical questions among environmentalists, such as whether consumers should try to boycott palm oil entirely.

این موضوع باعث مطرح شدن سؤالات اساسی در میان طرفداران محیط‌زیست شده است، از جمله اینکه آیا مصرف‌کنندگان باید تلاش کنند تا روغن پالم را به‌طور کامل تحریم کنند؟

Meanwhile Bhavani Shankar, Professor at London’s School of Oriental and African Studies, argues, ‘It’s easy to say that palm oil is the enemy and we should be against it.

در همین حال، بهاوانی شانکار، استاد در مدرسه مطالعات شرقی و آفریقایی لندن، استدلال می‌کند: "گفتن اینکه روغن پالم دشمن است و باید با آن مقابله کنیم، کار آسانی است."

It makes for a more dramatic story, and it’s very intuitive.

این باعث می‌شود داستانی دراماتیک‌تر شکل بگیرد و از نظر احساسی نیز کاملاً قابل درک است.

But given the complexity of the argument, I think a much more nuanced story is closer to the truth.’

اما با توجه به پیچیدگی این مسئله، من فکر می‌کنم یک روایت ظریف‌تر و متعادل‌تر به حقیقت نزدیک‌تر است.

E

One response to the boycott movement has been the argument for the vital role palm oil plays in lifting many millions of people in the developing world out of poverty.

یکی از پاسخ‌ها به جنبش تحریم روغن پالم، استدلال در مورد نقش حیاتی این روغن در خارج کردن میلیون‌ها نفر از مردم کشورهای در حال توسعه از فقر بوده است.

Is it desirable to have palm oil boycotted, replaced, eliminated from the global supply chain, given how many low-income people in developing countries depend on it for their livelihoods?

آیا مطلوب است که روغن پالم تحریم یا از زنجیره تامین جهانی حذف شود، با توجه به اینکه افراد کم‌درآمد در کشورهای در حال توسعه برای معیشت خود به آن وابسته هستند؟

How best to strike a utilitarian balance between these competing factors has become a serious bone of contention.

چگونگی دستیابی به یک توازن سودمند بین این عوامل متضاد، به یک مسئله بحث‌برانگیز جدی تبدیل شده است.

F

Even the deforestation argument isn’t as straightforward as it seems.

حتی بحث جنگل‌زدایی نیز به سادگی آنچه به نظر می‌رسد، نیست.

Oil palm plantations produce at least four and potentially up to ten times more oil per hectare than soybean, rapeseed, sunflower or other competing oils.

مزارع نخل روغنی حداقل چهار برابر و در برخی موارد تا ده برابر بیشتر از سویا، کلزا، آفتابگردان و سایر روغن‌های رقیب در هر هکتار تولید می‌کنند.

That immensely high yield — which is predominantly what makes it so profitable — is potentially also an ecological benefit.

این بازدهی بسیار بالا - که در درجه اول دلیل سودآوری زیاد آن است - می‌تواند از نظر زیست‌محیطی نیز سودمند باشد.

If ten times more palm oil can be produced from a patch of land than any competing oil, then ten times more land would need to be cleared in order to produce the same volume of oil from that competitor.

اگر از یک قطعه زمین ده برابر بیشتر روغن پالم نسبت به سایر روغن‌های رقیب تولید کنیم، در آن صورت باید همان میزان از روغن از روغن‌های جایگزین، در برابر زمین بیشتری پاک‌سازی شود.

As for the question of carbon emissions, the issue really depends on what oil palm trees are replacing.

در مورد انتشار کربن، این مسئله واقعاً بستگی به این دارد که درختان نخل روغنی جایگزین چه محصولاتی می‌شوند.

Crops vary in the degree to which they sequester carbon — in other words, the amount of carbon they capture from the atmosphere and store within the plant.

محصولات کشاورزی در میزان جذب کربن متفاوت هستند — به عبارتی دیگر، مقدار کربنی که از جو جذب و درون گیاه ذخیره می‌کنند، متغیر است.

The more carbon a plant sequesters, the more it reduces the effect of climate change.

هرچه یک گیاه کربن بیشتری جذب کند، تأثیر تغییرات اقلیمی را بیشتر کاهش می‌دهد.

As Shankar explains: ‘[Palm oil production] actually sequesters more carbon in some ways than other alternatives.

همان‌طور که شانکار توضیح می‌دهد: "[تولید روغن پالم] در برخی موارد در مقایسه با گزینه‌های جایگزین، میزان بیشتری کربن جذب می‌کند."

[...] Of course, if you're cutting down virgin forest it’s terrible — that’s what’s happening in Indonesia and Malaysia, it’s been allowed to get out of hand.

[...] البته، اگر جنگل‌های بکر را قطع کنید این فاجعه‌بار است — این همان چیزی است که در اندونزی و مالزی اتفاق می‌افتد و از کنترل خارج شده است.

But if it’s replacing rice, for example, it might actually sequester more carbon.

اما اگر، برای مثال، جایگزین کشت برنج شود، ممکن است در واقع کربن بیشتری جذب کند.

G
The industry is now regulated by a group called the Roundtable on Sustainable Palm Oil (RSPO), consisting of palm growers, retailers, product manufacturers, and other interested parties.

این صنعت اکنون تحت نظارت گروهی به نام میزگرد روغن پالم پایدار (RSPO) قرار دارد که از پرورش‌دهندگان نخل روغنی، خرده‌فروشان، تولیدکنندگان محصولات و سایر ذینفعان تشکیل شده است.

Over the past decade or so, an agreement has gradually been reached regarding standards that producers of palm oil have to meet in order for their product to be regarded as officially ‘sustainable’.

در طی دهه گذشته یا کمی بیشتر، توافق گسترده‌تری در مورد استانداردهایی حاصل شده است که تولیدکنندگان روغن پالم باید رعایت کنند تا محصولاتشان به‌طور رسمی "پایدار" محسوب شود.

The RSPO insists upon no virgin forest clearing, transparency and regular assessment of carbon stocks, among other criteria.

RSPO بر عدم پاک‌سازی جنگل‌های بکر، شفافیت و ارزیابی منظم ذخایر کربن، در کنار سایر معیارها تأکید دارد.

Only once these requirements are fully satisfied is the oil allowed to be sold as certified sustainable palm oil (CSPO).

تنها در صورتی که این الزامات به‌طور کامل رعایت شود، روغن اجازه دارد به‌عنوان روغن پالم پایدار دارای گواهی (CSPO) به فروش برسد.

Recent figures show that the RSPO now certifies around 12 million tonnes of palm oil annually, equivalent to roughly 21 percent of the world’s total palm oil production.

داده‌های اخیر نشان می‌دهند که RSPO در حال حاضر سالانه حدود ۱۲ میلیون تن روغن پالم را گواهی می‌کند، که معادل تقریباً ۲۱ درصد از کل تولید جهانی روغن پالم است.

H
There is even hope that oil palm plantations might not need to be such sterile monocultures, or ‘green deserts’, as Ellwood describes them.

حتی این امید وجود دارد که مزارع نخل روغنی نیازی به چنین تک‌کشتی‌های عقیم و بی‌حاصل، که به گفته الوود "بیابان‌های سبز" نامیده می‌شوند، نداشته باشند.

New research at Ellwood’s lab hint at one plant which might make all the difference.

تحقیقات جدید در آزمایشگاه الوود به یک گیاه اشاره دارند که ممکن است تغییر بزرگی ایجاد کند.

The bird’s nest fern (Asplenium nidus) grows on trees in an epiphytic fashion (meaning it’s dependent on the tree only for support, not for nutrients), and is native to many tropical regions, where as a keystone species it performs a vital ecological role.

سرخس لانه پرنده (Asplenium nidus) به‌صورت اپی‌فیتیک (یعنی فقط برای حمایت فیزیکی به درخت وابسته است، نه برای جذب مواد مغذی) روی درخت رشد می‌کند و بومی بسیاری از مناطق گرمسیری است، جایی که به‌عنوان یک گونه کلیدی نقش حیاتی در اکوسیستم ایفا می‌کند.

Ellwood believes that reintroducing the bird’s nest fern into oil palm plantations could potentially allow these areas to recover their biodiversity, providing a home for all manner of species, from fungi and bacteria, to invertebrates such as insects, amphibians, reptiles and even mammals.

الوود معتقد است که بازگرداندن این سرخس لانه پرنده به مزارع نخل روغنی می‌تواند به بازیابی تنوع زیستی این مناطق کمک کند، و زیستگاهی برای انواع گونه‌ها، از قارچ‌ها و باکتری‌ها گرفته تا بی‌مهرگان مانند حشرات، دوزیستان، خزندگان و حتی پستانداران فراهم آورد.

متن سوم

Building the Skyline: The Birth and Growth of Manhattan’s Skyscrapers

ساختن افق شهر: تولد و رشد آسمان‌خراش‌های منهتن

Katharine L. Shester reviews a book by Jason Barr about the development of New York City.

کاترین ال. شستر، کتابی از جیسون بار را درباره توسعه شهر نیویورک بررسی می‌کند.

In Building the Skyline, Jason Barr takes the reader through a detailed history of New York City.

در ساختن افق شهر، جیسون بار خواننده را در سفری به تاریخ مفصل شهر نیویورک می‌برد.

The book combines geology, history, economics, and a lot of data to explain why business clusters developed where they did and how the early decisions of workers and firms shaped the skyline we see today.

این کتاب زمین‌شناسی، تاریخ، اقتصاد و داده‌های فراوانی را ترکیب می‌کند تا توضیح دهد چرا خوشه‌های تجاری در مکان‌های خاصی شکل گرفتند و چگونه تصمیمات اولیه کارگران و شرکت‌ها، چشم‌انداز شهری را که امروز می‌بینیم، شکل داده‌اند.

Building the Skyline is organized into two distinct parts.

ساختن افق شهر به دو بخش مجزا تقسیم شده است.

The first is primarily historical and addresses New York’s settlement and growth from 1609 to 1900;

بخش اول عمدتاً تاریخی است و به استقرار و رشد نیویورک از سال ۱۶۰۹ تا ۱۹۰۰ می‌پردازد؛

The second deals primarily with the 20th century and is a compilation of chapters commenting on different aspects of New York’s urban development.

بخش دوم بیشتر به قرن بیستم اختصاص دارد و شامل مجموعه‌ای از فصل‌هایی است که به جنبه‌های مختلف از توسعه شهری نیویورک اشاره دارند.

The tone and organization of the book changes somewhat between the first and second parts,

لحن و ساختار کتاب بین این دو بخش تا حدی تغییر می‌کند.

as the latter chapters incorporate aspects of Barr’s related research papers.

زیرا فصل‌های بعدی جنبه‌هایی از مقالات پژوهشی مرتبط با بار را در بر می‌گیرد.

Barr begins chapter one by taking the reader on a ‘helicopter time-machine’ ride – giving a fascinating account of how the New York landscape in 1609 might have looked from the sky.

بار فصل اول را با بردن خواننده به یک سفر ماشینی زمانی با هلیکوپتر آغاز می‌کند و توضیح می‌دهد که منظره نیویورک در سال ۱۶۰۹ از آسمان چگونه به نظر می‌رسیده است.

He then moves on to a subterranean walking tour of the city, indicating the location of rock and water below the subsoil, before bringing the reader back to the surface.

سپس او خواننده را به یک تور پیاده‌روی در محل زیرزمینی شهر می‌برد و محل قرارگیری سنگ و آب زیر لایه سطحی را نشان می‌دهد و در نهایت خواننده را به سطح بازمی‌گرداند.

His love of the city comes through as he describes various fun facts about the location of the New York residence of early 19th-century vice-president Aaron Burr as well as a number of legends about the city.

عشق او به شهر در توضیح نکات جالبی درباره محل اقامت معاون رئیس‌جمهور اوایل قرن نوزدهم، آرون بر، و همچنین چندین افسانه در مورد شهر نمایان می‌شود.

Chapters two and three take the reader up to the Civil War (1861-1865), with chapter two focusing on the early development of land and the implementation of a grid system in 1811.

فصل‌های دوم و سوم خواننده را تا دوران جنگ داخلی (۱۸۶۱-۱۸۶۵) هدایت می‌کنند، با این تفاوت که فصل دوم بر توسعه اولیه زمین و اجرای سیستم شبکه‌ای در سال ۱۸۱۱ تمرکز دارد.

Chapter three focuses on land use before the Civil War.

فصل سوم بر استفاده از زمین قبل از جنگ داخلی تمرکز دارد.

Both chapters are informative and well researched and set the stage for the economic analysis that comes later in the book.

هر دو فصل زنده، جامع و پژوهش‌محور هستند و زمینه تحلیل اقتصادی در ادامه کتاب را فراهم می‌کنند.

I would have liked Barr to expand upon his claim that existing tenements* prevented skyscrapers in certain neighborhoods because ‘likely no skyscraper developer was interested in performing the necessary “slum clearance”.

من دوست داشتم که بار بیشتر درباره ادعای خود توضیح دهد که ساختمان‌های اجاره‌ای موجود مانع از ساخت آسمان‌خراش‌ها در برخی محله‌ها شدند، زیرا "احتمالاً" هیچ توسعه‌دهنده‌ای علاقه‌ای به انجام پاکسازی محله‌های فقیرنشین نداشت.

Later in the book, Barr makes the claim that the depth of bedrock was not a limiting factor for developers, as foundation costs were a small fraction of the cost of development.

بعدتر در کتاب، بار ادعا می‌کند که عمق سنگ بستر عامل محدودکننده‌ای برای توسعه‌دهندگان نبود، زیرا هزینه‌های پی‌ریزی تنها بخش کوچکی از هزینه کل توسعه را تشکیل می‌داد.

At first glance, it is not obvious why slum clearance would be limiting, while more expensive foundations would not.

در نگاه اول، مشخص نیست که چرا پاک‌سازی محله‌های فقیرنشین عاملی محدودکننده محسوب می‌شود، در حالی که هزینه‌های بالاتر پی‌ریزی اینگونه نیستند.

Chapter four focuses on immigration and the location of neighborhoods and tenements in the late 19th century.

فصل چهارم بر مهاجرت و موقعیت محله‌ها و خانه‌های اجاره‌ای در اواخر قرن نوزدهم تمرکز دارد.

Barr identifies four primary immigrant enclaves and analyses their locations in terms of the amenities available in the area.

بار چهار منطقه اصلی مهاجرنشین را شناسایی کرده و موقعیت آن‌ها را از نظر امکانات موجود در منطقه تجزیه‌وتحلیل می‌کند.

Most of these enclaves were located on the least valuable land, between the industries located on the waterfront and the wealthy neighborhoods bordering Central Park.

بیشتر این مناطق در زمین‌های کم‌ارزش‌تر قرار داشتند، بین صنایع مستقر در سواحل و محله‌های ثروتمندی که در مجاورت سنترال پارک قرار گرفته بودند.

Part two of the book begins with a discussion of the economics of skyscraper height.

بخش دوم کتاب با بحثی درباره اقتصاد ارتفاع آسمان‌خراش‌ها آغاز می‌شود.

In chapter five, Barr distinguishes between engineering height, economic height, and developer height –

در فصل پنج، بار بین ارتفاع مهندسی، ارتفاع اقتصادی و ارتفاع توسعه‌دهنده تمایز قائل می‌شود.

where engineering height is the tallest building that can be safely made at a given time,

که در آن، ارتفاع مهندسی به بلندترین ساختمانی اشاره دارد که در یک زمان مشخص می‌توان با اطمینان ساخت.

economic height is the height that is most efficient from society’s point of view,

ارتفاع اقتصادی به ارتفاعی اشاره دارد که از دیدگاه جامعه بیشترین بهره‌وری را دارد.

and developer height is the actual height chosen by the developer, who is attempting to maximize return on investment.

و ارتفاع توسعه‌دهنده همان ارتفاع واقعی است که توسط توسعه‌دهنده انتخاب می‌شود، کسی که تلاش می‌کند بازده سرمایه‌گذاری خود را به حداکثر برساند.

Chapter five also has an interesting discussion of the technological advances that led to the construction of skyscrapers.

فصل پنج همچنین بحث جالبی درباره پیشرفت‌های فناوری دارد که منجر به ساخت آسمان‌خراش‌ها شد.

For example, the introduction of iron and steel skeletal frames made thick, load-bearing walls unnecessary,

برای مثال، معرفی سازه‌های اسکلتی آهن و فولادی، دیوارهای ضخیم باربر را غیر ضروری کرد.

expanding the usable square footage of buildings and increasing the use of windows and availability of natural light.

که این امر باعث افزایش متراژ قابل استفاده ساختمان‌ها شد و همچنین استفاده از پنجره‌ها و دسترسی به نور طبیعی را تسهیل کرد.

Chapter six then presents data on building height throughout the 20th century and uses regression analysis to ‘predict’ building construction.

سپس، فصل ششم داده‌هایی درباره ارتفاع ساختمان‌ها در طول قرن بیستم ارائه می‌دهد و از تحلیل رگرسیونی برای «پیش‌بینی» ساخت‌وساز استفاده می‌کند.

While less technical than the research paper on which the chapter is based,

اگرچه این فصل از نظر فنی کمتر پیچیده از مقاله پژوهشی است که بر اساس آن نوشته شده،

it is probably more technical than would be preferred by a general audience.

اما احتمالاً از آنچه که برای یک مخاطب عمومی مطلوب است، تخصصی‌تر محسوب می‌شود.

While less technical than the research paper on which the chapter is based,

اگرچه این فصل از نظر فنی کمتر پیچیده از مقاله پژوهشی است که بر اساس آن نوشته شده،

it is probably more technical than would be preferred by a general audience.

اما احتمالاً از آنچه که برای یک مخاطب عمومی مطلوب است، تخصصی‌تر محسوب می‌شود.

Chapter seven tackles the ‘bedrock myth’, the assumption that the absence of bedrock close to the surface between Downtown and Midtown New York is the reason for skyscrapers not being built between the two urban centers.

فصل هفتم به رابطه‌ی میان «افسانه سنگ بستر» می‌پردازد، این فرض که نبود سنگ بستر در نزدیکی سطح زمین در میان مناطق داون‌تاون و میدتاون نیویورک دلیل ساخته نشدن آسمان‌خراش‌ها در این منطقه است.

Rather, Barr argues that while deeper bedrock does increase foundation costs,

در مقابل، بار استدلال می‌کند که هرچند سنگ بستر عمیق‌تر هزینه‌های پی‌ریزی را افزایش می‌دهد،

these costs were neither prohibitively high nor were they large compared to the overall cost of building a skyscraper.

این هزینه‌ها نه آن‌چنان بالا بودند که مانعی محسوب شوند و نه در مقایسه با کل هزینه ساخت آسمان‌خراش، مقدار بزرگی به حساب می‌آمدند.

What I enjoyed the most about this chapter was Barr’s discussion of how foundations are actually built.

آنچه بیش از همه در این فصل لذت‌بخش بود، بحث بار در مورد چگونگی ساخت فونداسیون‌های ساختمانی بود.

He describes the use of caissons, which enable workers to dig down for considerable distances,

او استفاده از چاهک‌های فشاری (caissons) را توضیح می‌دهد، که به کارگران امکان می‌دهد تا به عمق قابل‌توجهی حفاری کنند.

often below the water table, until they reach bedrock.

اغلب تا زیر سطح آب‌های زیرزمینی، تا زمانی که به سنگ بستر برسند.

Barr’s thorough technological history discusses not only how caissons work, but also the dangers involved.

روایت فناوری دقیق از بار، نه‌تنها نحوه‌ی عملکرد چاهک‌های فشاری را توضیح می‌دهد، بلکه خطرات مرتبط با آن‌ها را نیز بررسی می‌کند.

While this chapter references empirical research papers, it is a relatively easy read.

اگرچه این فصل به مقالات پژوهشی تجربی ارجاع می‌دهد، اما نسبتاً آسان خوانده می‌شود.

Chapters eight and nine focus on the birth of Midtown and the building boom of the 1920s.

فصل‌های هشتم و نهم بر پیدایش منطقه میدتاون و رونق ساخت‌وساز در دهه ۱۹۲۰ تمرکز دارند.

Chapter eight contains lengthy discussions of urban economic theory that may serve as a distraction to readers primarily interested in New York.

فصل هشتم شامل مباحث طولانی درباره‌ی نظریه اقتصادی شهری است که ممکن است برای خوانندگانی که عمدتاً به نیویورک علاقه دارند، بی‌ربط به‌نظر برسد.

However, they would be well-suited for undergraduates learning about the economics of cities.

بااین‌حال، این مباحث برای دانشجویان مقطع کارشناسی که در حال یادگیری اقتصاد شهری هستند، بسیار مناسب خواهد بود.

In the next chapter, Barr considers two of the primary explanations for the building boom of the 1920s —

در فصل بعدی، بار دو توضیح اصلی درباره رونق ساخت‌وساز در دهه ۱۹۲۰ را بررسی می‌کند.

the first being exuberance, and the second being financing.

اولی خوش‌بینی بیش از حد و دومی تأمین مالی است.

He uses data to assess the viability of these two explanations and finds that supply and demand factors explain much of the development of the 1920s;

او از داده‌ها برای ارزیابی اعتبار این دو توضیح استفاده می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که عوامل عرضه و تقاضا، بیشتر توسعه دهه ۱۹۲۰ را توضیح می‌دهند.

though it enabled the boom, cheap credit was not, he argues, the primary cause.

او استدلال می‌کند که هرچند اعتبار ارزان به رونق کمک کرد، اما علت اصلی آن نبود.

In the final chapter (chapter 10), Barr discusses another of his empirical papers that estimates Manhattan land values from the mid-19th century to the present day.

در فصل پایانی (فصل دهم)، بار یکی دیگر از مقالات پژوهشی تجربی خود را بررسی می‌کند که ارزش زمین‌های منهتن را از اواسط قرن نوزدهم تا امروز برآورد می‌کند.

The data work that went into these estimations is particularly impressive.

کار با داده‌هایی که برای این برآورد انجام شده، بسیار چشمگیر است.

Toward the end of the chapter, Barr assesses ‘whether skyscrapers are a cause or an effect of high land values’.

در انتهای فصل، بار این موضوع را بررسی می‌کند که آیا آسمان‌خراش‌ها علت ارزش بالای زمین هستند یا نتیجه آن.

He finds that changes in land values predict future building height, but the reverse is not true.

او دریافت که تغییرات در ارزش زمین، ارتفاع ساختمان‌های آینده را پیش‌بینی می‌کند، اما عکس این قضیه صادق نیست.

The book ends with an epilogue, in which Barr discusses the impact of climate change on the city and makes policy suggestions for New York going forward.

کتاب با یک نتیجه‌گیری به پایان می‌رسد، جایی که بار تأثیر تغییرات اقلیمی بر شهر را بررسی کرده و پیشنهادهای سیاسی برای آینده نیویورک را ارائه می‌دهد.

متن اول

Bats to the rescue

خفاش‌ها به کمک می‌آیند

How Madagascar’s bats are helping to save the rainforest

چگونه خفاش‌های ماداگاسکار در نجات جنگل‌های بارانی کمک می‌کنند؟

There are few places in the world where relations between agriculture and conservation are more strained.

در دنیا مکان‌های کمی وجود دارد که رابطه بین کشاورزی و محافظت از محیط زیست تا این حد تنش‌زا باشد.

Madagascar’s forests are being converted to agricultural land at a rate of one percent every year.

جنگل‌های ماداگاسکار هر سال با نرخ یک درصد به زمین‌های کشاورزی تبدیل می‌شوند.

Much of this destruction is fuelled by the cultivation of the country’s main staple crop: rice.

بخش زیادی از این تخریب به دلیل کشت محصول اصلی کشور، برنج، بوجود می‌آید.

And a key reason for this destruction is that insect pests are destroying vast quantities of what is grown by local subsistence farmers, leading them to clear forest to create new paddy fields.

و یکی از دلایل اصلی این تخریب، آفات حشرات هستند که مقادیر زیادی از محصولات کشت شده توسط کشاورزان محلی را نابود می‌کنند و آنها را مجبور به قطع درختان جنگل برای ایجاد زمین‌های شالیزار جدید می‌کنند.

The result is devastating habitat and biodiversity loss on the island, but not all species are suffering.

نتیجه این کار، از بین رفتن زیستگاه‌ها و کاهش تنوع زیستی در جزیره است، اما همه گونه‌ها آسیب نمی‌بینند.

In fact, some of the island’s insectivorous bats are currently thriving and this has important implications for farmers and conservationists alike.

در واقع، برخی از خفاش‌های حشره‌خوار در حال حاضر در حال رونق گرفتن هستند و این مسئله پیامدهای مهمی برای کشاورزان و محافظان محیط زیست دارد.

........................................................................

Enter University of Cambridge zoologist Ricardo Rocha.

ریکاردو روچا، جانورشناس دانشگاه کمبریج، وارد ماجرا می‌شود.

He’s passionate about conservation, and bats.

او به حفاظت از محیط زیست و خفاش‌ها علاقه دارد.

More specifically, he’s interested in how bats are responding to human activity and deforestation in particular.

به طور خاص، او به این علاقه‌مند است که خفاش‌ها به فعالیت‌های انسانی و به ویژه جنگل‌زدایی واکنش نشان می‌دهند.

Rocha’s new study shows that several species of bats are giving Madagascar’s rice farmers a vital pest control service by feasting on plagues of insects.

مطالعه جدید روچا نشان می‌دهد که چندین گونه از خفاش‌ها با تغذیه از هجوم حشرات، به کشاورزان برنج ماداگاسکار یک خدمت حیاتی در کنترل آفات ارائه می‌دهند.

And this, he believes, can ease the financial pressure on farmers to turn forest into fields.

و او معتقد است که این می‌تواند فشار مالی بر کشاورزان را برای تبدیل جنگل‌ها به زمین‌های کشاورزی کاهش دهد.

........................................................................

Bats comprise roughly one-fifth of all mammal species in Madagascar and thirty-six recorded bat species are native to the island, making it one of the most important regions for conservation of this animal group anywhere in the world.

خفاش‌ها تقریباً یک‌پنجم از کل گونه‌های پستانداران در ماداگاسکار را تشکیل می‌دهند، و سی و شش گونه ثبت‌شده از خفاش‌ها بومی این جزیره هستند، که این منطقه را به یکی از مهم‌ترین مناطق حفاظت از این گروه حیوانی در جهان تبدیل کرده است.

........................................................................

Co-leading an international team of scientists, Rocha found that several species of indigenous bats are taking advantage of habitat modification to hunt insects swarming above the country’s rice fields.

روچا، که رهبری مشترک یک تیم بین‌المللی از دانشمندان را بر عهده دارد، دریافت که چندین گونه از خفاش‌های بومی از تغییرات در زیستگاه برای شکار حشراتی که بالای شالیزارهای کشور حرکت می‌کنند، بهره می‌برند.

They include the Malagasy mouse-eared bat, Major’s long-fingered bat, the Malagasy white-bellied free-tailed bat and Peters’ wrinkle-lipped bat.

این گونه‌ها شامل خفاش گوش‌موشی مالاگاسی، خفاش انگشت‌بلند میجر، خفاش شکم‌سفید مالاگاسی و خفاش لب‌چروک پیترز هستند.

........................................................................

‘These winner species are providing a valuable free service to Madagascar as biological pest suppressors,’ says Rocha.

روچا می‌گوید: «این گونه‌های برتر، یک خدمت رایگان ارزشمند به ماداگاسکار ارائه می‌دهند و به عنوان کنترل‌کنندگان زیستی آفات عمل می‌کنند.»

........................................................................

‘We found that six species of bat are preying on rice pests, including the paddy swarming caterpillar and grass webworm.

ما دریافتیم که شش گونه از خفاش‌ها به شکار آفات برنج، از جمله کرم‌های شالیزار و کرم‌تار چمن، می‌پردازند.

The damage which these insects cause puts the island’s farmers under huge financial pressure and that encourages deforestation.

خساراتی که این حشرات ایجاد می‌کنند کشاورزان را در زیر فشار مالی زیادی قرار می‌دهد و همین امر باعث تشویق به جنگل‌زدایی می‌شود.

The study, now published in the journal Agriculture, Ecosystems and Environment, set out to investigate the feeding activity of insectivorous bats in the farmland bordering the Ranomafana National Park in the southeast of the country.

این مطالعه که اکنون در مجله کشاورزی، اکوسیستم‌ها و محیط‌زیست منتشر شده است، به بررسی فعالیت تغذیه‌ای خفاش‌های حشره‌خوار در زمین‌های کشاورزی مجاور پارک ملی رانومفانا در جنوب شرقی کشور پرداخته است.

........................................................................

Rocha and his team used state-of-the-art ultrasonic recorders to record over a thousand bat ‘feeding buzzes’ (echolocation sequences used by bats to target their prey) at 54 sites, in order to identify the favourite feeding spots of the bats.

روچا و تیمش از ضبط‌کننده‌های پیشرفته فرا صوتی برای ثبت بیش از هزار «صدای تغذیه» خفاش‌ها (توالی‌های مکان‌یابی صوتی که خفاش‌ها برای هدف‌گیری شکار به کار می‌برند) در ۵۴ مکان استفاده کردند تا نقاط تغذیه مورد علاقه خفاش‌ها را شناسایی کنند.

They next used DNA barcoding techniques to analyse droppings collected from bats at the different sites.

سپس آنها از تکنیک‌های کدگذاری دی‌ان‌ای (DNA barcoding) برای تحلیل مدفوع‌های جمع‌آوری‌شده از خفاش‌ها در مکان‌های مختلف استفاده کردند.

........................................................................

The recordings revealed that bat activity over rice fields was much higher than it was in continuous forest – seven times higher over rice fields which were on flat ground, and sixteen times higher over fields on the sides of hills – leaving no doubt that the animals are preferentially foraging in these man-made ecosystems.

ضبط‌ها نشان داد که فعالیت خفاش‌ها بر بالای شالیزارها بسیار بیشتر از جنگل‌های پیوسته بود – هفت برابر بیشتر بر شالیزارهایی که روی زمین مسطح بودند، و شانزده برابر بیشتر بر زمین‌هایی که در کنار تپه‌ها قرار داشتند – که شکی باقی نمی‌گذارد که این حیوانات ترجیحاً در این اکوسیستم‌های ساخته شده توسط انسان به جستجوی غذا می‌پردازند.

The researchers suggest that the bats favour these fields because lack of water and nutrient run-off make these crops more susceptible to insect pest infestations.

پژوهشگران پیشنهاد می‌کنند که خفاش‌ها این زمین‌ها را ترجیح می‌دهند، زیرا کمبود آب و شسته شدن مواد مغذی، محصولات این زمین‌ها را بیشتر در معرض هجوم آفات حشره‌ای قرار می‌دهد.

DNA analysis showed that all six species of bat had fed on economically important insect pests.

تحلیل DNA نشان داد که هر شش گونه خفاش از آفات حشره‌ای مهم از نظر اقتصادی تغذیه کرده‌اند.

While the findings indicated that rice farming benefits most from the bats, the scientists also found indications that the bats were consuming pests of other crops, including the black twig borer (which infests coffee plants), the sugarcane cicada, the macadamia nut-borer, and the sober tabby (a pest of citrus fruits).

در حالی که یافته‌ها نشان داد که کشت برنج بیشترین بهره را از خفاش‌ها می‌برد، دانشمندان همچنین نشانه‌هایی یافتند که خفاش‌ها از آفات محصولات دیگر نیز تغذیه می‌کنند، از جمله حفار شاخه سیاه (آفت گیاهان قهوه)، زنجره نیشکر، حفار گردو مکادامیا، و آفت تابی مرکبات (آفت مرکبات).

........................................................................

‘The effectiveness of bats as pest controllers has already been proven in the USA and Catalonia,’ said co-author James Kemp, from the University of Lisbon.

جیمز کمپ، نویسنده مشترک از دانشگاه لیسبون، گفت: «اثربخشی خفاش‌ها به عنوان کنترل‌کنندگان آفات قبلاً در ایالات متحده و کاتالونیا ثابت شده است.»

‘But our study is the first to show this happening in Madagascar, where the stakes for both farmers and conservationists are so high.’

«اما مطالعه ما اولین تحقیق است که نشان می‌دهد این پدیده در ماداگاسکار اتفاق می‌افتد، جایی که منافع برای کشاورزان و حافظان محیط زیست بسیار بالا است.»

........................................................................

Local people may have a further reason to be grateful to their bats.

مردم محلی ممکن است دلیل دیگری برای قدردانی از خفاش‌های خود داشته باشند.

While the animal is often associated with spreading disease, Rocha and his team found evidence that Malagasy bats feed not just on crop pests but also on mosquitoes – carriers of malaria, Rift Valley fever virus and elephantiasis – as well as blackflies, which spread river blindness.

در حالی که این حیوان معمولاً با پخش بیماری‌ها مرتبط است، روچا و تیمش شواهدی یافتند که نشان می‌دهد خفاش‌های مالاگاسی نه تنها از آفات محصولات بلکه از پشه‌ها – حاملان مالاریا، ویروس تب دره ریفت و فیل‌پایی – و همچنین مگس‌های سیاه که کوری رودخانه را گسترش می‌دهند، تغذیه می‌کنند.

Rocha points out that the relationship is complicated.

روچا اشاره می‌کند که این رابطه پیچیده است.

When food is scarce, bats become a crucial source of protein for local people. Even the children will hunt them.

وقتی غذا کم است، خفاش‌ها به منبع حیاتی پروتئین برای مردم محلی تبدیل می‌شوند. حتی کودکان هم آنها را شکار می‌کنند.

And as well as roosting in trees, the bats sometimes roost in buildings, but are not welcomed there because they make them unclean.

و علاوه بر آشیانه‌سازی در درختان، خفاش‌ها گاهی در ساختمان‌ها هم لانه می‌کنند، اما در آنجا خوشامدگویی نمی‌شوند زیرا آنها را ناپاک می‌کنند.

At the same time, however, they are associated with sacred caves and the ancestors, so they can be viewed as beings between worlds, which makes them very significant in the culture of the people.

با این حال، در عین حال، آنها با غارهای مقدس و نیاکان مرتبط هستند، بنابراین می‌توانند به‌عنوان موجوداتی بین دنیاها دیده شوند، که باعث می‌شود در فرهنگ مردم بسیار مهم باشند.

And one potential problem is that while these bats are benefiting from farming, at the same time deforestation is reducing the places where they can roost, which could have long-term effects on their numbers.

و یکی از مشکلات احتمالی این است که در حالی که این خفاش ها از کشاورزی بهره مند میشوند، در عین حال جنگل زدایی مکانه ایی را که آنها میتوانند در آ نجا لانه کنند کاهش میدهد، که ممکن است اثرات بلند مدتی بر تعداد آنها داشته باشد.

Rocha points out that the relationship is complicated.

روچا اشاره می‌کند که این رابطه پیچیده است.

When food is scarce, bats become a crucial source of protein for local people. Even the children will hunt them.

وقتی غذا کم است، خفاش‌ها به منبع حیاتی پروتئین برای مردم محلی تبدیل می‌شوند. حتی کودکان هم آنها را شکار می‌کنند.

And as well as roosting in trees, the bats sometimes roost in buildings, but are not welcomed there because they make them unclean.

و علاوه بر آشیانه‌سازی در درختان، خفاش‌ها گاهی در ساختمان‌ها هم لانه می‌کنند، اما در آنجا خوشامدگویی نمی‌شوند زیرا آنها را ناپاک می‌کنند.

At the same time, however, they are associated with sacred caves and the ancestors, so they can be viewed as beings between worlds, which makes them very significant in the culture of the people.

با این حال، در عین حال، آنها با غارهای مقدس و نیاکان مرتبط هستند، بنابراین می‌توانند به‌عنوان موجوداتی بین دنیاها دیده شوند، که باعث می‌شود در فرهنگ مردم بسیار مهم باشند.

And one potential problem is that while these bats are benefiting from farming, at the same time deforestation is reducing the places where they can roost, which could have long-term effects on their numbers.

و یک مشکل بالقوه این است که در حالی که این خفاش‌ها از کشاورزی بهره می‌برند، در عین حال جنگل‌زدایی مکان‌هایی را که آنها می‌توانند در آنجا لانه کنند کاهش می‌دهد، که ممکن است تأثیرات طولانی‌مدتی بر تعداد آنها داشته باشد.

متن دوم

Does education fuel economic growth?

آیا تحصیلات موجب رشد اقتصادی می‌شود؟

A

Over the last decade, a huge database about the lives of southwest German villagers between 1600 and 1900 has been compiled by a team led by Professor Sheilagh Ogilvie at Cambridge University’s Faculty of Economics.

در طول دهه گذشته، یک پایگاه داده عظیم درباره زندگی روستاییان جنوب غربی آلمان در بازه زمانی ۱۶۰۰ تا ۱۹۰۰ میلادی، توسط تیمی به رهبری پروفسور شیلا اوگیلوی در دانشکده اقتصاد دانشگاه کمبریج گردآوری شده است.

It includes court records, guild ledgers, parish registers, village censuses, tax lists – and the most recent addition – 9,000 handwritten inventories listing over a million personal possessions belonging to ordinary women and men across three centuries.

این مجموعه شامل اسناد دادگاه‌ها، دفاتر اصناف، فهرست‌های ثبت کلیساها، سرشماری‌های روستایی، لیست‌های مالیاتی و جدیدترین افزوده – ۹۰۰۰ فهرست‌نویسی دست‌نویس – است که بیش از یک میلیون دارایی شخصی متعلق به زنان و مردان معمولی را در طول سه قرن فهرست می‌کند.

Ogilvie, who discovered the inventories in the archives of two German communities 30 years ago, believes they may hold the answer to a conundrum that has long puzzled economists: the lack of evidence for a causal link between education and a country’s economic growth.

اوگیلوی که ۳۰ سال پیش این فهرست‌ها را در بایگانی دو جامعه آلمانی کشف کرد، بر این باور است که این داده‌ها ممکن است پاسخ معمایی را در بر داشته باشند که مدت‌هاست اقتصاددانان را به چالش کشیده است: فقدان شواهدی برای یک رابطه علّی بین تحصیلات و رشد اقتصادی یک کشور.

B

As Ogilvie explains, ‘Education helps us to work more productively, invent better technology, and earn more ... surely it must be critical for economic growth? But, if you look back through history, there’s no evidence that having a high literacy rate made a country industrialise earlier.’

همان‌طور که اوگیلوی توضیح می‌دهد: «تحصیلات به ما کمک می‌کند بهره‌وری بیشتری داشته باشیم، فناوری‌های بهتر اختراع کنیم و درآمد بیشتری کسب کنیم... مطمئناً باید برای رشد اقتصادی حیاتی باشد؟ اما اگر به تاریخ نگاه کنید، هیچ مدرکی وجود ندارد که نرخ بالای سواد باعث صنعتی شدن زودتر یک کشور شده باشد.»

Between 1600 and 1900, England had only mediocre literacy rates by European standards, yet its economy grew fast and it was the first country to industrialise.

بین سال‌های ۱۶۰۰ تا ۱۹۰۰، نرخ سواد در انگلستان بر اساس استانداردهای اروپایی چندان چشمگیر نبود، اما اقتصاد این کشور سریع رشد کرد و اولین کشوری بود که صنعتی شد.

During this period, Germany and Scandinavia had excellent literacy rates, but their economies grew slowly and they industrialised late.

در همین دوره، آلمان و کشورهای اسکاندیناوی نرخ سواد بسیار بالایی داشتند، اما اقتصاد آن‌ها با کندی رشد کرد و دیرتر وارد مرحله صنعتی شدن شدند.

‘Modern cross-country analyses have also struggled to find evidence that education causes economic growth, even though there is plenty of evidence that growth increases education,’ she adds.

او می‌افزاید: «تحلیل‌های مدرن بین کشورها نیز تلاش کرده‌اند شواهدی برای این‌که تحصیلات موجب رشد اقتصادی می‌شود پیدا کنند، در حالی که مدارک زیادی نشان می‌دهد که رشد اقتصادی موجب افزایش تحصیلات می‌شود.»

C

In the handwritten inventories that Ogilvie is analysing are the belongings of women and men at marriage, remarriage and death.

در صورتحساب‌های دست‌نویسی که اوگیلوی در حال بررسی آن‌هاست، دارایی‌های زنان و مردان در زمان ازدواج، ازدواج مجدد و مرگ ثبت شده است.

From badger skins to Bibles, sewing machines to scarlet bodices – the villagers’ entire worldly goods are included.

از پوست گورکن گرفته تا کتاب مقدس، از چرخ خیاطی تا جلیقه‌های قرمز – تمام اموال دنیوی روستاییان در این فهرست آمده است.

Inventories of agricultural equipment and craft tools reveal economic activities; ownership of books and education-related objects like pens and slates suggests how people learned.

فهرست‌های ابزار کشاورزی و ابزار دستی به فعالیت‌های اقتصادی اشاره می‌کند؛ مالکیت کتاب و وسایل مرتبط با تحصیلات مانند قلم و لوح نشان می‌دهد که مردم چگونه یاد می‌گرفتند.

In addition, the tax lists included in the database record the value of farms, workshops, assets and debts; signatures and people’s estimates of their age indicate literacy and numeracy levels; and court records reveal obstacles (such as the activities of the guilds*) that stifled industry.

افزون بر این، لیست‌های مالیاتی موجود در پایگاه داده ارزش مزارع، کارگاه‌ها، دارایی‌ها و بدهی‌ها را ثبت می‌کنند؛ امضاها و تخمین‌های سنی مردم نشان‌دهنده سطح سواد و مهارت‌های ریاضی آن‌ها است؛ و سوابق دادگاهی موانعی (مانند فعالیت‌های اصناف*) را که صنعت را محدود می‌کردند، آشکار می‌سازد.

Previous studies usually had just one way of linking education with economic growth – the presence of schools and printing presses, perhaps, or school enrolment, or the ability to sign names.

مطالعات قبلی معمولاً تنها یک روش برای ارتباط دادن تحصیلات با رشد اقتصادی داشتند؛ حضور مدارس و دستگاه‌های چاپ، شاید، یا ثبت‌نام در مدرسه، یا توانایی امضا کردن نام‌ها.

According to Ogilvie, the database provides multiple indicators for the same individuals, making it possible to analyse links between literacy, numeracy, wealth, and industriousness, for individual women and men over the long term.

به گفته اوگیلوی، این پایگاه داده شاخص‌های متعددی برای همان افراد فراهم می‌کند که امکان تجزیه و تحلیل پیوندها بین سواد، حساب، ثروت و تلاشگری را برای زنان و مردان به طور بلندمدت فراهم می‌کند.

D

Ogilvie and her team have been building the vast database of material possessions on top of their full demographic reconstruction of the people who lived in these two German communities.

اوگیلوی و تیم او علاوه بر بازسازی کامل جمعیتی افرادی که در این دو جامعه آلمانی زندگی می‌کردند، در حال ساخت پایگاه داده وسیعی از دارایی‌های مادی آن‌ها بوده‌اند.

‘We can follow the same people – and their descendants – across 300 years of educational and economic change,’ she says.

او می‌گوید: «ما می‌توانیم همین افراد – و نسل‌های بعدی آن‌ها – را در طول 300 سال تغییرات آموزشی و اقتصادی دنبال کنیم.»

Individual lives have unfolded before their eyes.

زندگی فردی آن‌ها در برابر چشمانشان آشکار شده است.

Stories like that of the 24-year-olds Ana Regina and Magdalena Riethmüllerin, who were chastised in 1707 for reading books in church instead of listening to the sermon.

داستان‌هایی مانند داستان آن‌های 24 ساله، آنا رِجینا و مگدالنا ریت‌میولرین که در سال 1707 به خاطر خواندن کتاب در کلیسا به جای گوش دادن به موعظه سرزنش شدند.

‘This tells us they were continuing to develop their reading skills at least a decade after leaving school,’ explains Ogilvie.

اوگیلوی توضیح می‌دهد: «این به ما می‌گوید که آن‌ها مهارت‌های خواندن خود را دست‌کم یک دهه بعد از ترک مدرسه ادامه داده‌اند.»

The database also reveals the case of Juliana Schweickerdt, a 50-year-old spinster living in the small Black Forest community of Wildberg, who was reprimanded in 1752 by the local weavers’ guild for ‘weaving cloth and combing wool, counter to the guide ordinance.’

این پایگاه داده همچنین مورد جولیاシュکیرکت را نشان می‌دهد، زنی 50 ساله که در روستای کوچک جنگل سیاه وایل‌برگ زندگی می‌کرد و در سال 1752 توسط صنف بافندگان محلی به‌خاطر «بافتن پارچه و شانه زدن پشم، برخلاف مقررات راهنما» مورد تنبیه قرار گرفت.

When Juliana continued taking jobs reserved for male guild members, she was summoned before the guild court and told to pay a fine equivalent to one third of a servant’s annual wage.

وقتی جولیا به گرفتن شغل‌هایی که مخصوص اعضای صنف مرد بود ادامه داد، او به دادگاه صنفی احضار شد و دستور پرداخت جریمه‌ای معادل یک‌سوم حقوق سالانه یک خدمتکار را دریافت کرد.

It was a small act of defiance by today’s standards, but it reflects a time when laws in Germany and elsewhere regulated people’s access to labour markets.

این از نظر استانداردهای امروزی یک عمل کوچک سرپیچی است، اما نشان‌دهنده زمانی است که قوانین در آلمان و سایر مکان‌ها دسترسی مردم به بازارهای کار را تنظیم می‌کرد.

The dominance of guilds not only prevented people from using their skills, but also held back even the simplest industrial innovations.

سلطه صنف‌ها نه‌تنها از استفاده مردم از مهارت‌هایشان جلوگیری می‌کرد، بلکه حتی ساده‌ترین نوآوری‌های صنعتی را نیز عقب می‌انداخت.

E

The data-gathering phase of the project has been completed and now, according to Ogilvie, it is time ‘to ask the big questions’.

مرحله گردآوری داده‌های پروژه به پایان رسیده و اکنون، طبق گفته اوگیلوی، زمان آن رسیده است که «سوالات بزرگ‌تر» مطرح شوند.

One way to look at whether education causes economic growth is to ‘hold wealth constant’.

یکی از راه‌هایی که می‌توان بررسی کرد که آیا تحصیلات موجب رشد اقتصادی می‌شود این است که ثروت را ثابت نگه داریم.

This involves following the lives of different people with the same level of wealth over a period of time.

این شامل پیگیری زندگی افراد مختلف با سطح ثروت یکسان در طول زمان می‌شود.

If wealth is constant, it is possible to discover whether education was, for example, linked to the cultivation of new crops, or to the adoption of industrial innovations like sewing machines.

اگر ثروت ثابت باشد، این امکان وجود دارد که کشف کنیم آیا تحصیلات، به‌عنوان مثال، به کشت محصولات جدید یا به‌کارگیری نوآوری‌های صنعتی مانند چرخ‌خیاطی مرتبط بوده است یا نه.

The team will also ask what aspect of education helped people engage more with productive and innovative activities.

تیم همچنین بررسی خواهد کرد که کدام جنبه از آموزش به افراد کمک کرده تا بیشتر با فعالیت‌های مولد و نوآورانه درگیر شوند.

Was it, for instance, literacy, numeracy, book ownership, years of schooling?

آیا به‌عنوان مثال، سواد خواندن و نوشتن، حساب، مالکیت کتاب، یا تعداد سال‌های تحصیل بود؟

F

Ogilvie hopes to start finding answers to these questions over the next few years.

اوگیلوی امیدوار است که در سال‌های آینده پاسخ‌هایی به این سوالات پیدا کند.

One thing is already clear, she says: the relationship between education and economic growth is far from straightforward.

یک چیز واضح است، او می‌گوید: رابطه بین تحصیلات و رشد اقتصادی از آنچه که به نظر می‌رسد بسیار پیچیده‌تر است.

‘German-speaking central Europe is an excellent laboratory for testing theories of economic growth,’ she explains.

او توضیح می‌دهد: «اروپای مرکزی که به زبان آلمانی صحبت می‌کند، آزمایشگاهی عالی برای آزمودن نظریه‌های رشد اقتصادی است.»

Between 1600 and 1900, literacy rates and book ownership were high and yet the region remained poor.

بین سال‌های 1600 تا 1900، نرخ‌های سوادآموزی و مالکیت کتاب بالا بود اما این منطقه همچنان فقیر ماند.

It was also the case that local guilds and merchant associations were extremely powerful and legislated against anything that undermined their monopolies.

همچنین این موضوع وجود داشت که صنف‌ها و انجمن‌های تجاری محلی بسیار قدرتمند بودند و علیه هر چیزی که سلطه‌گری آنها را تضعیف می‌کرد، قوانین سختگیرانه وضع می‌کردند.

In villages throughout the region, guilds blocked labour migration and resisted changes that might reduce their influence.

در روستاهای سراسر این منطقه، اصناف مهاجرت نیروی کار را مسدود می‌کردند و در برابر تغییراتی که ممکن بود نفوذ آنها را کاهش دهد، مقاومت می‌کردند.

‘Early findings suggest that the potential benefits of education for the economy can be held back by other barriers, and this has implications for today,’ says Ogilvie.

اوگیلوی می‌گوید: «یافته‌های اولیه نشان می‌دهد که منافع بالقوه آموزش برای اقتصاد می‌تواند توسط موانع دیگر محدود شود، و این برای امروز نیز اهمیت دارد.»

‘Huge amounts are spent improving education in developing countries, but this spending can fail to deliver economic growth if restrictions block people – especially women and the poor – from using their education in economically productive ways.’

او می‌گوید: «مبالغ هنگفتی برای بهبود آموزش در کشورهای در حال توسعه هزینه می‌شود، اما این هزینه‌ها ممکن است نتوانند رشد اقتصادی را به ارمغان آورند اگر محدودیت‌ها مانع از استفاده مردم، به ویژه زنان و فقرا، از آموزش خود در راه‌های اقتصادی مولد شود.»

If economic institutions are poorly set up, for instance, education can’t lead to growth.

اگر نهادهای اقتصادی به درستی راه‌اندازی نشوند، برای مثال، آموزش نمی‌تواند به رشد منجر شود.

متن سوم

Timur Gareyev – blindfold chess champion

تیمور گارِیِف – قهرمان شطرنج چشم‌بسته

A

Next month, a chess player named Timur Gareyev will take on nearly 50 opponents at once.

ماه آینده، یک بازیکن شطرنج به نام تیمور گارِیِف با حدود ۵۰ حریف به‌طور همزمان روبه‌رو خواهد شد.

But that is not the hard part.

اما قسمت دشوار ماجرا این نیست.

While his challengers will play the games as normal, Gareyev himself will be blindfolded.

در حالی که حریفانش بازی‌ها را به شکل معمول انجام می‌دهند، گارِیِف چشم‌بسته بازی خواهد کرد.

Even by world record standards, it sets a high bar for human performance.

حتی بر اساس استانداردهای رکوردهای جهانی، این کار سطح بسیار بالایی از توانایی‌های انسانی را می‌طلبد.

The 28-year-old already stands out in the rarefied world of blindfold chess.

این مرد ۲۸ ساله در دنیای خاص شطرنج چشم‌بسته، به‌نوعی برجسته می‌شود.

He has a fondness for bright clothes and unusual hairstyles, and he gets his kicks from the adventure sport of BASE jumping.

او علاقه زیادی به لباس‌های رنگارنگ و مدل موهای غیرمعمول دارد، و از ورزش ماجراجویانه پرش BASE لذت می‌برد.

He has already proved himself a strong chess player, too.

او به‌عنوان یک بازیکن قوی شطرنج نیز مهارت خود را اثبات کرده است.

In a 10-hour chess marathon in 2013, Gareyev played 33 games in his head simultaneously.

در یک ماراتن ۱۰ ساعته شطرنج در سال ۲۰۱۳، گارِیِف همزمان ۳۳ بازی را در ذهن خود انجام داد.

He won 29 and lost none.

او در ۲۹ بازی پیروز شد و هیچ شکستی نداشت.

The skill has become his brand: he calls himself the Blindfold King.

این مهارت برای او به تخصص و برند تبدیل شده است؛ او خود را «پادشاه چشم‌بسته» می‌نامد.

B

But Gareyev’s prowess has drawn interest from beyond the chess-playing community.

اما مهارت چشمگیر گارِیِف توجه افرادی فراتر از جامعه شطرنج‌بازان را به خود جلب کرده است.

In the hope of understanding how he and others like him can perform such mental feats, researchers at the University of California in Los Angeles (UCLA) called him in for tests.

با این امید که درک کنند او و دیگران مانند او چگونه می‌توانند چنین کارهای ذهنی دشواری انجام دهند، محققان دانشگاه کالیفرنیا در لس‌آنجلس (UCLA) او را برای انجام آزمایش فراخواندند.

They now have their first results.

آن‌ها اکنون به نتایج اولیه خود دست یافته‌اند.

‘The ability to play a game of chess with your eyes closed is not a far reach for most accomplished player,’ said Jesse Rissman, who runs a memory lab at UCLA.

«توانایی بازی شطرنج با چشمان بسته برای اکثر بازیکنان حرفه‌ای چندان دور از دسترس نیست»، جسی ریسمن که یک آزمایشگاه حافظه در UCLA را مدیریت می‌کند، گفت.

‘But the thing that’s so remarkable about Timur and a few other individuals is the number of games they can keep active at once.

«اما نکته شگفت‌انگیز درباره تیمور و چند نفر دیگر، تعداد بازی‌هایی است که می‌توانند به‌طور همزمان در ذهن خود فعال نگه دارند.

To me it is simply astonishing.’

از نظر من، این واقعاً حیرت‌آور است.»

C

Gareyev learned to play chess in his native Uzbekistan when he was six years old.

گارِیِف در زادگاهش، ازبکستان، در شش‌سالگی یاد گرفت شطرنج بازی کند.

Tutored by his grandfather, he entered his first tournament aged eight and soon became obsessed with competitions.

پدربزرگش مربی او بود، و در هشت‌سالگی در اولین مسابقه شرکت کرد و به‌سرعت شیفته رقابت‌ها شد.

At 16, he was crowned Asia’s youngest ever chess grandmaster.

در ۱۶ سالگی، او عنوان جوان‌ترین استادبزرگ شطرنج آسیا را به دست آورد.

He moved to the US soon after, and as a student helped his university win its first national chess championship.

او مدت کوتاهی بعد به ایالات متحده رفت، و در دوران دانشجویی به دانشگاهش کمک کرد تا اولین قهرمانی ملی شطرنج خود را کسب کند.

In 2013, Gareyev was ranked the third best chess player in the US.

در سال ۲۰۱۳، گارِیِف به‌عنوان سومین بازیکن برتر شطرنج در آمریکا شناخته شد.

D

To the uninitiated, blindfold chess seems to call for superhuman skill.

برای افراد ناآشنا، شطرنج چشم‌بسته مستلزم مهارت ماورای بشر به نظر می‌رسد.

But displays of the feat go back centuries.

اما نمایش این مهارت به قرن‌ها پیش بازمی‌گردد.

The first recorded game in Europe was played in 13th-century Florence.

نخستین بازی ثبت‌شده در اروپا در قرن سیزدهم در فلورانس انجام شد.

In 1947, the Argentinean grandmaster Miguel Najdorf played 45 simultaneous games in his mind, winning 39 in the 24-hour session.

در سال ۱۹۴۷، استادبزرگ آرژانتینی میگل نایدورف ۴۵ بازی همزمان را در ذهن خود انجام داد و در جلسه ۲۴ ساعته، ۳۹ بازی را برد.

E

Accomplished players can develop the skill of playing blind even without realising it.

بازیکنان ماهر می‌توانند مهارت بازی چشم‌بسته را حتی بدون آنکه متوجه شوند، در خود پرورش دهند.

The nature of the game is to run through possible moves in the mind to see how they play out.

ذات این بازی چنین است که حرکت‌های احتمالی را در ذهن مرور کنید تا ببینید چگونه پیش می‌روند.

From this, regular players develop a memory for the patterns the pieces make, the defences and attacks.

به این ترتیب، بازیکنان معمولی در ذهنشان برای الگوهای مهره‌ها و نحوه دفاع و حمله، حافظه پرورش می‌دهند.

‘You recreate it in your mind,’ said Gareyev. ‘A lot of players are capable of doing what I’m doing.’

گارِیِف گفت: «شما آن را در ذهن‌تان بازآفرینی می‌کنید. بسیاری از بازیکنان قادر به انجام کاری هستند که من انجام می‌دهم.»

The real mental challenge comes from playing multiple games at once in the head.

چالش واقعی ذهنی از آنجا ناشی می‌شود که چندین بازی را به‌طور همزمان در ذهن انجام دهید.

Not only must the positions of each piece on every board be memorised, they must be recalled faithfully when needed, updated with each player’s moves, and then reliably stored again, so the brain can move on to the next board.

نه‌تنها باید جایگاه هر مهره در هر صفحه به‌خاطر سپرده شود، بلکه هنگام نیاز باید به‌طور دقیق به یاد آورده شود، با حرکت‌های هر بازیکن به‌روزرسانی شود و سپس دوباره با اطمینان ذخیره شود تا مغز بتواند به صفحه بعد برود.

First moves can be tough to remember because they are fairly uninteresting.

حرکت‌های اولیه ممکن است به‌دلیل معمولی بودن، دشوار به خاطر سپرده شوند.

But the ends of games are taxing too, as exhaustion sets in.

اما پایان بازی‌ها نیز خسته‌کننده است، زیرا خستگی به سراغتان می‌آید.

When Gareyev is tired, his recall can get patchy.

وقتی گارِیِف خسته می‌شود، قدرت یادآوری‌اش ممکن است لکه‌لکه و ناقص شود.

He sometimes makes moves based on only a fragmented memory of the pieces’ positions.

گاهی فقط بر اساس تصویری ناقص از جایگاه مهره‌ها حرکت می‌کند.

F

The scientists first had Gareyev perform some standard memory tests.

دانشمندان ابتدا از گارِیِف خواستند که چند آزمون استاندارد حافظه را انجام دهد.

These assessed his ability to hold numbers, pictures and words in mind.

این آزمون‌ها توانایی او را در نگه‌داشتن اعداد، تصاویر و کلمات در ذهن ارزیابی کردند.

One classic test measures how many numbers a person can repeat, both forwards and backwards, soon after hearing them.

یکی از آزمون‌های کلاسیک می‌سنجد که یک فرد پس از شنیدن یک رشته عدد، چه تعداد از آن‌ها را به‌صورت مستقیم و معکوس تکرار کند.

Most people manage about seven.

بیشتر مردم می‌توانند حدود هفت عدد را تکرار کنند.

‘He was not exceptional on any of these standard tests,’ said Rissman.

ریسمن گفت: «او در هیچ‌یک از این آزمون‌های استاندارد عملکرد استثنایی نداشت.»

‘We didn’t find anything other than playing chess that he seems to be supremely gifted at.’

«ما هیچ چیز دیگری جز بازی شطرنج پیدا نکردیم که او در آن استعدادی فوق‌العاده داشته باشد.»

But next came the brain scans.

اما در مرحله بعدی، اسکن‌های مغزی بود.

With Gareyev lying down in the machine, Rissman looked at how well connected the various regions of the chess player’s brain were.

در حالی که گارِیِف درون دستگاه دراز کشیده بود، ریسمن بررسی کرد که بخش‌های مختلف مغز این بازیکن شطرنج تا چه اندازه با هم در ارتباط هستند.

Though the results are tentative and as yet unpublished, the scans found much greater than average communication between parts of Gareyev’s brain that make up what is called the frontoparietal control network.

گرچه این نتایج موقتی و هنوز منتشر نشده‌اند، اما اسکن‌ها نشان دادند که بخش‌هایی از شبکه «کنترل فرونتوپاریتال» مغزِ گارِیِف، میزان بسیار بیشتری از ارتباط نسبت به میانگین دارند.

Of 63 people scanned alongside the chess player, only one or two scored more highly on the measure.

از میان ۶۳ نفری که همراه با این بازیکن شطرنج اسکن شدند، فقط یکی دو نفر در این شاخص، امتیاز بالاتری داشتند.

‘You use this network in almost any complex task. It helps you to allocate attention, keep rules in mind, and work out whether you should be responding or not,’ said Rissman.

ریسمن گفت: «شما تقریباً در هر کار پیچیده‌ای از این شبکه استفاده می‌کنید. این شبکه کمک می‌کند توجه خود را متمرکز کنید، قوانین را در ذهن نگه دارید و تشخیص دهید که آیا باید واکنش دهید یا نه.»

G

It was not the only hint of something special in Gareyev’s brain.

این تنها نشانه‌ای از چیزی ویژه در مغز گارِیِف نبود.

The scans also suggest that Gareyev’s visual network is more highly connected to other brain parts than usual.

اسکن‌ها همچنین حاکی از آنند که شبکه بصری مغز گارِیِف با سایر بخش‌های مغز، نسبت به حد معمول، ارتباط بیشتری دارد.

Initial results suggest that the areas of his brain that process visual images – such as chess boards – may have stronger links to other brain regions, and so be more powerful than normal.

نتایج اولیه این است که بخش‌هایی از مغز او که تصاویر دیداری – مانند صفحه‌های شطرنج – را پردازش می‌کنند، ممکن است ارتباط‌های قوی‌تری با سایر نواحی مغز داشته باشند و به همین دلیل، قوی‌تر از حد معمول باشند.

While the analyses are not finalised yet, they may hold the first clues to Gareyev’s extraordinary ability.

اگرچه این تحلیل‌ها هنوز نهایی نشده‌اند، اما ممکن است اولین سرنخ‌ها از توانایی خارق‌العاده گارِیِف را در خود داشته باشند.

H

For the world record attempt, Gareyev hopes to play 47 blindfold games at once in about 16 hours.

برای تلاش در ثبت رکورد جهانی، گارِیِف امیدوار است که ۴۷ بازی چشم‌بسته را به‌طور همزمان در حدود ۱۶ ساعت انجام دهد.

He will need to win 80% to claim the title.

او باید ۸۰٪ از بازی‌ها را ببرد تا عنوان را به دست آورد.

‘I don’t worry too much about the winning percentage, that’s never been an issue for me,’ he said.

او گفت: «من زیاد نگران درصد برد نیستم؛ این هرگز برای من مسئله‌ای نبوده است.»

‘The most important part of blindfold chess for me is that I have found the one thing that I can fully dedicate myself to. I miss having an obsession.’

«مهم‌ترین بخش شطرنج چشم‌بسته برای من این است که من یک چیز پیدا کرده‌ام که می‌توانم کاملاً خودم را وقف آن کنم. دلم برای وسواس داشتن تنگ شده است.»

کلمات مهم:

• Blindfold chess – شطرنج چشم‌بسته
• Simultaneous – همزمان
• Grandmaster – استاد بزرگ (در شطرنج)
• Mental challenge – چالش ذهنی
• Recall – یادآوری
• Fragmented memory – حافظه تکه‌تکه / ناقص
• Brain scans – اسکن‌های مغزی
• Cognitive ability – توانایی شناختی
• Visual network – شبکه دیداری
• Attention allocation – تخصیص توجه
• Processing visual images – پردازش تصاویر دیداری
• Extraordinary ability – توانایی خارق‌العاده
• World record – رکورد جهانی
• Obsession – وسواس / دلبستگی شدید
• Winning percentage – درصد برد
• Dedicate – وقف کردن / اختصاص دادن
• Measure – سنجش / معیار