متن اول

How tennis rackets have changed

چگونه راکت‌های تنیس تغییر کرده‌اند.

In 2016, the British professional tennis player Andy Murray was ranked as the world’s number one.

در سال ۲۰۱۶، اندی ماری، بازیکن حرفه‌ای تنیس بریتانیایی، به عنوان نفر اول جهان رتبه‌بندی شد.

It was an incredible achievement by any standard – made even more remarkable by the fact that he did this during a period considered to be one of the strongest in the sport’s history, competing against the likes of Rafael Nadal, Roger Federer and Novak Djokovic, to name just a few.

این موفقیتی فوق‌العاده بر اساس هر استانداردی بود – و حتی شگفت‌انگیزتر اینکه او این کار را در دوره‌ای انجام داد که به‌عنوان یکی از قوی‌ترین دوره‌های تاریخ این ورزش شناخته می‌شود؛ دوره‌ای که او با بازیکنانی مثل رافائل نادال، راجر فدرر و نواک جوکوویچ رقابت می‌کرد و تنها به فکر چند نفر نبود.

Yet five years previously, he had been regarded as a talented outsider who entered but never won the major tournaments.

اما پنج سال قبل، او به‌عنوان یک بازیکن با استعداد در نظر گرفته می‌شد که در مسابقات بزرگ شرکت می‌کرد اما هرگز برنده نمی‌شد.

Of the changes that account for this transformation, one was visible and widely publicised:

از تغییراتی که باعث این تحول شد، یکی قابل مشاهده و به طور گسترده تبلیغ شد:

in 2011, Murray invited former number one player Ivan Lendl onto his coaching team – a valuable addition that had a visible impact on the player’s playing style.

در سال ۲۰۱۱، ماری از ایوان لندل، بازیکن شماره یک سابق، دعوت کرد تا به تیم مربی‌گری او بپیوندد – یک افزودنی ارزشمند که تاثیر قابل مشاهده‌ای بر سبک بازی او داشت.

Another change was so subtle as to pass more or less unnoticed.

تغییری دیگر آنقدر جزئی بود که تقریباً به طور کامل نادیده گرفته شد.

Like many players, Murray has long preferred a racket that consists of two types of string: one for the mains (verticals) and another for the crosses (horizontals).

مانند بسیاری از بازیکنان، ماری مدت‌هاست که راکتی را ترجیح می‌دهد که از دو نوع زه تشکیل شده است: یکی برای زه‌های اصلی (عمودی) و دیگری برای زه‌های عرضی (افقی).

While he continued to use natural string in the crosses, in 2012 he switched to a synthetic string for the mains.

در حالی که او همچنان از زه طبیعی برای زه‌های عرضی استفاده می‌کرد، در سال ۲۰۱۲ به یک زه مصنوعی برای زه‌های اصلی تغییر داد.

A small change, perhaps, but its importance should not be underestimated.

شاید تغییری کوچک باشد، اما اهمیت آن نباید دستکم گرفته شود.

The modification that Murray made is just one of a number of options available to players looking to tweak their rackets in order to improve their games.

تغییری که ماری ایجاد کرد تنها یکی از گزینه‌های متعددی است که برای بازیکنانی که می‌خواهند راکت‌های خود را برای بهبود بازی‌شان تغییر دهند، در دسترس است.

‘Touring professionals have their rackets customised to their specific needs,’ says Colin Triplow, a UK-based professional racket stringer.

بازیکنان حرفه‌ای تور، راکت‌های خود را بر اساس نیازهای خاص‌شان سفارشی‌سازی می‌کنند، این را کالین تریپلو، یک رکورد حرفه‌ای راکت مستقر در بریتانیا می‌گوید.

‘It’s a highly important part of performance maximisation.’

«این بخش بسیار مهمی از بهینه‌سازی عملکرد است.»

Consequently, the specific rackets used by the world’s elite are not actually readily available to the public; rather, each racket is individually made to suit the player who uses it.

در نتیجه، راکت‌های خاصی که توسط نخبگان جهان استفاده می‌شود، عملاً برای عموم قابل دسترسی نیستند؛ بلکه هر راکت به طور اختصاصی برای بازیکنی که از آن استفاده می‌کند ساخته می‌شود.

Take the US professional tennis players Mike and Bob Bryan, for example:

برای مثال، به بازیکنان حرفه‌ای تنیس آمریکا، مایک و باب برایان توجه کنید:

‘We’re very particular with our racket specifications,’ they say.

آنها می‌گویند: "ما در مورد مشخصات راکت‌های خود بسیار دقیق هستیم."

‘All our rackets are sent from our manufacturer to Tampa, Florida, where our frames go through a . . . thorough customisation process.’

"تمام راکت‌های ما از سازنده به تمپا، فلوریدا ارسال می‌شود، جایی که قاب‌های ما از یک فرآیند کامل سفارشی‌سازی عبور می‌کنند."

They explain how they have adjusted not only racket length, but even experimented with different kinds of paint.

آن‌ها توضیح می‌دهند که چگونه نه تنها طول راکت، بلکه حتی انواع مختلفی از رنگ را نیز آزمایش کرده‌اند.

The rackets they use now weigh more than the average model and also have a denser string pattern (i.e. more crosses and mains).

راکت‌هایی که اکنون استفاده می‌کنند از مدل‌های معمول سنگین‌تر هستند و همچنین الگوی زه‌بندی متراکم‌تری دارند (یعنی زه‌های عرضی و اصلی بیشتر دارند).

........................................................................

The primary reason for these modifications is simple: as the line between winning and losing becomes thinner and thinner, even these slight changes become more and more important.

دلیل اصلی این تغییرات ساده است؛ هرچه مرز بین برد و باخت باریک‌تر می‌شود، حتی این تغییرات کوچک نیز اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند.

As a result, players and their teams are becoming increasingly creative with the modifications to their rackets as they look to maximise their competitive advantage.

در نتیجه، بازیکنان و تیم‌هایشان برای تغییرات در راکت‌هایشان خلاق‌تر می‌شوند، زیرا به دنبال حداکثر کردن مزیت رقابتی خود هستند.

Racket modifications mainly date back to the 1970s, when the amateur German tennis player Werner Fischer started playing with the so-called spaghetti-strung racket.

تغییرات در راکت‌ها عمدتاً به دهه ۱۹۷۰ بازمی‌گردد، زمانی که ورنر فیشر، بازیکن آماتور تنیس آلمانی، شروع به بازی با راکتی کرد که به «راکت با زه‌بندی اسپاگتی» معروف بود.

It created a string bed that generated so much topspin that it was quickly banned by the International Tennis Federation.

این راکت یک بستر زه‌بندی ایجاد می‌کرد که مقدار زیادی چرخش توپ تولید می‌کرد، به‌طوری‌که به سرعت توسط فدراسیون بین‌المللی تنیس ممنوع شد.

However, within a decade or two, racket modification became a regularity.

با این حال، در عرض یک یا دو دهه، تغییرات در راکت به یک امر عادی تبدیل شد.

Today it is, in many ways, an aspect of the game that is equal in significance to nutrition or training.

امروزه این تغییرات، از بسیاری جهات، به بخشی از بازی تبدیل شده‌اند که از نظر اهمیت با تغذیه یا تمرین برابری می‌کنند.

Modifications can be divided into two categories: those to the string bed and those to the racket frame.

تغییرات راکت را می‌توان به دو دسته تقسیم کرد: تغییرات در بستر زه‌بندی و تغییرات در قاب راکت.

The former is far more common than the latter: the choice of the strings and the tension with which they are installed is something that nearly all professional players experiment with.

دسته اول (تغییرات در بستر زه‌بندی) بسیار رایج‌تر از دسته دوم است؛ انتخاب نوع زه‌ها و کشش (فشار) که با آن نصب می‌شوند، چیزی است که تقریباً تمام بازیکنان حرفه‌ای آن را آزمایش می‌کنند.

They will continually change it depending on various factors including the court surface, climatic conditions, and game styles.

آن‌ها به طور مداوم این تغییرات را بسته به عوامل مختلفی مانند سطح زمین، شرایط جوی و سبک‌های بازی تغییر می‌دهند.

Some will even change it depending on how they feel at the time.

برخی حتی بسته به احساسی که در آن زمان دارند، آن را تغییر می‌دهند.

........................................................................

At one time, all tennis rackets were strung with natural gut made from the outer layer of sheep or cow intestines.

در گذشته، تمام راکت‌های تنیس با زه (روده) طبیعی ساخته شده از لایه خارجی روده‌های گوسفند یا گاو زه‌بندی می‌شدند.

This all changed in the early 1990s with the development of synthetic strings that were cheaper and more durable.

این موضوع در اوایل دهه ۱۹۹۰ تغییر کرد با توسعه زه‌های مصنوعی که ارزان‌تر و بادوام‌تر بودند.

They are made from three materials: nylon (relatively durable and affordable), Kevlar (too stiff to be used alone) or co-polyester (polyester combined with additives that enhance its performance).

این زه‌ها از سه ماده ساخته می‌شوند: نایلون (نسبتاً بادوام و مقرون به صرفه)، کوفلار (سخت است که نمی‌توان از آن به‌تنهایی استفاده کرد) یا کوپلی‌استر (پلی‌استر با افزودنی‌هایی ترکیب شده که عملکرد آن را بهبود می‌بخشند).

Even so, many professional players continue to use a ‘hybrid set-up’, where a combination of both synthetic and natural strings are used.

با این حال، بسیاری از بازیکنان حرفه‌ای همچنان از یک «تنظیم هیبریدی» استفاده می‌کنند، جایی که ترکیبی از زه‌های مصنوعی و طبیعی به کار می‌رود.

........................................................................

Of the synthetics, co-polyester is by far the most widely used.

از بین زه‌های مصنوعی، کوپلی‌استر بسیار قابل‌توجه‌ترین استفاده را دارد.

It’s a perfect fit for the style of tennis now played, where players tend to battle it out from the back of the court rather than coming to the net.

این زه کاملاً متناسب با سبک تنیس امروزی است که در آن بازیکنان تمایل دارند از عقب زمین بازی کنند تا اینکه به تور نزدیک شوند.

Studies indicate that the average spin from a co-polyester string is 25% greater than that from natural string or other synthetics.

مطالعات نشان می‌دهند که چرخش متوسط حاصل از زه‌های کوپلی‌استر ۲۵ درصد بیشتر از زه‌های طبیعی یا سایر زه‌های مصنوعی است.

In a sense, the development of co-polyester strings has revolutionised the game.

به نوعی، توسعه زه‌های کوپلی‌استر انقلابی در بازی ایجاد کرده است.

........................................................................

However, many players go beyond these basic adjustments to the strings and make changes to the racket frame itself.

با این حال، بسیاری از بازیکنان فراتر از این تغییرات اساسی در زه‌ها تغییراتی در خود قاب راکت ایجاد می‌کنند.

For example, much of the serving power of US professional player Pete Sampras was attributed to the addition of four to five lead weights onto his rackets, and today many professionals have the weight adjusted during the manufacturing process.

برای مثال، بخش عمده‌ای از قدرت سرویس پیت سمپراس، بازیکن حرفه‌ای آمریکایی، به افزودن چهار تا پنج وزنه سربی به راکت‌هایش نسبت داده شده بود و امروزه بسیاری از حرفه‌ای‌ها وزن راکت خود را در طی فرآیند ساخت تنظیم می‌کنند.

Other changes to the frame involve the handle.

تغییرات دیگر در قاب راکت به دسته آن مربوط می‌شود.

Players have individual preferences for the shape of the handle and some will have the handle of one racket moulded onto the frame of a different racket.

بازیکنان ترجیحات فردی برای شکل دسته راکت دارند و برخی دسته یک راکت را روی قاب راکت دیگری قالب‌گیری می‌کنند.

Other players make different changes.

بازیکنان دیگر تغییرات متفاوتی ایجاد می‌کنند.

The professional Portuguese player Gonçalo Oliveira replaced the original grips of his rackets with something thinner because they had previously felt uncomfortable to hold.

بازیکن حرفه‌ای پرتغالی، گونسالو اولیویرا، دستگیره‌های اصلی راکت‌هایش را با دستگیره‌های نازک‌تر تعویض کرد زیرا قبلاً احساس ناراحتی می‌کرد که آن‌ها را در دست بگیرد.

........................................................................

Racket customisation and modification have pushed the standards of the game to greater levels that few could have anticipated in the days of natural strings and heavy, wooden frames,

شخصی‌سازی و تغییرات راکت‌ها استانداردهای بازی را به سطح بالاتری رسانده است که کمتر کسی در روزهای زه‌های طبیعی و قاب‌های چوبی سنگین می‌توانست پیش‌بینی کند.

and it’s exciting to see what further developments there will be in the future.

و هیجان‌انگیز است که ببینیم در آینده چه پیشرفت‌های بیشتری در این زمینه به وجود خواهد آمد.

متن دوم

The pirates of the ancient Mediterranean

دزدان دریایی مدیترانه باستان

In the first and second millennium BCE, pirates sailed around the Mediterranean, attacking ships and avoiding pursuers.

در هزاره اول و دوم پیش از میلاد، دزدان دریایی در اطراف مدیترانه به گشت‌زنی می‌پرداختند، به کشتی‌ها حمله کرده و از تعقیب‌کنندگان فرار می‌کردند.

A

When one mentions pirates, an image springs to most people’s minds of a crew of misfits, daredevils and adventurers in command of a tall sailing ship in the Caribbean Sea.

وقتی از دزدان دریایی صحبت می‌شود، تصویری از یک گروه از افراد متمرد، جسور و ماجراجو در ذهن بسیاری از مردم شکل می‌گیرد که فرمانده یک کشتی بلند و بادبانی در دریای کارائیب هستند.

Yet from the first to the third millennium BCE, thousands of years before these swashbucklers began spreading fear across the Caribbean, pirates prowled the Mediterranean, raidingmerchant ships and threatening vital trade routes.

اما ازهزاره اول تا سوم پیش از میلاد، هزاران سال پیش از اینکه این دزدان دریایی ترس را در دریای کارائیب گسترش دهند، دزدان دریایی در مدیترانه به کشتی‌های تجاری حمله می‌کردند و مسیرهای تجاری حیاتی را تهدید می‌کردند.

However, despite all efforts and the might of various ancient states, piracy could not be stopped.

با این حال، علی‌رغم تمام تلاش‌ها و قدرت دولت‌های مختلف باستانی، دزدی دریایی نمی‌توانست متوقف شود.

The situation remained unchanged for thousands of years.

وضعیت برای هزاران سال بدون تغییر باقی ماند.

Only when the pirates directly threatened the interests of ancient Rome did the Roman Republic organise a massive fleet to eliminate piracy.

فقط زمانی که دزدان دریایی منافع مستقیم روم باستان را تهدید کردند، جمهوری روم اقدام به سازمان‌دهی یک ناوگان عظیم برای از بین بردن دزدی دریایی کرد.

Under the command of the Roman general Pompey, Rome eradicated piracy, transforming the Mediterranean into ‘Mare Nostrum’ (Our Sea).

تحت فرماندهی ژنرال رومی پومپی، روم دزدی دریایی را ریشه‌کن کرد و مدیترانه را به "ماره نوستروم" (دریای ما) تبدیل کرد.

........................................................................

B

Although piracy in the Mediterranean is first recorded in ancient Egypt during the reign of Pharaoh Amenhotep III (c 1390–1353 BCE), it is reasonable to assume it predated this powerful civilisation.

اگرچه دزدی دریایی در مدیترانه برای اولین بار در دوران سلطنت فرعون امنهوتپ سوم (حدود ۱۳۹۰–۱۳۵۳ پیش از میلاد) در مصر باستان ثبت شده است، اما منطقی است که فرض کنیم این پیش از این تمدن قدرتمند آغاز شده است.

This is partly due to the great importance the Mediterranean held at this time, and partly due to its geography.

این امر تا حدی به دلیل اهمیت فراوانی است که مدیترانه در آن زمان داشت و تا حدی به دلیل جغرافیای آن است.

While the Mediterranean region is predominantly fertile, some parts are rugged and hilly, even mountainous.

در حالی که منطقه مدیترانه عمدتاً حاصلخیز است، برخی از بخش‌ها ناهموار و تپه‌دار، و حتی کوهستانی هستند.

In the ancient times, the inhabitants of these areas relied heavily on marine resources, including fish and salt.

در زمان‌های باستان، ساکنان این مناطق به منابع دریایی، از جمله ماهی و نمک، وابسته بودند.

Most had their own boats, possessed good seafaring skills, and unsurpassed knowledge of the local coastline and sailing routes.

بیشتر آنها قایق‌های خود را داشتند، مهارت‌های دریانوردی خوبی داشتند و دانش بی‌نظیری از خط ساحلی محلی و مسیرهای دریانوردی داشتند.

Thus, it is not surprising that during hardships, these men turned to piracy.

بنابراین، تعجب‌آور نیست که در زمان‌های سختی، این مردان به دزدی دریایی روی آوردند.

Geography itself further benefited the pirates, with the numerous coves along the coast providing places for them to hide their boats and strike undetected.

جغرافیا نیز به نفع دزدان دریایی بود، زیرا خلیج‌های متعدد در امتداد ساحل مکان‌هایی را برای پنهان کردن قایق‌ها و حمله به صورت ناشناس فراهم می‌کرد.

Before the invention of ocean-going caravels in the 15th century, ships could not easily cross long distances over open water.

قبل از اختراع کشتی‌های کاراول در قرن ۱۵، کشتی‌ها نمی‌توانستند به راحتی مسافت‌های طولانی را در اقیانوس آزاد طی کنند.

Thus, in the ancient world most were restricted to a few well-known navigable routes that followed the coastline.

بنابراین، در دنیای باستان، بیشتر کشتی‌ها محدود به چند مسیر شناخته‌شده بودند که در امتداد سواحل قرار داشتند.

Caught in a trap, a slow merchant ship laden with goods had no other option but to surrender.

یک کشتی تجاری آهسته پر از کالا که در تله گرفتار شده بود، هیچ گزینه‌ای جز تسلیم شدن نداشت.

In addition, knowledge of the local area helped the pirates to avoid retaliation once a state fleet arrived.

علاوه بر این، آگاهی از منطقه محلی به دزدان دریایی کمک می‌کرد تا از انتقام‌جویی جلوگیری کنند زمانی که یک ناوگان دولتی وارد می‌شد.

........................................................................

C

One should also add that it was not unknown in the first and second millennia BCE for governments to resort to pirates’ services, especially during wartime, employing their skills and numbers against their opponents.

همچنین باید افزود که در هزاره اول و دوم پیش از میلاد، برای دولت‌ها ناشناخته نبود که به خدمات دزدان دریایی متوسل شوند، به‌ویژه در زمان جنگ، مهارت‌ها و تعداد آن‌ها را علیه دشمنان خود به کار بگیرند.

باید اضافه کرد که در هزاره اول و دوم پیش از میلاد، برای دولت‌ها عجیب نبود که از خدمات دزدان دریایی استفاده کنند، به‌ویژه در زمان جنگ، و از مهارت‌ها و تعداد آن‌ها علیه رقبای خود بهره‌برداری کنند.

A pirate fleet would serve in the first wave of attack, preparing the way for the navy.

یک ناوگان دزدان دریایی در اولین موج حمله خدمت می‌کرد و مسیر را برای نیروی دریایی آماده می‌ساخت.

Some of the regions were known for providing safe harbours to pirates, who, in return, boosted the local economy.

برخی از مناطق به‌خاطر فراهم کردن پناهگاه‌های امن برای دزدان دریایی شناخته شده بودند که در ازای آن اقتصاد محلی را تقویت می‌کردند.

........................................................................

D

The first known record of a named group of Mediterranean pirates, made during the rule of ancient Egyptian Pharaoh Akhenaten (c 1353-1336 BCE), was in the Amarna Letters.

اولین سند شناخته‌شده از یک گروه نامدار دزدان دریایی مدیترانه‌ای مربوط به دوران حکومت فرعون مصر، آخناتون (حدود ۱۳۵۳-۱۳۳۶ پیش از میلاد)، در نامه‌های عمارنه ثبت شده است.

These were extracts of diplomatic correspondence between the pharaoh and his allies, and covered many pressing issues, including piracy.

این نامه‌ها گزارش‌هایی از مکاتبات دیپلماتیک بین فرعون و متحدانش بودند و موضوعات مهم بسیاری از جمله دزدی دریایی را پوشش می‌دادند.

It seems the pharaoh was troubled by two distinct pirate groups, the Lukka and the Sherden.

به نظر می‌رسد فرعون از دو گروه دزدان دریایی متفاوت، یعنی لوکا و شردن، دچار مشکل بوده است.

Despite the Egyptian fleet’s best efforts, the pirates continued to cause substantial disruption to regional commerce.

علیرغم تلاش‌های گسترده ناوگان مصر، این دزدان دریایی همچنان اختلالات در تجارت منطقه‌ای ایجاد می‌کردند.

In the letters, the king of Alashiya (modern Cyprus) rejected Akhenaten’s claims of a connection with the Lukka (based in modern-day Turkey).

در این نامه‌ها، پادشاه آلاشیه (قبرس امروزی) ادعاهای آخناتون درباره روابط با لوکا (مستقر در ترکیه امروزی) را رد کرد.

The king assured Akhenaten he was prepared to punish any of his subjects involved in piracy.

پادشاه به آخناتون اطمینان داد که آماده است هر یک از اتباعش را که در دزدی دریایی دخیل باشند، مجازات کند.

E

The ancient Greek world’s experience of piracy was different from that of Egyptian rulers.

تجربه دنیای یونان باستان از دزدی دریایی با تجربه فرمانروایان مصری متفاوت بود.

While Egypt’s power was land-based, the ancient Greeks relied on the Mediterranean in almost all aspects of life, from trade to warfare.

در حالی که قدرت مصر بر پایه خشکی بود، یونانیان باستان تقریباً در همه جنبه‌های زندگی، از تجارت تا جنگ، به مدیترانه وابسته بودند.

Interestingly, in his works the Iliad and the Odyssey, the ancient Greek writer Homer not only condones, but praises the lifestyle and actions of pirates.

جالب است که هومر، نویسنده یونان باستان، در آثارش (ایلیاد و اودیسه)، نه تنها سبک زندگی و اعمال دزدان دریایی را تأیید می‌کند، بلکه آنها را ستایش نیز می‌کند.

The opinion remained unchanged in the following centuries.

این دیدگاه در قرن‌های بعد نیز تغییر نکرد.

The ancient Greek historian Thucydides, for instance, glorified pirates’ daring attacks on ships or even cities.

برای مثال، تاریخ‌نگار یونان باستان، حملات جسورانه دزدان دریایی به کشتی‌ها یا حتی شهرها را ستایش کرد.

For Greeks, piracy was a part of everyday life.

برای یونانیان، دزدی دریایی بخشی از زندگی روزمره بود.

Even high-ranking members of the state were not beyond engaging in such activities.

حتی اعضای بلندپایه دولت نیز از مشارکت در چنین فعالیت‌هایی مستثنی نبودند.

According to the Greek orator Demosthenes, in 355 BCE, Athenian ambassadors made a detour from their official travel to capture a ship sailing from Egypt, taking the wealth found onboard for themselves!

به گفته دموس‌تنس سخنور یونانی، در سال ۳۵۵ قبل از میلاد، سفیران آتنی در مسیر سفر رسمی خود برای گرفتن یک کشتی که در حال حرکت از مصر بود انحراف کردند و ثروت‌های موجود در آن را برای خود برداشتند!

The Greeks’ liberal approach towards piracy does not mean they always tolerated it, but attempts to curtail piracy were hampered by the large number of pirates operating in the Mediterranean.

رویکرد آزاد یونانیان نسبت به دزدی دریایی به این معنا نیست که همیشه آن را تحمل می‌کردند، اما تلاش‌ها برای محدود کردن دزدی دریایی به دلیل تعداد زیاد دزدان دریایی فعال در مدیترانه با مشکل مواجه بود.

........................................................................

F

The rising power of ancient Rome required the Roman Republic to deal with piracy in the Mediterranean.

قدرت رو به رشد روم باستان جمهوری روم را مجبور کرد تا با دزدی دریایی در مدیترانه مقابله کند.

While piracy was a serious issue for the Republic, Rome profited greatly from its existence.

اگرچه دزدی دریایی یک مشکل جدی برای جمهوری روم بود، اما روم از وجود آن به شدت سود می‌برد.

Pirate raids provided a steady source of slaves, essential for Rome’s agriculture and mining industries.

حملات دزدان دریایی منبعی دائمی از برده‌ها فراهم می‌کرد که برای کشاورزی و صنایع معدنی روم ضروری بودند.

But this arrangement could work only while the pirates left Roman interests alone.

اما این وضعیت تنها تا زمانی کار می‌کرد که دزدان دریایی به منافع روم دست نمی‌زدند.

Pirate attacks on grain ships, which were essential to Roman citizens, led to angry voices in the Senate, demanding punishment of the culprits.

حملات دزدان دریایی به کشتی‌های حامل غلات که برای شهروندان روم ضروری بودند، صدای اعتراض اعضای مجلس روم را بلند کرد و به دنبال مجازات مقصران شدند.

Rome, however, did nothing, further encouraging piracy.

با این حال، روم هیچ اقدامی نکرد و این امر دزدی دریایی را بیش از پیش تشویق کرد.

By the 1st century BCE, emboldened pirates kidnapped prominent Roman dignitaries, asking for a large ransom to be paid.

تا قرن اول پیش از میلاد، دزدان دریایی جسورتر شدند و افراد برجسته رومی را ربودند و درخواست پرداخت مبالغ زیادی به عنوان باج می‌کردند.

Their most famous hostage was none other than Julius Caesar, captured in 75 BCE.

معروف‌ترین گروگان آنها کسی جز ژولیوس سزار نبود که در سال ۷۵ پیش از میلاد دستگیر شد.

........................................................................

G

By now, Rome was well aware that pirates had outlived their usefulness.

تا این زمان، روم به خوبی آگاه شده بود که دزدان دریایی دیگر سودمند نیستند.

The time had come for concerted action.

زمان اقدام هماهنگ فرا رسیده بود.

In 67 BCE, a new law granted Pompey vast funds to combat the Mediterranean menace.

در سال ۶۷ پیش از میلاد، قانونی جدید به پومپی بودجه کلانی برای مقابله با تهدید مدیترانه اختصاص داد.

Taking personal command, Pompey divided the entire Mediterranean into 13 districts, assigning a fleet and commander to each.

پومپی با به دست گرفتن فرماندهی شخصی، کل مدیترانه را به ۱۳ منطقه تقسیم کرد و به هر منطقه یک ناوگان و فرمانده اختصاص داد.

After cleansing one district of pirates, the fleet would join another in the next district.

پس از پاک‌سازی یک منطقه از دزدان دریایی، ناوگان به منطقه بعدی می‌پیوست.

The process continued until the entire Mediterranean was free of pirates.

این روند ادامه یافت تا زمانی که کل مدیترانه از دزدان دریایی پاک شد.

Although thousands of pirates died at the hands of Pompey’s troops, as a long-term solution to the problem, many more were offered land in fertile areas located far from the sea.

اگرچه هزاران دزد دریایی به دست نیروهای پومپی کشته شدند، اما به‌عنوان راه‌حلی بلندمدت به بسیاری از آن‌ها زمین‌هایی در مناطق حاصلخیز دور از دریا پیشنهاد شد.

Instead of a maritime menace, Rome got productive farmers that further boosted its economy.

به جای یک تهدید دریایی، روم کشاورزان مولدی به دست آورد که اقتصادش را بیشتر تقویت کردند.

متن سوم

The persistence and peril of misinformation

پایداری و خطر اطلاعات نادرست

Brian Southwell looks at how human brains verify information and discusses some of the challenges of battling widespread falsehoods.

برایان ساوثول نگاهی به این دارد که چگونه مغزهای انسانی اطلاعات را تأیید می‌کنند و برخی از چالش‌های مقابله با اطلاعات گسترده نادرست را مورد بحث قرار می‌دهد.

Misinformation – both deliberately promoted and accidentally shared – is perhaps an inevitable part of the world in which we live, but it is not a new problem.

اطلاعات نادرست – چه به‌طور عمدی ترویج شده و چه به‌طور تصادفی به اشتراک گذاشته شده – شاید بخش اجتناب‌ناپذیری از دنیایی باشد که ما در آن زندگی می‌کنیم، اما این یک مشکل جدید نیست.

Deceiving others can offer an apparent opportunity to gain strategic advantage, to motivate others to action, or even to protect interpersonal bonds.

فریب دادن دیگران می‌تواند فرصتی ظاهری برای به دست آوردن مزیت استراتژیک، ایجاد انگیزه در افراد برای اقدام، یا حتی حفاظت از روابط میان‌فردی ارائه دهد.

Moreover, people inadvertently have been sharing inaccurate information with one another for thousands of years.

علاوه بر این، مردم به‌طور ناخواسته اطلاعات نادرست را برای هزاران سال به اشتراک گذاشته‌اند.

........................................................................

However, we currently live in an era in which technology enables information to reach large audiences distributed across the globe, and thus the potential for immediate and widespread effects from misinformation now looms larger than in the past.

با این حال، ما در عصری زندگی می‌کنیم که فناوری این امکان را فراهم می‌آورد که اطلاعات به مخاطبان وسیعی در سراسر جهان برسد و بنابراین پتانسیل تاثیرات فوری و گسترده از اطلاعات نادرست اکنون بزرگ‌تر از گذشته است.

Yet the means to correct misinformation might, over time, be found in those same patterns of mass communication and of the facilitated spread of information.

با این حال، راه‌هایی برای اصلاح اطلاعات نادرست ممکن است در طول زمان در همان الگوهای ارتباط جمعی و گسترش تسهیل‌شده اطلاعات یافت شود.

........................................................................

At least three observations related to misinformation in the contemporary mass-media environment warrant the attention of researchers, policy makers, and really everyone who watches television, listens to the radio, or reads information online.

حداقل سه مشاهده مرتبط با اطلاعات نادرست در محیط رسانه‌ای معاصر توجه محققان، سیاست‌گذاران و در واقع هر کسی را که تلویزیون تماشا می‌کند، به رادیو گوش می‌دهد یا اطلاعات را به‌صورت آنلاین می‌خواند، به خود جلب می‌کند.

First of all, people who encounter misinformation tend to believe it, at least initially.

اولا، افرادی که با اطلاعات نادرست مواجه می‌شوند تمایل دارند که آن را در ابتدا باور کنند.

Secondly, electronic and print media often do not block many types of misinformation before it appears in content available to large audiences.

ثانیاً، رسانه‌های الکترونیکی و چاپی اغلب بسیاری از انواع اطلاعات نادرست را قبل از اینکه در محتوای در دسترس برای مخاطبان وسیع ظاهر شود، مسدود نمی‌کنند.

Thirdly, countering misinformation once it has enjoyed wide exposure can be a resource-intensive effort.

ثالثاً، مقابله با اطلاعات نادرست پس از اینکه به طور گسترده در معرض قرار گرفته است، می‌تواند تلاشی پرهزینه و زمان‌بر باشد.

........................................................................

Knowing what happens when people initially encounter misinformation holds tremendous importance for estimating the potential for subsequent problems.

دانستن اینکه چه اتفاقی می‌افتد زمانی که افراد در ابتدا با اطلاعات نادرست مواجه می‌شوند، اهمیت زیادی برای برآورد پتانسیل مشکلات بعدی دارد.

Although it is fairly routine for individuals to come across information that is false, the question of exactly how – and when – we mentally label information as true or false has garnered philosophical debate.

اگرچه برای افراد معمول است که با اطلاعات نادرست روبرو شوند، اما این سؤال که دقیقاً چگونه – و چه زمانی – اطلاعات را در ذهن به‌عنوان درست یا نادرست طبقه‌بندی می‌کنیم، بحث فلسفی را به همراه داشته است.

The dilemma is neatly summarized by a contrast between how the 17th-century philosophers René Descartes and Baruch Spinoza describe human information engagement, with conflicting predictions that only recently have been empirically tested in robust ways.

این دوراهی به‌خوبی توسط تقابل بین نحوه توصیف تعامل انسان با اطلاعات توسط فیلسوفان قرن هفدهم، رنه دکارت و باروخ اسپینوزا خلاصه شده است، با پیش‌بینی‌های متناقضی که اخیراً به‌طور تجربی و قاطع مورد آزمایش قرار گرفته‌اند.

این معضل به‌طور مختصر با مقایسه‌ای بین نحوه توصیف فیلسوفان قرن هفدهم، رنه دکارت و باروخ اسپینوزا از تعامل انسان با اطلاعات خلاصه می‌شود، با پیش‌بینی‌های متناقضی که تنها اخیراً به‌طور تجربی و قاطع آزمایش شده‌اند.

Descartes argued that a person only accepts or rejects information after considering its truth or falsehood; Spinoza argued that people accept all encountered information (or misinformation) by default and then subsequently verify or reject it through a separate cognitive process.

دکارت استدلال کرد که یک فرد تنها پس از بررسی حقیقت یا نادرستی اطلاعات آن را می‌پذیرد یا رد می‌کند؛ اسپینوزا استدلال کرد که مردم تمام اطلاعات (یا اطلاعات نادرست) را به‌طور پیش‌فرض می‌پذیرند و سپس آن را از طریق یک فرآیند جداگانه شناختی بررسی یا رد می‌کنند.

In recent decades, empirical evidence from the research teams of Erik Asp of the University of Chicago and Daniel Gilbert at Harvard University, among others, has supported Spinoza’s account: people appear to encode all new information as if it were true, even if only momentarily, and later tag the information as being either true or false, a pattern that seems consistent with the observation that mental resources for skepticism physically reside in a different part of the brain than the resources used in perceiving and encoding.

در دهه‌های اخیر، شواهد تجربی از تیم‌های تحقیقاتی اریک اسپ از دانشگاه شیکاگو و دنیل گیلبرت در دانشگاه هاروارد، از توضیح اسپینوزا حمایت کرده است: به نظر می‌رسد مردم تمام اطلاعات جدید را گویی که حقیقت است، حتی اگر فقط به‌طور موقتی باشد، رمزگذاری می‌کنند و بعداً اطلاعات را به‌عنوان درست یا نادرست علامت‌گذاری می‌کنند، الگویی که به نظر می‌رسد با مشاهده‌ای که منابع ذهنی برای شکاکیت فیزیکی در قسمتی متفاوت از مغز نسبت به منابعی که برای ادراک و رمزگذاری استفاده می‌شوند، سازگار است.

........................................................................

Given the challenges associated with correcting misinformation after it has been encoded, prevention becomes crucial.

با توجه به چالش‌های مرتبط با اصلاح اطلاعات نادرست پس از رمزگذاری، پیشگیری اهمیت حیاتی پیدا می‌کند.

Media outlets have a responsibility to ensure that the information they disseminate is accurate and reliable.

رسانه‌ها مسئولیت دارند که اطمینان حاصل کنند اطلاعاتی که منتشر می‌کنند دقیق و قابل اعتماد است.

Efforts to educate the public about how to critically evaluate information can also play a significant role.

تلاش‌ها برای آموزش عمومی در مورد چگونگی ارزیابی انتقادی اطلاعات نیز می‌تواند نقش مهمی ایفا کند.

........................................................................

H

In summary, misinformation represents a persistent and complex problem in the modern world.

به طور خلاصه، اطلاعات نادرست یک مشکل پایدار و پیچیده در دنیای مدرن است.

Addressing this issue requires a multifaceted approach that includes prevention, education, and effective correction strategies.

مقابله با این مسئله نیازمند رویکردی چندوجهی است که شامل پیشگیری، آموزش و استراتژی‌های اصلاح مؤثر می‌شود.

Such programs, although laudable and useful, do not keep false advertising off the airwaves.

چنین برنامه‌هایی، هر چند قابل تحسین و مفید هستند، نمی‌توانند تبلیغات نادرست را از رسانه‌ی رادیو و تلویزیون حذف کنند.

In addition, even misinformation that is successfully corrected can continue to affect attitudes.

علاوه بر این، حتی اطلاعات نادرستی که به‌طور موفقیت‌آمیز اصلاح شده است، می‌تواند به تأثیرگذاری بر نگرش‌ها ادامه دهد.

........................................................................

This leads us to our third observation: a campaign to correct misinformation, even if rhetorically compelling, requires resources and planning to accomplish necessary reach and frequency.

این ما را به مشاهده سوم می‌رساند: یک کمپین برای اصلاح اطلاعات نادرست، حتی اگر از نظر بلاغی قانع‌کننده باشد، به منابع و برنامه‌ریزی برای رسیدن به پوشش و تکرار لازم نیاز دارد.

For corrective campaigns to be persuasive, audiences need to be able to comprehend them, which requires either effort to frame messages in ways that are accessible or effort to educate and sensitize audiences to the possibility of misinformation.

برای اینکه کمپین‌های اصلاحی قانع‌کننده باشند، مخاطبان باید بتوانند آنها را درک کنند، که این نیازمند تلاش برای ارائه پیام‌ها به شیوه‌ای قابل دسترس یا تلاش برای آموزش و حساس‌سازی مخاطبان نسبت به امکان اطلاعات نادرست است.

That some audiences might be unaware of the potential for misinformation also suggests the utility of media literacy efforts as early as elementary school.

اینکه برخی از مخاطبان ممکن است از امکان اطلاعات نادرست آگاه نباشند، همچنین نشان‌دهنده سودمندی تلاش‌های سواد رسانه‌ای از اوایل مدرسه ابتدایی است.

Even with journalists and scholars pointing to the phenomenon of ‘fake news’, people do not distinguish between demonstrably false stories and those based in fact when scanning and processing written information.

حتی با وجود اینکه روزنامه‌نگاران و محققان به پدیده «اخبار جعلی» اشاره می‌کنند، مردم بین داستان‌های آشکارا نادرست و آنهایی که مبتنی بر واقعیت هستند هنگام خواندن و پردازش اطلاعات کتبی تمایز قائل نمی‌شوند.

We live at a time when widespread misinformation is common.

ما در زمانی زندگی می‌کنیم که اطلاعات نادرست گسترده امری رایج است.

Yet at this time many people also are passionately developing potential solutions and remedies.

با این حال، در این زمان بسیاری از مردم با اشتیاق در حال توسعه راه‌حل‌ها و درمان‌های احتمالی هستند.

The journey forward undoubtedly will be a long and arduous one.

بدون شک مسیر پیش رو طولانی و مشقت‌بار خواهد بود.

Future remedies will require not only continued theoretical consideration but also the development and maintenance of consistent monitoring tools – and a recognition among fellow members of society that claims which find prominence in the media that are insufficiently based in scientific consensus and social reality should be countered.

درمان‌های آینده نه تنها به بررسی نظری مداوم نیاز خواهند داشت، بلکه به توسعه و نگهداری ابزارهای نظارتی مداوم و پذیرش در میان اعضای جامعه که ادعاهایی که در رسانه‌ها برجسته می‌شوند اما به اندازه کافی مبتنی بر اجماع علمی و واقعیت اجتماعی نیستند، باید مقابله شود.

Misinformation arises as a result of human fallibility and human information needs.

اطلاعات نادرست به دلیل اشتباهات انسانی و نیازهای اطلاعاتی انسان‌ها ایجاد می‌شود.

To overcome the worst effects of the phenomenon, we will need coordinated efforts over time, rather than any singular one-time panacea we could hope to offer.

برای غلبه بر بدترین اثرات این پدیده، ما به تلاش‌های هماهنگ در طول زمان نیاز خواهیم داشت، نه هر درمان یک‌باره‌ای که ممکن است امیدوار باشیم ارائه دهیم.

متن اول

The Industrial Revolution in Britain

انقلاب صنعتی در بریتانیا

The Industrial Revolution began in Britain in the mid-1700s and by the 1830s and 1840s had spread to many other parts of the world, including the United States.

انقلاب صنعتی در بریتانیا در اواسط دهه 1700 آغاز شد و تا دهه‌های 1830 و 1840 به بسیاری از نقاط دیگر جهان، از جمله ایالات متحده، گسترش یافت.

In Britain, it was a period when a largely rural, agrarian society was transformed into an industrialised, urban one.

در بریتانیا، این دوره زمانی بود که یک جامعه عمدتاً روستایی و کشاورزی به یک جامعه صنعتی و شهری تبدیل شد.

Goods that had once been crafted by hand started to be produced in mass quantities by machines in factories, thanks to the invention of steam power and the introduction of new machines and manufacturing techniques in textiles, iron-making and other industries.

کالاهایی که زمانی به‌صورت دستی ساخته می‌شدند، به لطف اختراع نیروی بخار معرفی تکنیک‌ها و ماشین‌های تولید جدید در صنایع نساجی، آهن‌سازی و دیگر صنایع، به‌طور انبوه توسط ماشین‌ها در کارخانه‌ها تولید شدند.

........................................................................

The foundations of the Industrial Revolution date back to the early 1700s, when the English inventor Thomas Newcomen designed the first modern steam engine.

پایه‌های انقلاب صنعتی به اوایل دهه 1700 بازمی‌گردد، زمانی که مخترع انگلیسی توماس نیوکومن اولین موتور بخار مدرن را طراحی کرد.

Called the ‘atmospheric steam engine’, Newcomen’s invention was originally used to power machines that pumped water out of mines.

این اختراع که به «موتور بخار اتمسفری» نیوکومن معروف بود، در ابتدا برای تأمین نیروی ماشین‌هایی استفاده می‌شد که آب را از معادن پمپ می‌کردند.

In the 1760s, the Scottish engineer James Watt started to adapt one of Newcomen’s models, and succeeded in making it far more efficient.

در دهه 1760، مهندس اسکاتلندی جیمز وات یکی از مدل‌های نیوکومن را اصلاح کرد و توانست آن را بسیار کارآمدتر کند.

Watt later worked with the English manufacturer Matthew Boulton to invent a new steam engine driven by both the forward and backward strokes of the piston, while the gear mechanism it was connected to produced rotary motion.

وات بعداً با تولیدکننده انگلیسی متیو بولتون همکاری کرد تا موتور بخار جدیدی اختراع کند که هم با حرکات رفت و برگشتی پیستون کار می‌کرد و هم با مکانیزم چرخ‌دنده‌ای که به آن متصل بود، حرکت چرخشی تولید می‌کرد.

It was a key innovation that would allow steam power to spread across British industries.

این یک نوآوری کلیدی بود که به بخار اجازه داد در صنایع بریتانیا گسترش یابد.

The demand for coal, which was a relatively cheap energy source, grew rapidly during the Industrial Revolution, as it was needed to run not only the factories used to produce manufactured goods, but also steam-powered transportation.

تقاضا برای زغال‌سنگ، که منبع انرژی نسبتاً ارزانی بود، در دوران انقلاب صنعتی به سرعت افزایش یافت، زیرا برای کار نه تنها کارخانه‌های تولید کالاهای صنعتی مورد نیاز بود، بلکه برای حمل‌ونقل با نیروی بخار نیز ضروری بود.

In the early 1800s, the English engineer Richard Trevithick built a steam-powered locomotive, and by 1830 goods and passengers were being transported between the industrial centres of Manchester and Liverpool.

در اوایل دهه 1800، مهندس انگلیسی ریچارد ترویثیک یک لوکوموتیو بخار ساخت و تا سال 1830 کالاها و مسافران بین مراکز صنعتی منچستر و لیورپول جابه‌جا می‌شدند.

In addition, steam-powered boats and ships were widely used to carry goods along Britain’s canals as well as across the Atlantic.

علاوه بر این، قایق‌ها و کشتی‌های بخار به طور گسترده برای حمل کالا در طول کانال‌های بریتانیا و همچنین در سراسر اقیانوس اطلس استفاده می‌شدند.

........................................................................

Britain had produced textiles like wool, linen and cotton, for hundreds of years, but prior to the Industrial Revolution, the British textile business was a true ‘cottage industry’, with the work performed in small workshops or even homes by individual spinners, weavers and dyers.

بریتانیا برای صدها سال منسوجاتی مانند پشم، کتان و پنبه تولید کرده بود، اما پیش از انقلاب صنعتی، صنعت نساجی بریتانیا یک «صنعت خانگی» واقعی بود، که کار در کارگاه‌های کوچک یا حتی در خانه‌ها توسط رنگرزان، بافندگان و نخ‌ریسان مستقل انجام می‌شد.

Starting in the mid-1700s, innovations like the spinning jenny and the power loom made weaving cloth and spinning yarn and thread much easier.

از اواسط دهه 1700، نوآوری‌هایی مانند دستگاه ریسندگی جنی و ماشین بافندگی برقی بافت پارچه و رسیدن نخ و کار را بسیار آسان‌تر کردند.

With these machines, relatively little labour was required to produce cloth, and the new, mechanised textile factories that opened around the country were quickly able to meet customer demand for cloth both at home and abroad.

با این ماشین‌آلات، نیروی کار نسبتاً کمی برای تولید پارچه مورد نیاز بود و کارخانه‌های نساجی مکانیزه جدیدی که در سراسر کشور افتتاح شده بودند، به سرعت قادر به تأمین تقاضای مشتریان برای پارچه در داخل کشور و در خارج شدند.

........................................................................

The British iron industry also underwent major change as it adopted new innovations.

صنعت آهن بریتانیا نیز با پذیرش نوآوری‌های جدید دستخوش تغییرات عمده‌ای شد.

Chief among the new techniques was the smelting of iron ore with coke (a material made by heating coal) instead of the traditional charcoal.

از مهم‌ترین تکنیک‌های جدید، ذوب سنگ‌آهن با استفاده از کُک (ماده‌ای که با حرارت دادن زغال‌سنگ به وجود می‌آید) به جای زغال سنتی بود.

This method was cheaper and produced metals that were of a higher quality, enabling Britain’s iron and steel production to expand in response to demand created by the Napoleonic Wars (1803-15) and the expansion of the railways from the 1830s.

این روش ارزان‌تر بود و فلزاتی با کیفیت بالاتر تولید می‌کرد، که به صنعت تولید آهن و فولاد بریتانیا امکان گسترش داد تا به تقاضای ایجاد شده توسط جنگ‌های ناپلئونی (1803-1815) و توسعه راه‌آهن از دهه 1830 پاسخ دهد.

........................................................................

The latter part of the Industrial Revolution also saw key advances in communication methods, as people increasingly saw the need to communicate efficiently over long distances.

بخش پایانی انقلاب صنعتی شاهد پیشرفت‌های مهمی در روش‌های ارتباطی بود، زیرا مردم به طور فزاینده‌ای نیاز به ارتباط موثر در فواصل طولانی را احساس کردند.

In 1837, British inventors William Cooke and Charles Wheatstone patented the first commercial telegraphy system.

در سال 1837، مخترعان بریتانیایی ویلیام کوک و چارلز ویتستون اولین سیستم تلگراف تجاری را به ثبت اختراع رساندند.

In the 1830s and 1840s, Samuel Morse and other inventors worked on their own versions in the United States.

در دهه‌های 1830 و 1840، ساموئل مورس و سایر مخترعان روی نسخه‌های خود در ایالات متحده کار کردند.

Cooke and Wheatstone’s system was soon used for railway signalling in the UK.

سیستم کوک و ویتستون به زودی برای سیگنال‌دهی در راه‌آهن بریتانیا مورد استفاده قرار گرفت.

As the speed of the new locomotives increased, it was essential to have a fast and effective means of avoiding collisions.

با افزایش سرعت لوکوموتیوهای جدید، داشتن یک روش سریع و موثر برای جلوگیری از برخورد ضروری بود.

........................................................................

The impact of the Industrial Revolution on people’s lives was immense.

تاثیر انقلاب صنعتی بر زندگی مردم بسیار عظیم بود.

Although many people in Britain had begun moving to the cities from rural areas before the Industrial Revolution, this accelerated dramatically with industrialisation, as the rise of large factories turned smaller towns into major cities in just a few decades.

اگرچه بسیاری از مردم بریتانیا پیش از انقلاب صنعتی شروع به مهاجرت از مناطق روستایی به شهرها کرده بودند، اما این روند با صنعتی شدن به شدت تسریع شد، زیرا رشد کارخانه‌های بزرگ، شهرهای کوچک را در عرض چند دهه به شهرهای بزرگ تبدیل کرد.

This rapid urbanisation brought significant challenges, as overcrowded cities suffered from pollution and inadequate sanitation.

این شهرنشینی سریع چالش‌های بزرگی را به همراه داشت، زیرا شهرهای پرجمعیت از آلودگی و فقدان بهداشت کافی رنج می‌بردند.

Although industrialisation increased the country’s economic output overall and improved the standard of living for the middle and upper classes, many poor people continued to struggle.

اگرچه صنعتی شدن تولید اقتصادی کشور را به طور کلی افزایش داد و استاندارد زندگی طبقات متوسط و بالا را بهبود بخشید، بسیاری از مردم فقیر همچنان با مشکلات روبرو بودند.

Factory workers had to work long hours in dangerous conditions for extremely low wages.

کارگران کارخانه‌ها مجبور بودند ساعت‌های طولانی در شرایط خطرناک با دستمزدهای بسیار پایین کار کنند.

These conditions along with the rapid pace of change fuelled opposition to industrialisation.

این شرایط به همراه سرعت تغییرات موجب اعتراض به صنعتی شدن شد.

A group of British workers who became known as ‘Luddites’ were British weavers and textile workers who objected to the increased use of mechanised looms and knitting frames.

گروهی از کارگران بریتانیایی که به نام «لودایت‌ها» شناخته شدند، بافندگان و کارگران نساجی بودند که به افزایش استفاده از ماشین‌های بافندگی و دستگاه‌های بافندگی معترض بودند.

Many had spent years learning their craft, and they feared that unskilled machine operators were robbing them of their livelihood.

بسیاری سال‌ها وقت صرف یادگیری حرفه خود کرده بودند و از این می‌ترسیدند که اپراتورهای بی‌مهارت ماشین‌ها معیشت آنها را از بین ببرند.

A few desperate weavers began breaking into factories and smashing textile machines.

چند نفر از بافندگان ناامید شروع به شکستن در کارخانه‌ها و تخریب ماشین‌های نساجی کردند.

They called themselves Luddites after Ned Ludd, a young apprentice who was rumoured to have wrecked a textile machine in 1779.

آن‌ها خود را لودایت‌ها نامیدند، به نقل از ند لاد، یک شاگرد جوانی که شایعه شده بود در سال 1779 یک ماشین نساجی را تخریب کرده است.

The first major instances of machine breaking took place in 1811 in the city of Nottingham, and the practice soon spread across the country.

اولین موارد عمده شکستن ماشین‌ها در سال 1811 در شهر ناتینگهام رخ داد و این روش به زودی در سراسر کشور گسترش یافت.

Machine-breaking Luddites attacked and burned factories, and in some cases they even exchanged gunfire with company guards and soldiers.

لودایت‌های شکننده ماشین‌ها به کارخانه‌ها حمله کرده و آن‌ها را به آتش زدند و در در برخی موارد حتی به نگهبانان شرکت و سربازان تیراندازی کردند.

The workers wanted employers to stop installing new machinery, but the British government responded to the uprisings by making machine-breaking punishable by death.

کارگران می‌خواستند که کارفرمایان نصب ماشین‌آلات جدید را متوقف کنند، اما دولت بریتانیا در پاسخ به شورش‌ها شکستن ماشین‌ها را با مجازات مرگ روبرو کرد.

The unrest finally reached its peak in April 1812, when a few Luddites were shot during an attack on a mill near Huddersfield.

آشوب‌ها سرانجام در آوریل 1812 به اوج خود رسید، جایی که چند نفر از لودایت‌ها در جریان حمله به یک آسیاب نزدیک هادرزفیلد کشته شدند.

In the days that followed, other Luddites were arrested, and dozens were hanged or transported to Australia.

در روزهای پس از آن، سایر لودایت‌ها دستگیر شدند و ده‌ها نفر اعدام یا به استرالیا تبعید شدند.

By 1813, the Luddite resistance had all but vanished.

تا سال 1813، مقاومت لودایت‌ها تقریباً از بین رفته بود.

متن دوم

Athletes and stress

ورزشکاران و استرس

A

It isn’t easy being a professional athlete.

بودن یک ورزشکار حرفه‌ای آسان نیست.

Not only are the physical demands greater than most people could handle, athletes also face intense psychological pressure during competition.

نه تنها نیازهای جسمی از آنچه بیشتر مردم می‌توانند تحمل کنند فراتر است، بلکه ورزشکاران همچنین در طول مسابقات فشار روانی شدید را تجربه می‌کنند.

This is something that British tennis player Emma Raducanu wrote about on social media following her withdrawal from the 2021 Wimbledon tournament.

این موضوعی است که تنیسور بریتانیایی اما رادوکانو در شبکه‌های اجتماعی پس از انصراف خود از مسابقات ویمبلدون 2021 در مورد آن نوشت.

Though the young player had been doing well in the tournament, she began having difficulty regulating her breathing and heart rate during a match, which she later attributed to “the accumulation of the excitement and the buzz”.

اگرچه این بازیکن جوان در مسابقات خوب عمل کرده بود، اما در طول مسابقه دچار مشکل در تنظیم تنفس و ضربان قلب خود شد، که او بعدها آن را به «تجمع هیجان و شور» نسبت داد.

B

For athletes, some level of performance stress is almost unavoidable.

برای ورزشکاران، یک سطحی از استرس عملکرد تقریباً اجتناب‌ناپذیر است.

But there are many different factors that dictate just how people’s minds and bodies respond to stressful events.

اما عوامل مختلفی وجود دارند که تعیین می‌کنند ذهن و بدن افراد چگونه به رویدادهای استرس‌زا واکنش نشان می‌دهند.

Typically, stress is the result of an exchange between two factors: demands and resources.

معمولاً استرس نتیجه تبادل بین دو عامل است: تقاضاها و منابع.

An athlete may feel stressed about an event if they feel the demands on them are greater than they can handle.

یک ورزشکار ممکن است در مورد یک رویداد استرس داشته باشد اگر احساس کند تقاضاها از آنچه او قادر به تحمل آن است بیشتر است.

These demands include the high level of physical and mental effort required to succeed, and also the athlete’s concerns about the difficulty of the event, their chance of succeeding, and any potential dangers such as injury.

این تقاضاها شامل سطح بالای تلاش جسمی و ذهنی مورد نیاز برای موفقیت است و همچنین نگرانی‌های ورزشکار در مورد سختی رویداد، شانس موفقیت او، و خطرات احتمالی مانند آسیب.

Resources, on the other hand, are a person’s ability to cope with these demands.

منابع، از سوی دیگر، توانایی فرد برای مقابله با این تقاضاها هستند.

These include factors such as the competitor’s degree of confidence, how much they believe they can control the situation’s outcome, and whether they’re looking forward to the event or not.

این شامل عواملی مانند درجه اعتماد به نفس، میزان اعتقاد به توانایی کنترل نتیجه وضعیت و اینکه آیا آنها منتظر رویداد هستند یا خیر، می‌شود.

........................................................................

C

Each new demand or change in circumstances affects whether a person responds positively or negatively to stress.

هر تقاضای جدید یا تغییر در شرایط تأثیر می‌گذارد که آیا یک فرد به استرس پاسخ مثبت یا منفی می‌دهد.

Typically, the more resources a person feels they have in handling the situation, the more positive their stress response.

معمولاً هر چه منابع بیشتری فرد احساس کند که برای مقابله با وضعیت دارد، پاسخ استرس او مثبت‌تر خواهد بود.

This positive stress response is called a challenge state.

این پاسخ مثبت استرس به نام وضعیت چالش شناخته می‌شود.

But should the person feel there are too many demands placed on them, the more likely they are to experience a negative stress response – known as a threat state.

اما اگر فرد احساس کند که تقاضاهای زیادی بر او وارد شده است، احتمال بیشتری دارد که پاسخ استرس منفی تجربه کند – که به نام وضعیت تهدید شناخته می‌شود.

Research shows that the challenge states lead to good performance, while threat states lead to poorer performance.

تحقیقات نشان می‌دهد که وضعیت‌های چالش منجر به عملکرد خوب می‌شوند، در حالی که وضعیت‌های تهدید منجر به عملکرد ضعیف‌تر می‌شوند.

So, in Emma Raducanu’s case, a much larger audience, higher expectations and facing a more skillful opponent, may all have led her to feel there were greater demands being placed on her at Wimbledon – but she didn’t have the resources to tackle them.

پس در مورد اما رادوکانو، مخاطب بسیار بیشتر، انتظارات بالاتر و رویارویی با یک حریف ماهر ممکن است همه منجر به این شده باشند که او احساس کند تقاضاهای بیشتری در ویمبلدون بر او وارد شده است – اما او منابع لازم برای مقابله با آنها را نداشت.

This led to her experiencing a threat response.

این منجر به تجربه پاسخ تهدیدی از سوی او شد.

D

Our challenge and threat responses essentially influence how our body responds to stressful situations, as both affect the production of adrenaline and cortisol also known as ‘stress hormones’.

پاسخ‌های چالش و تهدید به‌اساساً تأثیر می‌گذارند که بدن ما چگونه به موقعیت‌های استرس‌زا واکنش نشان دهد، زیرا هر دو تولید آدرنالین و کورتیزول که به نام «هورمون‌های استرس» شناخته می‌شوند، تحت تأثیر قرار می‌دهند.

During a challenge state, adrenaline increases the amount of blood pumped from the heart and expands the blood vessels, which allows more energy to be delivered to the muscles and brain.

در وضعیت چالش، آدرنالین میزان خون پمپ شده از قلب را افزایش می‌دهد و رگ‌های خونی را گشاد می‌کند، که این امکان را می‌دهد تا انرژی بیشتری به عضلات و مغز منتقل شود.

This increase of blood and decrease of pressure in the blood vessels has been consistently related to superior sport performance in everything from cricket batting, to golf putting and football penalty taking.

این افزایش خون و کاهش فشار در رگ‌های خونی به طور مداوم با عملکرد برتر ورزشی در هر چیز از ضربه زدن کریکت، گلف و زدن پنالتی فوتبال ارتباط داشته است.

But during a threat state, cortisol inhibits the positive effect of adrenaline, resulting in tighter blood vessels, higher blood pressure, slower psychological responses, and a faster heart rate.

اما در وضعیت تهدید، کورتیزول اثر مثبت آدرنالین را مهار می‌کند، که منجر به فشرده شدن رگ‌های خونی، فشار خون بالاتر، پاسخ‌های روانی کندتر و افزایش ضربان قلب می‌شود.

In short, a threat state makes people more anxious – they make worse decisions and perform more poorly.

به طور خلاصه، وضعیت تهدید باعث می‌شود افراد بیشتر مضطرب شوند – تصمیمات بدی می‌گیرند و عملکرد ضعیف‌تری از خود نشان می‌دهند.

In tennis players, cortisol has been associated with more unsuccessful serves and greater anxiety.

در بازیکنان تنیس، کورتیزول با سرویس‌های ناموفق بیشتر و اضطراب بیشتر مرتبط بوده است.

........................................................................

E

That said, anxiety is also a common experience for athletes when they’re under pressure.

با این حال، اضطراب همچنین یک تجربه رایج برای ورزشکاران زمانی است که تحت فشار هستند.

Anxiety can increase heart rate and perspiration, cause heart palpitations, muscle tremors and shortness of breath, as well as headaches, nausea, stomach pain, weakness and a desire to escape in more extreme cases.

اضطراب می‌تواند ضربان قلب و عرق کردن را افزایش دهد، باعث تپش قلب، لرزش عضلات، تنگی نفس، همچنین سردرد، حالت تهوع، درد معده، ضعف و تمایل به فرار در موارد شدید ایجاد کند.

Anxiety can also reduce concentration and self-control and cause overthinking.

اضطراب همچنین می‌تواند تمرکز و خودکنترلی را کاهش دهد و باعث فکر کردن بیش از حد شود.

The intensity with which a person experiences anxiety depends on the demands and resources they have.

شدت تجربه اضطراب توسط یک فرد بستگی به تقاضاها و منابعی دارد که آن‌ها دارند.

Anxiety may also manifest itself in the form of excitement or nervousness depending on the stress response.

اضطراب همچنین ممکن است به صورت هیجان یا عصبی بودن خود را نشان دهد، بسته به پاسخ استرس.

Negative stress responses can be damaging to both physical and mental health – and repeated episodes of anxiety coupled with negative responses can increase risk of heart disease and depression.

پاسخ‌های منفی استرس می‌تواند به سلامت جسمی و روانی آسیب برساند – و اپیزودهای مکرر اضطراب با پاسخ‌های منفی می‌تواند خطر بیماری قلبی و افسردگی را افزایش دهد.

........................................................................

F

But there are many ways athletes can ensure they respond positively under pressure.

اما راه‌های زیادی وجود دارد که ورزشکاران می‌توانند اطمینان حاصل کنند که تحت فشار به طور مثبت واکنش نشان می‌دهند.

Positive stress responses can be promoted through the language that they and others – such as coaches or parents – use.

پاسخ‌های مثبت استرس می‌توانند از طریق زبانی که خود ورزشکاران و دیگران – مانند مربیان یا والدین – استفاده می‌کنند، ترویج یابند.

Psychologists can also help athletes change how they see their physiological responses – such as helping them see a higher heart rate as excitement, rather than nerves.

روانشناسان همچنین می‌توانند به ورزشکاران کمک کنند تا نحوه دیدگاه خود را در مورد واکنش‌های فیزیولوژیکی تغییر دهند – مانند کمک به آن‌ها تا ضربان قلب بالا را به عنوان هیجان، نه اضطراب، ببینند.

Developing psychological skills, such as visualisation, can also help decrease physiological responses to threat.

توسعه مهارت‌های روانشناختی، مانند تصویرسازی، همچنین می‌تواند به کاهش واکنش‌های فیزیولوژیکی به تهدید کمک کند.

Visualisation may involve the athlete recreating a mental picture of a time when they performed well, or picturing themselves doing well in the future.

تصویرسازی ممکن است شامل بازسازی یک تصویر ذهنی از زمانی باشد که ورزشکار به خوبی عمل کرده یا تصور خود در حال عملکرد خوب در آینده باشد.

This can help create a feeling of control over the stressful event.

این می‌تواند به ایجاد احساس کنترل بر رویداد استرس‌زا کمک کند.

Recreating competitive pressure during training can also help athletes learn how to deal with stress.

بازسازی فشار رقابتی در حین تمرین همچنین می‌تواند به ورزشکاران کمک کند تا نحوه مقابله با استرس را بیاموزند.

An example of this might be scoring athletes against their peers to create a sense of competition.

یک مثال از این ممکن است نمره‌دهی به ورزشکاران در مقابل همتایانشان برای ایجاد حس رقابت باشد.

This would increase the demands which players experience compared to a normal training session, while still allowing them to practise coping with stress.

این تقاضاهایی که بازیکنان تجربه می‌کنند را در مقایسه با یک جلسه تمرین معمولی افزایش می‌دهد، در حالی که هنوز به آن‌ها اجازه می‌دهد که مهارت مقابله با استرس را انجام دهند.

متن سوم

An inquiry into the existence of the gifted child.

تحقیقی در مورد وجود کودک با استعداد

Let us start by looking at a modern ‘genius’, Maryam Mirzakhani, who died at the early age of 40.

بیایید با نگاهی به یک نابغه، مریم میرزاخانی، که در سن 40 سالگی درگذشت، شروع کنیم.

She was the only woman to win the Fields Medal – the mathematical equivalent of a Nobel prize.

او تنها زنی بود که مدال فیلدز را برد – معادل ریاضی جایزه نوبل.

It would be easy to assume that someone as special as Mirzakhani must have been one of those ‘gifted’ children, those who have an extraordinary ability in a specific sphere of activity or knowledge.

بسیار راحت است که فرض کنیم فردی به خاصی میرزاخانی باید یکی از آن «کودکان با استعداد» بوده باشد، کسانی که توانایی فوق‌العاده‌ای در یک حوزه خاص از فعالیت یا دانش دارند.

But look closer and a different story emerges. Mirzakhani was born in Tehran, Iran.

اما اگر دقیق‌تر نگاه کنیم، داستان متفاوتی پدیدار می‌شود. میرزاخانی در تهران، ایران به دنیا آمد.

She went to a highly selective girls’ school but maths wasn’t her interest – reading was.

او به یک مدرسه دخترانه ی نمونه رفت اما ریاضیات درس مورد علاقه‌اش نبود – خواندن بود.

She loved novels and would read anything she could lay her hands on.

او عاشق رمان‌ها بود و هر چیزی که می‌توانست به دست آورد، می‌خواند.

As for maths, she did rather poorly at it for the first couple of years in her middle school, but became interested when her elder brother told her about what he’d learned.

اما در مورد ریاضیات، او در دو سال اول مدرسه راهنمایی عملکرد ضعیفی داشت، اما زمانی که برادر بزرگ‌ترش در مورد آنچه آموخته بود به او گفت، علاقه‌مند شد.

He shared a famous maths problem from a magazine that fascinated her – and she was hooked.

او یک مسئله ریاضی معروف از یک مجله به اشتراک گذاشت که او را شیفته کرد – و او به آن علاقه‌مند شد.

In adult life it is clear that she was curious, excited by what she did and also resolute in the face of setbacks.

در زندگی بزرگسالی واضح است که او کنجکاو، هیجان‌زده با کاری که انجام می‌داد، و همچنین مصمم در برابر مشکلات بود.

One of her comments sums it up.

یکی از گفته‌های او این موضوع را جمع‌بندی می‌کند.

‘Of course, the most rewarding part is the “Aha” moment, the excitement of discovery and enjoyment of understanding something new …’

«البته بخش پاداش‌دهنده‌تر لحظه "آها" است، هیجان کشف و لذت بردن از درک چیزی جدید...»

But most of the time, doing mathematics for me is like being on a long hike with no trail and no end in sight.’

«اما بیشتر اوقات، انجام ریاضیات برای من مانند پیاده‌روی طولانی‌ای است که هیچ مسیر مشخصی ندارد و هیچ انتهایی در دید نیست.»

That trail took her to the heights of original research into mathematics.

همان مسیر او را به اوج تحقیقات اصیل در ریاضیات رساند.

Is her background unusual? Apparently not. Most Nobel prize winners were unexceptional in childhood.

آیا پیشینه او غیرمعمول است؟ به نظر نمی‌رسد. بیشتر برندگان نوبل در کودکی استثنایی نبودند.

Einstein was slow to talk as a baby. He failed the general part of the entry test to Zurich Polytechnic – though they let him in because of high physics and maths scores.

انیشتین در دوران کودکی به‌آهستگی صحبت می‌کرد. او در بخش عمومی آزمون ورودی پلی‌تکنیک زوریخ رد شد - اما به دلیل نمرات بالای فیزیک و ریاضیات پذیرفته شد.

He struggled at work initially, but he kept plugging away and eventually rewrote the laws of Newtonian mechanics with his theory of relativity.

او در ابتدا در کار خود با مشکل مواجه شد، اما به تلاش خود ادامه داد و در نهایت قوانین مکانیک نیوتنی را با نظریه نسبیت خود بازنویسی کرد.

There has been a considerable amount of research on high performance over the last century that suggests it goes way beyond tested intelligence.

در طول قرن گذشته تحقیقات قابل توجهی در مورد عملکرد بالا انجام شده است که نشان می‌دهد این موضوع فراتر از آن چیزی است که آزمون‌های هوش اندازه می‌گیرند.

On top of that, research is clear that brains are flexible, new neural pathways can be created, and IQ isn’t fixed.

علاوه بر این، تحقیقات روشن کرده که مغز انعطاف‌پذیر است، مسیرهای عصبی جدید می‌توانند ایجاد شوند و هوش عددی ثابت نیست.

For example, just because you can read stories with hundreds of pages at the age of five doesn’t mean you will still be ahead of your contemporaries in your teens.

برای مثال تنها به این دلیل که شما می‌توانید در پنج سالگی داستان‌هایی با صدها صفحه بخوانید، به این معنا نیست که در دوران نوجوانی نیز از همسالان خود جلوتر باشید.

While the jury is out on giftedness being innate and other factors potentially making the difference,

اگرچه هنوز در مورد ذاتی بودن استعداد و سایر عواملی که ممکن است تفاوت ایجاد کنند، نظر قطعی وجود ندارد،

what is certain is that the behaviours associated with high levels of performance are replicable and most can be taught – even traits such as curiosity.

آنچه مسلم است این است که رفتارهای مرتبط با سطوح بالای عملکرد قابل تکرار هستند و بیشتر آنها قابل آموزش هستند - حتی ویژگی‌هایی مانند کنجکاوی.

According to my colleague Prof Deborah Eyre, with whom I’ve collaborated on the book Great Minds and How to Grow Them,

بر اساس گفت‌وگوی من با پروفسور دبورا آیر، که با او در نوشتن کتاب "ذهن‌های بزرگ و چگونه آنها را پرورش دهیم" همکاری کرده‌ام،

the latest neuroscience and psychological research suggests most individuals can reach levels of performance associated in school with the gifted and talented.

آخرین تحقیقات در زمینه علوم اعصاب و روانشناسی نشان می‌دهد که بیشتر افراد می‌توانند به سطح عملکردی دست یابند که در مدرسه با دانش‌آموزان با استعداد و نخبه مرتبط است.

However, they must be taught the right attitudes and approaches to their learning and develop the attributes of high performers – curiosity, persistence and hard work, for example – an approach Eyre calls ‘high performance learning’.

با این حال، باید نگرش‌ها و روش‌های درست به یادگیری خود را بیاموزند و ویژگی‌های اجراکنندگان با عملکرد بالا - مانند کنجکاوی، پشتکار و سخت‌کوشی - را توسعه دهند؛ رویکردی که آیر آن را «یادگیری با عملکرد بالا» می‌نامد.

Critically, they need the right support in developing those approaches at home as well as at school.

به طور حیاتی، آنها به حمایت درست در توسعه این رویکردها هم در خانه و هم در مدرسه نیاز دارند.

Prof Anders Ericsson, an eminent education psychologist at Florida State University, US, is the co-author of Peak: Secrets from the New Science of Expertise.

پروفسور آندرس اریکسون، روانشناس آموزشی برجسته در دانشگاه ایالتی فلوریدا ایالات متحده، همکار نویسنده کتاب «Peak: Secrets from the New Science of Expertise» است.

After research going back to 1980 into diverse achievements, from music to memory to sport, he doesn’t think unique and innate talents are at the heart of performance.

پس از تحقیقات که از سال 1980 در زمینه دستاوردهای مختلف، از موسیقی تا حافظه و ورزش انجام داده است، او بر این باور نیست که استعدادهای منحصر به فرد و ذاتی در مرکز عملکرد قرار دارند.

Deliberate practice, that stretches you every step of the way, and around 10,000 hours of it, is what produces the goods.

تمرین عمدی که شما را در هر مرحله مسیر به چالش می‌کشد، و حدود 10,000 ساعت از آن، چیزی است که به نتایج مطلوب می‌رسد.

It’s not a magic number – the highest performers move on to doing a whole lot more, of course.

این یک عدد جادویی نیست – بالاترین عملکردها، البته به انجام بسیار بیشتر از آن ادامه می‌دهند.

Ericsson’s memory research is particularly interesting because random students, trained in memory techniques for the study, went on to outperform others thought to have innately superior memories – those who you might call gifted.

تحقیقات اریکسون در زمینه حافظه به‌ویژه جالب است زیرا دانش‌آموزانی که به صورت تصادفی انتخاب شده بودند و برای مطالعه تکنیک‌های حافظه آموزش دیده بودند، در عملکرد از دیگرانی که تصور می‌شد حافظه‌های برتری دارند – کسانی که ممکن است آنها را با استعداد بنامید – پیشی گرفتند.

But it is perhaps the work of Benjamin Bloom, another distinguished American educationist working in the 1980s, that gives the most pause for thought.

اما شاید کار بنیامین بلوم، یک استاد برجسته آمریکایی در دهه 1980، بیشترین تأمل را برانگیزد.

Bloom’s team looked at a group of extraordinarily high achieving people in disciplines as varied as ballet, swimming, piano, tennis, maths, sculpture and neurology.

تیم بلوم به گروهی از افراد با دستاوردهای فوق‌العاده در رشته‌های مختلف مانند باله، شنا، پیانو، تنیس، ریاضیات، مجسمه‌سازی و نورولوژی نگاه کرد.

He found a pattern of parents encouraging and supporting their children, often in areas they enjoyed themselves.

او الگوی والدینی را یافت که فرزندان خود را تشویق و حمایت می‌کردند، اغلب در زمینه‌هایی که خودشان از آن لذت می‌بردند.

Bloom’s outstanding people had worked very hard and consistently at something they had become hooked on when at a young age, and their parents all emerged as having strong work ethics themselves.

افراد برجسته بلوم بسیار سخت و به طور مداوم در چیزی کار می‌کردند که در سنین پایین به آن علاقه‌مند شده بودند، و والدین آنها همه به عنوان افراد دارای اخلاق کاری قوی خود را نشان دادند.

Eyre says we know how high performers learn. From that she has developed a high performing learning approach.

ایر می‌گوید ما می‌دانیم افراد با عملکرد بالا چگونه یاد می‌گیرند. او از این رویکرد یک روش یادگیری با عملکرد بالا توسعه داده است.

She is working on this with a group of schools, both in Britain and abroad.

او در حال کار بر روی این موضوع با گروهی از مدارس، هم در بریتانیا و هم در خارج از کشور است.

Some spin-off research, which looked in detail at 24 of the 3,000 children being studied who were succeeding despite difficult circumstances, found something remarkable.

برخی از تحقیقات جانبی که به طور خاص به 24 نفر از 3,000 کودکی که علیرغم شرایط دشوار موفق بودند نگاه کردند، چیز قابل توجهی یافتند.

Half were getting free school meals because of poverty, more than half were living with a single parent, and four in five were living in disadvantaged areas.

نصف آنها به دلیل فقر وعده‌های غذایی رایگان مدرسه دریافت می‌کردند، بیش از نصف با یک والد زندگی می‌کردند، و چهار نفر از پنج نفر در مناطق محروم زندگی می‌کردند.

Interviews uncovered strong evidence of an adult or adults in the child’s life who valued and supported education, either in the immediate or extended family or in the child’s wider community.

مصاحبه‌ها شواهد قوی از فرد یا بزرگسالانی در زندگی کودک را نشان دادند که برای آموزش ارزش قائل بودند و آن را حمایت می‌کردند، چه در خانواده نزدیک یا گسترده و چه در جامعه بزرگ‌تر کودک.

Children talked about the need to work hard at school, to listen in class and keep trying.

کودکان درباره نیاز به سخت‌کوشی در مدرسه، گوش دادن در کلاس و ادامه دادن صحبت کردند.

Let us end with Einstein, the epitome of a genius. He clearly had curiosity, character and determination.

بگذارید با اینشتین، نماد یک نابغه پایان دهیم. او به وضوح کنجکاوی، شخصیت و اراده داشت.

He struggled against rejection in early life but was undeterred. Did he think he was a genius or even gifted?

او در زندگی اولیه خود با رد شدن مواجه شد اما تسلیم نشد. آیا او فکر می‌کرد که نابغه است یا حتی با استعداد؟

He once wrote: ‘It’s not that I’m so smart, it’s just that I stay with problems longer.’

او یک بار نوشت: "مسئله این نیست که من خیلی باهوش هستم، این است که من بیش‌تر از دیگران با مشکلات می‌مانم."

Most people say it is the intellect which makes a great scientist. They are wrong: it is character.’

اکثر مردم می‌گویند این هوش است که یک دانشمند بزرگ می‌سازد. آن‌ها اشتباه می‌کنند: این شخصیت است.

متن اول

Archaeologists discover evidence of prehistoric island settlers

باستان شناسان شواهدی از ساکنان پیشاتاریخی جزیره ها کشف کردند

Archaeologists discover evidence of prehistoric island settlers

باستان‌شناسان شواهدی از ساکنان پیشاتاریخی جزیره‌ها کشف کردند

In early April 2019, Dr Ceri Shipton and his colleagues from Australian National University became the first archaeologists to explore Obi, one of many tropical islands in Indonesia’s Maluku Utara province.

در اوایل آوریل ۲۰۱۹، دکتر کری شیپتون و همکارانش از دانشگاه ملی استرالیا اولین باستان‌شناسانی بودند که جزیره اوبی، یکی از بسیاری از جزایر گرمسیری در استان مالوکو اوتارا در اندونزی را کشف کردند.

The research team’s discoveries suggest that the prehistoric people who lived on Obi were adept on both land and sea, hunting in the dense rainforest, foraging on the seashore, and possibly even voyaging between islands.

کشفیات تیم تحقیقاتی نشان می‌دهد که مردمان پیشاتاریخی که در اوبی زندگی می‌کردند، در هر دو زمینه زمین و دریا مهارت داشتند، در جنگل‌های انبوه شکار می‌کردند، در ساحل به جستجوی غذا می‌پرداختند و شاید حتی میان جزایر سفر می‌کردند.

The excavations were part of a project to learn more about how people first dispersed from mainland Asia, through the Indonesian archipelago and into the prehistoric continent that once connected Australia and New Guinea.

کاوش‌های باستان‌شناسی بخشی از پروژه‌ای بودند که هدف آن کسب اطلاعات بیشتر در مورد اینکه چگونه انسان‌ها از سرزمین اصلی آسیا، از طریق مجمع‌الجزایر اندونزی به قاره پیشاتاریخی که زمانی استرالیا و گینه نو را به یکدیگر متصل می‌کرد، پراکنده شدند.

The team’s earlier research suggested that the northernmost islands in the group, known as the Wallacean islands, including Obi, would have offered the easiest migration route.

تحقیقات قبلی تیم نشان داد که جزایر شمالی‌تر در این گروه، که به نام جزایر والاسیان شناخته می‌شوند و شامل اوبی نیز هستند، احتمالاً راحت‌ترین مسیر مهاجرت را فراهم می‌کردند.

It also seemed likely that these islands were crucial ‘stepping stones’ on humans’ island-hopping voyages through this region millennia ago.

همچنین به نظر می‌رسید که این جزایر نقش مهمی به عنوان «پله‌های گذر» در سفرهای جزیره‌ای انسان‌ها در این منطقه در هزاران سال پیش داشته‌اند.

But to support this idea, they needed archaeological evidence for humans living in this remote area in the ancient past.

اما برای حمایت از این ایده، آنها به شواهد باستان‌شناسی در مورد انسان‌هایی که در گذشته دور در این منطقه دورافتاده زندگی می‌کردند، نیاز داشتند.

So, they travelled to Obi to look for sites that might reveal evidence of early occupation.

بنابراین آنها به اوبی سفر کردند تا به دنبال مکان‌هایی بگردند که ممکن است شواهدی از سکونت‌های اولیه را آشکار کنند.

Just inland from the village of Kelo on Obi’s northern coast, Shipton and his colleagues found two caves containing prehistoric rock shelters that were suitable for excavation.

در نزدیکی روستای کلو در ساحل شمالی اوبی، شیپتون و همکارانش دو غار پیدا کردند که پناهگاه‌های سنگی پیشاتاریخی مناسب برای کاوش داشتند.

With the permission and help of the local people of Kelo, they dug a small test excavation in each shelter.

با اجازه و کمک مردم محلی کلو، آنها حفاری آزمایشی کوچکی در هر یک از پناهگاه‌ها انجام دادند.

There they found numerous artefacts, including fragments of axes, some dating to about 14,000 years ago.

در آنجا آنها آثار فراوانی یافتند، از جمله قطعاتی از تبر که قدمت آن‌ها به حدود ۱۴,۰۰۰ سال پیش می‌رسد.

The earliest axes at Kelo were made using clam shells.

قدیمی‌ترین تبرها در کلو از صدف‌های حلزون ساخته شده بودند.

Axes made from clam shells from roughly the same time had also probably been produced elsewhere in this region, including on the nearby island of Gebe to the northeast.

تبرهایی که از صدف‌های حلزون ساخته شده و مربوط به همین دوره زمانی هستند، احتمالاً در جاهای دیگری از این منطقه نیز تولید شده‌اند، از جمله در جزیره نزدیک گبه در شمال‌شرقی.

As on Gebe, it is highly likely that Obi’s axes were used in the construction of canoes, thus allowing these early peoples to maintain connections between communities on neighbouring islands.

همان‌طور که در گبه، این احتمال وجود دارد که تبرهای اوبی برای ساخت قایق‌ها استفاده می‌شده‌اند و به این ترتیب این مردم اولیه ارتباطات بین جوامع در جزایر همسایه را برقرار کرده‌اند.

The oldest cultural layers from the Kelo site provided the team with the earliest record for human occupation on Obi, dating back about 18,000 years.

قدیمی‌ترین لایه‌های فرهنگی از سایت کلو، قدیمی‌ترین سند حضور انسان‌ها در اوبی را به تیم ارائه کرد که به حدود ۱۸,۰۰۰ سال پیش بازمی‌گردد.

At this time the climate was drier and colder than today, and the island’s dense rainforests would likely have been much less impenetrable than they are now.

در این زمان، آب‌وهوا خشک‌تر و سردتر از امروز بود و جنگل‌های انبوه بارانی جزیره احتمالاً کمتر نفوذناپذیر از حال حاضر بوده‌اند.

Sea levels were about 120 metres lower, meaning Obi was a much larger island, encompassing what is today the separate island of Bisa, as well as several other small islands nearby.

سطح دریاها حدود ۱۲۰ متر پایین‌تر بود، به این معنی که اوبی جزیره‌ای بسیار بزرگ‌تر بود که شامل جزیره‌ای مجزای بیسا، به‌علاوه چندین جزیره کوچک دیگر در نزدیکی آن می‌شد.

Roughly 11,700 years ago, as the most recent ice age ended, the climate became significantly warmer and wetter, no doubt making Obi’s jungle much thicker.

حدود ۱۱,۷۰۰ سال پیش، با پایان آخرین دوره یخبندان، اقلیم به طور قابل‌توجهی گرم‌تر و مرطوب‌تر شد که بدون شک جنگل‌های اوبی را بسیار انبوه‌تر کرد.

According to the researchers, it is no coincidence that around this time the first axes crafted from stone rather than sea shells appear, likely in response to their heavy-duty use for clearing and modification of the increasingly dense rainforest.

به گفته محققان، این اتفاقی نیست که در این زمان اولین تبرهای ساخته‌شده از سنگ به‌جای صدف دریا ظاهر شدند، که احتمالاً به دلیل استفاده سنگین از آن‌ها برای پاکسازی و تغییر شکل جنگل‌های بارانی فشرده بوده است.

While stone takes about twice as long to grind into an axe compared to shell, the harder material keeps its sharp edge for longer.

در حالی که سنگ تقریباً دو برابر زمان می‌برد تا به شکل تبر درآید نسبت به صدف، ماده سخت‌تر لبه تیز خود را برای مدت طولانی‌تری حفظ می‌کند.

Judging by the bones which the researchers unearthed in the Kelo caves, people living there mainly hunted the Rothschild’s cuscus, a possum-like creature that still lives on Obi today.

با قضاوت از بقایای استخوان‌هایی که محققان در غارهای کلو کشف کردند، مردم ساکن در این منطقه بیشتر به شکار "کاسکوس روتشیلد"، موجودی شبیه به صاریغ که هنوز در اوبی زندگی می‌کند، می‌پرداختند.

As the forest grew more dense, people probably used axes to clear patches of forest and make hunting easier.

با رشد بیشتر جنگل و انبوه‌تر شدن آن، مردم احتمالاً از تبر برای پاکسازی نواحی از جنگل و آسان‌تر کردن شکار استفاده می‌کردند.

Shipton’s team’s excavation of the shelters at the Kelo site unearthed a volcanic glass substance called obsidian, which must have been brought over from another island, as there is no known source on Obi.

حفاری تیم شیپتون در پناهگاه‌های سایت کلو ماده‌ای شیشه‌ای آتشفشانی به نام ابسیدین کشف کرد که باید از جزیره دیگری آورده شده باشد، زیرا هیچ منبع شناخته‌شده‌ای از آن در اوبی وجود ندارد.

It also revealed particular types of beads, similar to those previously found on islands in southern Wallacea.

همچنین انواع خاصی از مهره‌ها را آشکار ساخت که مشابه نمونه‌هایی هستند که پیش‌تر در جزایر منطقه جنوبی والاسیا یافت شده‌اند.

These finds again support the idea that Obi islanders routinely travelled to other islands.

این کشفیات بار دیگر از این باور پشتیبانی می‌کنند که مردم جزیره اوبی به طور معمول به جزایر دیگر سفر می‌کردند.

The excavations suggest people successfully lived in the two Kelo shelters for about 10,000 years.

حفاری‌ها نشان می‌دهند که مردم به مدت حدود ۱۰,۰۰۰ سال در دو پناهگاه کلو به‌طور موفقیت‌آمیز زندگی می‌کردند.

But then, about 8,000 years ago, both were abandoned. Did the residents leave Obi completely, or move elsewhere on the island?

اما سپس، حدود ۸,۰۰۰ سال پیش، هر دو پناهگاه رها شدند. آیا ساکنان اوبی را کاملاً ترک کردند یا به جای دیگری در جزیره نقل مکان کردند؟

Perhaps the jungle had grown so thick that axes were no longer a match for the dense undergrowth.

شاید جنگل آن‌قدر متراکم شده بود که تبرها دیگر در برابر پوشش انبوه زیرین کارآمد نبودند.

Perhaps people simply moved to the coast and turned to fishing rather than hunting as a means of survival.

شاید مردم به سادگی به ساحل نقل مکان کرده و به جای شکار به ماهیگیری به عنوان وسیله‌ای برای بقا روی آوردند.

Whatever the reason for the departure, there is no evidence for use of the Kelo shelters after this time, until about 1,000 years ago, when they were re-occupied by people who owned pottery as well as items made out of gold and silver.

صرف‌نظر از دلیل ترک این مکان‌ها، هیچ شواهدی برای استفاده از پناهگاه‌های کلو پس از این زمان وجود ندارد، تا حدود ۱,۰۰۰ سال پیش که توسط افرادی که دارای سفال و اشیایی از طلا و نقره بودند، مجدداً اشغال شدند.

It seems likely, in view of Obi’s location, that this final phase of occupation also saw the Kelo shelters used by people involved in the historic trade in spices between the Maluku islands and the rest of the world.

با توجه به موقعیت جزیره اوبی، به نظر می‌رسد که این مرحله نهایی از سکونت نیز شاهد استفاده از پناهگاه‌های کلو توسط افرادی بوده که در تجارت تاریخی ادویه میان جزایر مالوکو و سایر نقاط جهان مشارکت داشتند.

متن دوم

The global importance of wetlands

اهمیت جهانی تالاب ها

A
Wetlands are areas where water covers the soil, or is present either at or near the surface of the soil, for all or part of the year.

تالاب‌ها مناطقی هستند که آب، خاک را می‌پوشاند یا به صورت دائمی یا موقت در سطح یا نزدیک به سطح خاک حضور دارند.

These are complex ecosystems, rich in unique plant and animal life.

این‌ها اکوسیستم‌های پیچیده‌ای هستند که از نظر حیات گیاهی و جانوری منحصر به فرد غنی هستند.

But according to the World Wide Fund for Nature (WWFN), half of the world’s wetlands have disappeared since 1990 – converted or destroyed for commercial development, drainage schemes and the extraction of minerals and peat.

اما طبق گزارش صندوق جهانی طبیعت (WWFN)، نیمی از تالاب‌های جهان از سال 1990 به این‌سو نابود شده‌اند یا برای توسعه تجاری، طرح‌های زهکشی و استخراج مواد معدنی و تورب تخریب شده‌اند.

Many of those that remain have been damaged by agricultural pesticides and fertilisers, industrial pollutants, and construction works.

بسیاری از تالاب‌های باقی‌مانده نیز توسط آفت‌کش‌ها و کودهای کشاورزی، آلاینده‌های صنعتی و فعالیت‌های ساختمانی آسیب دیده‌اند.

B
Throughout history, humans have gathered around wetlands, and their fertile ecosystems have played an important part in human development.

در طول تاریخ، انسان‌ها در اطراف تالاب‌ها گرد هم آمده‌اند و اکوسیستم‌های حاصلخیز آن‌ها نقش مهمی در توسعه انسانی داشته‌اند.

Consequently, they are of considerable religious, historical and archaeological value to many communities around the world.

به همین دلیل، تالاب‌ها برای بسیاری از جوامع در سراسر جهان از ارزش‌های مذهبی، تاریخی و باستان‌شناسی قابل توجهی برخوردار هستند.

‘Wetlands directly support the livelihoods and well-being of millions of people,’ says Dr Matthew McCartney, principal researcher and hydrologist at the International Water Management Institute (IWMI).

دکتر متیو مک‌کارتنی، پژوهشگر ارشد و هیدرولوژیست در موسسه بین‌المللی مدیریت آب (IWMI)، می‌گوید: «تالاب‌ها مستقیماً معیشت و رفاه میلیون‌ها نفر را پشتیبانی می‌کنند.»

‘In many developing countries, large numbers of people are dependent on wetland agriculture for their livelihoods.’

او می‌افزاید: «در بسیاری از کشورهای در حال توسعه تعداد زیادی از مردم برای امرار معاش به کشاورزی در تالاب‌ها وابسته هستند.»

C
They also serve a crucial environmental purpose.

آن‌ها همچنین نقش حیاتی در محیط زیست ایفا می‌کنند.

‘Wetlands are one of the key tools in mitigating climate change across the planet,’ says Pieter van Eijk, head of Climate Adaptation at Wetlands International (WI), pointing to their use as buffers that protect coastal areas from sea-level rise and extreme weather events such as hurricanes and flooding.

پیتر وان ایک، رئیس بخش سازگاری با تغییرات اقلیمی در سازمان بین‌المللی تالاب‌ها (WI)، می‌گوید: «تالاب‌ها یکی از ابزارهای کلیدی در کاهش تغییرات اقلیمی در سراسر جهان هستند.» او به استفاده از آن‌ها به عنوان محافظی برای مناطق ساحلی در برابر افزایش سطح دریا و رویدادهای شدید آب‌وهوایی مانند طوفان‌های دریایی و سیل اشاره می‌کند.

Wetland coastal forests provide food and water, as well as shelter from storms, and WI and other agencies are working to restore those forests which have been lost.

جنگل‌های ساحلی تالاب غذا و آب فراهم می‌کنند، و همچنین پناهگاهی در برابر طوفان‌ها هستند. WI و سایر سازمان‌ها در حال کار برای احیای این جنگل‌ها هستند که از بین رفته‌اند.

‘It can be as simple as planting a few trees per hectare to create shade and substantially change a microclimate,’ he says.

او می‌گوید: «به سادگی می‌توان با کاشت چند درخت در هر هکتار سایه ایجاد کرد و به طور قابل‌توجهی یک میکرو اقلیم را تغییر داد.»

‘Implementing climate change projects isn’t so much about money.’

او اضافه می‌کند: «اجرای این پروژه‌های مربوط به تغییرات اقلیمی چندان به پول وابسته نیست.»

D
The world’s wetlands are, unfortunately, rich sources for in-demand commodities, such as palm oil and pulpwood.

متأسفانه تالاب‌های جهان منابع غنی برای کالاهای پر تقاضا مانند روغن نخل و چوب خمیر کاغذ هستند.

Peatlands – wetlands with a waterlogged organic soil layer – are particularly targeted.

تالاب‌های ذغال‌سنگ‌نباتی – تالاب‌هایی با لایه‌ای از خاک آلی اشباع از آب – به‌طور ویژه هدف قرار گرفته‌اند.

When peatlands are drained for cultivation, they become net carbon emitters instead of active carbon stores, and, according to Marcel Silvius, head of Climate Smart Land-use at WI, this practice causes six per cent of all global carbon emissions.

وقتی تالاب‌های ذغال‌سنگ‌نباتی برای کشت خشک می‌شوند، به جای ذخایر فعال کربن، به منابع خالص انتشار کربن تبدیل می‌شوند و طبق گفته مارسل سیلویوس، رئیس بخش استفاده هوشمند اقلیمی از زمین در WI، این عمل باعث شش درصد از کل انتشار کربن جهانی می‌شود.

The clearance of peatlands for planting also increases the risk of forest fires, which release huge amounts of CO2.

پاکسازی تالاب‌های ذغال‌سنگ‌نباتی برای کشت همچنین خطر آتش‌سوزی‌های جنگلی را افزایش می‌دهد که مقادیر زیادی CO2 را آزاد می‌کنند.

‘We’re seeing huge peatland forests with extremely high biodiversity value being lost for a few decades of oil palm revenues,’ says Silvius.

سیلویوس می‌گوید: «ما شاهد از دست رفتن جنگل‌های ذغال‌سنگ‌نباتی با ارزش تنوع زیستی بسیار بالا هستیم که برای چند دهه درآمد حاصل از روغن نخل قربانی می‌شوند.»

E
The damage starts when logging companies arrive to clear the trees.

آسیب از زمانی آغاز می‌شود که شرکت‌های چوب‌بری برای پاکسازی درختان وارد می‌شوند.

They dig ditches to enter the peat swamps by boat and then float the logs out the same way.

آن‌ها خندق‌هایی حفر می‌کنند تا بتوانند با قایق وارد مرداب‌های ذغال‌سنگ‌نباتی شوند و سپس کنده‌ها را به همان روش از آب خارج کنند.

These are then used to drain water out of the peatlands to allow for the planting of corn, oil palms or pulpwood trees.

سپس این خندق‌ها برای تخلیه آب از تالاب‌های ذغال‌سنگ‌نباتی استفاده می‌شوند تا امکان کشت ذرت، نخل‌های روغنی یا درختان چوب خمیر فراهم شود.

Once the water has drained away, bacteria and fungi then break down the carbon in the peat and turn it into CO2 and methane.

پس از اینکه آب تخلیه شد، باکتری‌ها و قارچ‌ها کربن موجود در ذغال‌سنگ‌نباتی را تجزیه می‌کنند و آن را به CO2 و متان تبدیل می‌کنند.

Meanwhile, the remainder of the solid matter in the peat starts to move downwards, in a process known as subsidence.

در همین حال، باقی‌مانده مواد جامد در تورب شروع به حرکت به سمت پایین می‌کند، در فرآیندی که به فرونشست معروف است.

Peat comprises 90 per cent water, so this is one of the most alarming consequences of peatland clearances.

تورب ۹۰ درصد از آب تشکیل شده است، بنابراین این یکی از نگران‌کننده‌ترین پیامدهای پاکسازی تالاب‌های توربی است.

‘In the tropics, peat subsides at about four centimetres a year, so within half a century, very large landscapes on Sumatra and Borneo will become flooded as the peat drops below water level,’ says Silvius.

سیلویوس می‌گوید: «در مناطق گرمسیری، تورب حدود چهار سانتی‌متر در سال فرونشست می‌کند، بنابراین در عرض نیم قرن، مناطق بسیار وسیعی در سوماترا و بورنئو غرق خواهند شد زیرا تورب به زیر سطح آب فرو می‌رود.»

‘It’s a huge catastrophe that’s in preparation. Some provinces will lose 40 per cent of their landmass.’

این یک فاجعه عظیم در حال وقوع است. برخی استان‌ها ۴۰ درصد از زمین‌های خود را دست خواهند داد.

F
And while these industries affect wetlands in ways that can easily be documented, Dr Dave Tickner of the WWFN believes that more subtle impacts can be even more devastating.

در حالی که این صنایع تالاب‌ها را به روش‌هایی که به راحتی مستند می‌شوند، تحت‌تأثیر قرار می‌دهند، دکتر دیو تیکنر از WWFN معتقد است که تأثیرات ظریف‌تر می‌توانند حتی ویرانگرتر باشند.

‘Sediment run-off and fertilisers can be pretty invisible,’ says Tickner.

تیکنر می‌گوید: «رسوبات و کودها ممکن است کاملاً نامرئی باشند.»

‘Over-extraction of water is equally invisible.

برداشت بیش از حد آب نیز به همان اندازه نامرئی است.

‘You do get shock stories about rivers running red, or even catching fire, but there’s seldom one big impact that really hurts a wetland.’

شما داستان‌های شوکه‌کننده‌ای درباره رودخانه‌هایی که قرمز شده‌اند یا حتی آتش گرفته‌اند می‌شنوید، اما به ندرت یک تأثیر بزرگ وجود دارد که واقعاً به یک تالاب آسیب برساند.

Tickner does not blame anyone for deliberate damage, however.

با این حال، تیکنر کسی را به خاطر صدمه عمدی سرزنش نمی‌کند.

‘I’ve worked on wetland issues for 20 years and have never met anybody who wanted to damage a wetland,’ he says.

او می‌گوید: «من ۲۰ سال در مورد مسائل مربوط به تالاب‌ها کار کرده‌ام و هرگز کسی را ندیده‌ام که بخواهد به یک تالاب آسیب برساند.»

‘It isn’t something that people generally set out to do. Quite often, the effects simply come from people trying to make a living.’

بیان می‌کند: «این چیزی نیست که مردم به طور کلی قصد انجامش را داشته باشند. اغلب، این تأثیرات صرفاً از تلاش مردم برای امرار معاش ناشی می‌شود.»

G
Silvius also acknowledges the importance of income generation.

سیلویوس نیز اهمیت ایجاد درآمد را تأیید می‌کند.

‘It’s not that we just want to restore the biodiversity of wetlands – which we do – but we recognise there’s a need to provide an income for local people.’

او می‌گوید: «نکته این نیست که ما فقط می‌خواهیم تنوع زیستی تالاب‌ها را بازسازی کنیم – که این هدف ما است – بلکه نیاز به فراهم کردن درآمدی برای مردم محلی را نیز تشخیص می‌دهیم.»

This approach is supported by IWMI.

این رویکرد توسط IWMI حمایت می‌شود.

‘The idea is that people in a developing country will only protect wetlands if they value and profit from them,’ says McCartney.

مک‌کارتنی می‌گوید: «ایده این است که مردم در یک کشور در حال توسعه تنها در صورتی تالاب‌ها را حفاظت می‌کنند که برای آنها ارزش قائل شوند و از آنها سود ببرند.»

‘For sustainability, it’s essential that local people are involved in wetland planning and decision making and have clear rights to use wetlands.’

او بیان می‌کند: «برای پایداری، ضروری است که مردم محلی در برنامه‌ریزی و تصمیم‌گیری‌های مربوط به تالاب‌ها مشارکت داشته باشند و حقوق مشخصی برای استفاده از تالاب‌ها داشته باشند.»

H
The fortunes of wetlands would be improved, Silvius suggests, if more governments recognised their long-term value.

سیلویوس پیشنهاد می‌دهد که اگر دولت‌های بیشتری ارزش بلندمدت تالاب‌ها را به رسمیت بشناسند، وضعیت تالاب‌ها بهتر خواهد شد.

‘Different governments have different attitudes,’ he says, and goes on to explain that some countries place a high priority on restoring wetlands, while others still deny the issue.

او می‌گوید: «دولت‌های مختلف نگرش‌های متفاوتی دارند»، و ادامه می‌دهد که برخی کشورها به بازسازی تالاب‌ها اولویت بالایی می‌دهند، در حالی که دیگر کشورها هنوز این مسئله را انکار می‌کنند.

McCartney is cautiously optimistic, however.

با این حال، مک‌کارتنی با احتیاط خوشبین است.

‘Awareness of the importance of wetlands is growing,’ he says.

او می‌گوید: «آگاهی از اهمیت تالاب‌ها در حال افزایش است.»

‘It’s true that wetland degradation still continues at a rapid pace, but my impression is that things are slowly changing.’

وی می‌افزاید: «درسته است که تخریب تالاب‌ها هنوز با سرعت زیادی ادامه دارد، اما تصور من این است که اوضاع به‌آرامی در حال تغییر است.»

متن سوم

Is the era of artificial speech translation upon us?

آیا عصر ترجمه گفتار مصنوعی فرا رسیده است؟

Once the stuff of science fiction, technology that enables people to talk using different languages is now here. But how effective is it?

تکنولوژی‌ای که زمانی فقط در داستان‌های علمی-تخیلی وجود داشت، به مردم امکان می‌داد با زبان‌های مختلف صحبت کنند. اکنون که واقعی شده است، اما آیا واقعاً چقدر مؤثر است؟

Noise, Alex Waibel tells me, is one of the major challenges that artificial speech translation has to meet.

الکس وابل به من می‌گوید نویز(صدا) یکی از چالش‌های اصلی است که ترجمه گفتار مصنوعی باید با آن روبرو شود.

A device may be able to recognise speech in a laboratory, or a meeting room,

یک دستگاه ممکن است بتواند گفتار را در یک آزمایشگاه یا اتاق جلسه تشخیص دهد،

but will struggle to cope with the kind of background noise I can hear in my office surrounding Professor Waibel as he speaks to me from Kyoto station in Japan.

اما برای مقابله با نویز پس‌زمینه‌ای که من در دفترم می‌شنوم و پروفسور وابل در حال صحبت با من از ایستگاه کیوتو در ژاپن است، دچار مشکل خواهد شد.

I’m struggling to follow him in English, on a scratchy line that reminds me we are nearly 10,000 kilometres apart –

من در تلاش هستم که صحبت‌هایش را به زبان انگلیسی دنبال کنم، روی یک خط خش‌دار که مرا به یاد می‌اندازد که ما تقریباً ۱۰٬۰۰۰ کیلومتر با هم فاصله داریم –

and that distance is still an obstacle to communication even if you’re speaking the same language, as we are.

و این فاصله هنوز مانعی برای ارتباط است، حتی اگر شما به یک زبان صحبت کنید، همان‌طور که ما اکنون انجام می‌دهیم.

We haven’t reached the future yet.

ما هنوز به آینده نرسیده‌ایم.

If we had, Waibel would have been able to speak more comfortably in his native German and I would have been able to hear his words in English.

اگر به آینده رسیده بودیم، وابل می‌توانست به راحتی به زبان مادری آلمانی خود صحبت کند و من می‌توانستم کلمات او را به زبان انگلیسی بشنوم.

At Karlsruhe Institute of Technology, where he is a professor of computer science, Waibel and his colleagues already give lectures in German that their students can follow in English via an electronic translator.

در مؤسسه فناوری کارلسروهه، جایی که وابل استاد علم کامپیوتر است، او و همکارانش در حال حاضر سخنرانی‌هایی به زبان آلمانی ارائه می‌دهند که دانشجویان می‌توانند آنها را به انگلیسی دنبال کنند.

The system generates text that students can read on their laptops or phones, so the process is somewhat similar to subtitling.

این سیستم متنی تولید می‌کند که دانش‌آموزان می‌توانند آن را روی لپ‌تاپ‌ها یا تلفن‌های همراه خود بخوانند، بنابراین فرآیند آن شبیه به زیرنویس است.

It helps that lecturers speak clearly, don’t have to compete with background chatter, and say much the same thing each year.

این کمک می‌کند که استادان به‌وضوح صحبت کنند، نیازی به رقابت با صداهای پس‌زمینه ندارند و هر سال تقریباً همان چیز را می‌گویند.

The idea of artificial speech translation has been around for a long time.

ایده‌ی ترجمه گفتار مصنوعی مدت‌هاست که وجود دارد.

Douglas Adams’ science fiction novel, The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy, published in 1979, featured a life form called the ‘Babel fish’ which, when placed in the ear, enabled a listener to understand any language in the universe.

رمان علمی-تخیلی داگلاس آدامز، «راهنمای مسافران کهکشان» که در سال 1979 منتشر شد، موجودی به نام «ماهی بابل» را معرفی می‌کند که با قرار گرفتن در گوش، به شنونده امکان درک هر زبانی در جهان را می‌دهد.

It came to represent one of those devices that technology enthusiasts dream of long before they become practically realisable, like TVs flat enough to hang on walls: objects that we once could only dream of having but that are now commonplace.

این دستگاه به یکی از آن دسته ابزارهایی تبدیل شد که علاقه‌مندان به فناوری مدت‌ها پیش از آنکه به‌طور عملی قابل تحقق باشند، رویای آن را در سر داشتند، مانند تلویزیون‌های تختی که می‌توان آنها را روی دیوار آویزان کرد: اشیایی که زمانی فقط می‌توانستیم داشتنشان را تصور کنیم، اما اکنون رایج شده‌اند.

Now devices that look like prototype Babel fish have started to appear, riding a wave of advances in artificial translation and voice recognition.

حال دستگاه‌هایی که شبیه به نمونه اولیه ماهی بابل هستند شروع به ظهور کرده‌اند، در حالی که بر پیشرفت‌های ترجمه مصنوعی و شناسایی صدا بهره می‌برند.

At this stage, however, they seem to be regarded as eye-catching novelties rather than steps towards what Waibel calls ‘making a language-transparent society’.

با این حال، در این مرحله، به نظر می‌رسد که این دستگاه‌ها بیشتر به‌عنوان نوآوری‌های چشمگیر در نظر گرفته می‌شوند تا گام‌هایی به سوی آنچه وایبل «جامعه شفاف زبانی» می‌نامد.

They tend to be domestic devices or applications suitable for hotel check-ins, for example, providing a practical alternative to speaking traveller’s English.

این دستگاه‌ها معمولاً ابزارهای خانگی یا برنامه‌هایی هستند که برای پذیرش در هتل مناسب‌اند و جایگزین عملی برای صحبت کردن به انگلیسی مسافران ارائه می‌دهند.

The efficiency of the translator is less important than the social function.

کارایی مترجم کمتر از نقش اجتماعی آن اهمیت دارد.

However, ‘Professionals are less inclined to be patient in a conversation,’ founder and CEO at Waverly Labs, Andrew Ochoa, observes.

با این حال، بنیانگذار و مدیر عامل Waverly Labs، اندرو اوچوا، مشاهده می‌کند: «حرفه‌ای‌ها کمتر تمایل به صبر در مکالمه دارند».

To redress this, Waverly is now preparing a new model for professional applications, which entails performance improvements in speech recognition, translation accuracy and the time it takes to deliver the translated speech.

برای رفع این مسئله، Waverly در حال آماده‌سازی یک مدل جدید برای کاربردهای حرفه‌ای است که شامل بهبود عملکرد در شناسایی گفتار، دقت ترجمه و زمان لازم برای ارائه گفتار ترجمه‌شده می‌شود.

For a conversation, both speakers need to have devices called Pilots (translator earpieces) in their ears.

برای یک مکالمه، هر دو سخنران باید دستگاه‌هایی به نام Pilots (گوشی‌های ترجمه) در گوش‌های خود داشته باشند.

‘We find that there’s a barrier with sharing one of the earphones with a stranger,’ says Ochoa.

اوچوا می‌گوید: «ما متوجه می‌شویم که اشتراک‌گذاری یکی از گوشگیرها با یک غریبه مانعی ایجاد می‌کند».

A translation system needs to be simultaneous, like the translator’s voice speaking over the foreign politician being interviewed on the TV,

یک سیستم ترجمه باید هم‌زمان باشد، مانند صدای مترجم که هنگام مصاحبه با یک سیاستمدار خارجی بر روی تلویزیون شنیده می‌شود،

rather than in sections that oblige speakers to pause after every few remarks and wait for the translation to be delivered.

نه به صورت بخش‌بخش که گویندگان مجبور شوند پس از چند جمله مکث کنند و منتظر ارائه ترجمه باشند.

It needs to work offline, for situations where internet access isn’t possible,

این سیستم باید آفلاین کار کند، برای مواقعی که دسترسی به اینترنت ممکن نیست،

and to address apprehensions about the amount of private speech data accumulating in the cloud, having been sent to servers for processing.

و همچنین نگرانی‌ها در مورد حجم داده‌های گفتار خصوصی که در فضای ابری جمع می‌شود و برای پردازش به سرورها ارسال می‌شود، برطرف کند.

Systems not only need to cope with physical challenges such as noise, they will also need to be socially aware by addressing people in the right way.

سیستم‌ها نه تنها باید با چالش‌های فیزیکی مانند نویز مقابله کنند، بلکه باید از نظر اجتماعی آگاه باشند و افراد را به شیوه درست خطاب قرار دهند.

Some cultural traditions demand solemn respect for academic status, for example, and it is only polite to respect this.

برای مثال، برخی سنت‌های فرهنگی احترام جدی به جایگاه علمی را طلب می‌کنند و رعایت این محترمانه‌ترین مشی شناخته شده است.

Etiquette-sensitive artificial translators could relieve people of the need to know these differing cultural norms.

مترجمان مصنوعی حساس به آداب و رسوم می‌توانند افراد را از نیاز به آگاهی از این تفاوت‌های فرهنگی بی‌نیاز کنند.

At the same time, they might help to preserve local customs, slowing the spread of habits associated with international English, such as its readiness to get on first-name terms.

همزمان، این مترجمان ممکن است به حفظ آداب و رسوم محلی کمک کنند و گسترش عادت‌های مرتبط با انگلیسی بین‌المللی، مانند استفاده آسان از نام کوچک‌ترها را کند کنند.

Professors and other professionals will not outsource language awareness to software, though.

با این حال، اساتید و سایر حرفه‌ای‌های آگاهی زبانی خود را به نرم‌افزار واگذار نخواهند کرد.

If the technology matures into seamless, ubiquitous artificial speech translation, it will actually add value to language skills.

اگر این فناوری به ترجمه گفتاری مصنوعی یکپارچه و همگانی تبدیل شود، در واقع به مهارت‌های زبانی ارزش خواهد افزود.

Whether it will help people conduct their family lives or relationships is open to question –

اینکه آیا این فناوری به مردم در مدیریت زندگی خانوادگی یا روابطشان کمک خواهد کرد، جای سوال دارد.

though one noteworthy possibility is that it could overcome the language barriers that often arise between generations after migration,

هر چند یک امکان قابل توجه این است که می‌تواند بر موانع زبانی که اغلب پس از مهاجرت بین نسل‌ها به وجود می‌آیند غلبه کند.

leaving children and their grandparents without a shared language.

که باعث می‌شود کودکان و پدربزرگ و مادربزرگ‌هایشان زبان مشترکی نداشته باشند.

Whatever uses it is put to, though, it will never be as good as the real thing.

هر استفاده‌ای که از آن شود، به هر حال، هرگز به خوبی چیز واقعی نخواهد بود.

Even if voice morphing technology simulates the speaker’s voice, their lip movements won’t match,

حتی اگر فناوری تغییر صدا صدای گوینده را شبیه‌سازی کند، حرکت لب‌ها هماهنگ نخواهد بود.

and they will look like they are in a dubbed movie.

و آن‌ها شبیه بازیگران یک فیلم دوبله‌شده به نظر خواهند رسید.

The contrast will underline the value of shared languages, and the value of learning them.

این تضاد بر ارزش زبان‌های مشترک و اهمیت یادگیری آن‌ها تأکید خواهد کرد.

Sharing a language can promote a sense of belonging and community,

داشتن یک زبان مشترک می‌تواند حس تعلق و جامعه‌پذیری را تقویت کند.

as with the international scientists who use English as a lingua franca, where their predecessors used Latin.

مانند دانشمندان بین‌المللی که از انگلیسی به‌عنوان زبان مشترک استفاده می‌کنند، در حالی که پیشینیانشان از لاتین استفاده می‌کردند.

Though the practical need for a common language will diminish, the social value of sharing one will persist.

اگرچه نیاز عملی به یک زبان مشترک ممکن است کاهش یابد، اما ارزش اجتماعی داشتن یک زبان مشترک همچنان باقی خواهد ماند.

And software will never be a substitute for the subtle but vital understanding that comes with knowledge of a language.

و نرم‌افزار هرگز جایگزینی برای درک دقیق اما حیاتی که با آموختن یک زبان به دست می‌آید، نخواهد بود.

متن اول

The impact of climate change on butterflies in Britain

تأثیر تغییرات اقلیمی بر پروانه ها در بریتانیا

According to conservationists, populations of around two thirds of butterfly species have declined in Britain over the past 40 years.

بر اساس گفته‌های فعالان محیط‌زیست، جمعیت حدود دو سوم از گونه‌های پروانه‌ها در بریتانیا در ۴۰ سال گذشته کاهش یافته است.

If this trend continues, it might have unpredictable knock-on effects for other species in the ecosystem.

اگر این روند ادامه یابد، ممکن است تأثیرات غیرقابل پیش‌بینی برای سایر گونه‌ها در اکوسیستم داشته باشد.

Butterfly eggs develop into caterpillars and these insects, which are the second stage in a new butterfly’s lifecycle, consume vast quantities of plant material, and in turn act as prey for birds as well as bats and other small mammals.

تخم‌های پروانه به کاترپیلارها (لاروها) تبدیل می‌شوند و این حشرات که مرحله دوم در چرخه زندگی یک پروانه‌ی جدید هستند، مقادیر زیادی مواد گیاهی را مصرف می‌کنند و به نوبه خود به‌عنوان طعمه برای پرندگان و همچنین خفاش‌ها و پستانداران کوچک عمل می‌کنند.

Only by arming themselves with an understanding of why butterfly numbers are down can conservationists hope to halt or reverse the decline.

فقط با مجهز شدن به درک علت کاهش تعداد پروانه‌ها است که فعالان محیط‌زیست می‌توانند امیدوار باشند که روند کاهش را متوقف یا معکوس کنند.

Butterflies prefer outdoor conditions to be ‘just right’, which means neither too hot nor too cold.

پروانه‌ها ترجیح می‌دهند شرایط بیرون «دقیقاً درست» باشد، به این معنا که نه خیلی گرم و نه خیلی سرد.

Under the conditions of climate change, the temperature at any given time in summer is generally getting warmer, leaving butterflies with the challenge of how to deal with this.

در شرایط تغییرات اقلیمی، دمای لحظه به لحظه در تابستان به طور کلی گرم‌تر می‌شود و پروانه‌ها را با چالش چگونگی کنار آمدن با این وضعیت مواجه می‌کند.

One of the main ways in which species are ensuring conditions suit them is by changing the time of year at which they are active and reproduce.

یکی از روش‌های اصلی که گونه‌ها از آن برای اطمینان از مناسب بودن شرایط برای خود استفاده می‌کنند، تغییر زمانی از سال است که در آن فعال هستند و تولیدمثل می‌کنند.

Scientists refer to the timing of such lifecycle events as ‘phenology’, so when an animal or plant starts to do something earlier in the year than it usually does, it is said to be ‘advancing its phenology’.

دانشمندان به زمان‌بندی رویدادهای چرخه زندگی مانند این «فنولوژی» می‌گویند، بنابراین وقتی یک حیوان یا گیاه شروع به انجام کاری در اوایل سال نسبت به معمول می‌کند، می‌گویند که «فنولوژی خود را پیش برده است».

For example, the common brown butterfly in Australia has been found to emerge from its pupal stage ten days earlier than it did 65 years ago.

به‌عنوان مثال، مشاهده شده است که پروانه قهوه‌ای معمولی در استرالیا ده روز زودتر از ۶۵ سال پیش از مرحله شفیرگی خود خارج می‌شود.

This is thought to be a response to warmer temperatures.

این تغییر احتمالاً پاسخی به دماهای گرم‌تر است.

However, not all species are able to adjust their phenology in this way.

با این حال، همه گونه‌ها قادر به تنظیم فنولوژی خود به این شکل نیستند.

Some are constrained by factors such as day length or the availability of specific food plants, which do not change in response to temperature.

برخی از آن‌ها با عواملی مانند طول روز یا در دسترس بودن گیاهان غذایی خاص محدود می‌شوند که در پاسخ به دما تغییر نمی‌کنند.

This can lead to a mismatch between the life cycle of the butterfly and the availability of its food resources, potentially causing population declines.

این می‌تواند منجر به ناهماهنگی بین چرخه زندگی پروانه و در دسترس بودن منابع غذایی آن شود که ممکن است باعث کاهش جمعیت شود.

The answer is still unknown, but a new study is seeking to answer these questions.

پاسخ هنوز ناشناخته است، اما یک مطالعه جدید در تلاش است تا به این سوالات پاسخ دهد.

First, the researchers pulled together data from millions of records that had been submitted by butterfly enthusiasts – people who spend their free time observing the activities of different species.

اول، پژوهشگران داده‌هایی از میلیون‌ها رکورد که توسط علاقه‌مندان به پروانه‌ها – افرادی که وقت آزاد خود را به مشاهده فعالیت‌های گونه‌های مختلف اختصاص می‌دهند – ارسال شده بود، جمع‌آوری کردند.

This provided information on 130 species of butterflies in Great Britain every year for a 20-year period.

این داده‌ها اطلاعاتی در مورد ۱۳۰ گونه پروانه در بریتانیا به‌طور سالانه در طول دوره‌ای ۲۰ ساله فراهم کرد.

They then estimated the abundance and distribution of each species across this time, along with how far north in the country they had moved.

سپس آن‌ها فراوانی و توزیع هر گونه را در طول این زمان، به همراه اینکه هر گونه چقدر به سمت شمال کشور حرکت کرده بود، تخمین زدند.

The data also, crucially, allowed researchers to estimate subtle changes in what time of the year each species was changing into an adult butterfly.

داده‌ها همچنین، به‌طور حیاتی، به پژوهشگران این امکان را داد تا تغییرات جزئی در زمانی که هر گونه به یک پروانه بالغ تبدیل می‌شود را اندازه بگیرند.

Analysing the trends in each variable, the researchers discovered that species with more flexible lifecycles were more likely to be able to benefit from an earlier emergence driven by climate change.

با تجزیه و تحلیل روندها در هر متغیر، پژوهشگران دریافتند که گونه‌هایی با چرخه‌های زندگی انعطاف‌پذیر احتمال بیشتری دارند که از ظهور زودتر ناشی از تغییرات اقلیمی بهره‌مند شوند.

Some species are able to go from caterpillar to butterfly twice or more per year, so that the individual butterflies you see flying in the spring are the grandchildren or great-grandchildren of the individuals seen a year previously.

برخی از گونه‌ها قادرند که از کرم ابریشم به پروانه دو یا چند بار در سال تبدیل شوند، به طوری که پروانه‌هایی که در بهار در حال پرواز مشاهده می‌کنید، نوه‌ها یا نتیجه‌های افرادی هستند که سال قبل دیده شده‌اند.

Among these species, researchers observed that those which have been advancing their phenology the most over the 20-year study period also had the most positive trends in abundance, distribution and northwards extent.

در میان این گونه‌ها، پژوهشگران در طول دوره ۲۰ ساله مطالعه خود مشاهده کردند که آن‌هایی که بیشترین پیشرفت را در فنولوژی خود داشته‌اند، همچنین پیشرفت‌های مثبت‌تری در فراوانی، گسترش و حرکت به سمت شمال را نیز داشته‌اند.

For these species, such as Britain’s tiniest butterfly, the dainty Small Blue, whose colonies are up to a hundred strong, some develop into butterflies early in spring, allowing their summer generations to complete another reproductive cycle by autumn so that more population growth occurs.

برای این گونه‌ها، مانند کوچک‌ترین پروانه بریتانیا، پروانه ظریف Small Blue، مستعمرات این پروانه‌ها تا صد عدد می‌رسند، و برخی از آن‌ها در اوایل بهار به پروانه تبدیل می‌شوند، که به نسل‌های تابستانی آن‌ها اجازه می‌دهد تا یک چرخه تولیدمثل دیگر را تا پاییز تکمیل کنند و رشد جمعیت بیشتری اتفاق بیفتد.

Other species, however, are less flexible and restricted to a single reproductive cycle per year.

با این حال، برخی دیگر از گونه‌ها کمتر انعطاف‌پذیر هستند و محدود به یک چرخه تولیدمثل در هر سال هستند.

For these species, there was no evidence of any benefit to emerging earlier.

برای این گونه‌ها، هیچ شواهدی از مزیتی در ظهور زودتر وجود نداشت.

Indeed, worryingly, it was found that the species in this group that specialise in very specific habitat types, often related to the caterpillar’s preferred diet, actually tended to be most at harm from advancing phenology.

در واقع، به طور نگران‌کننده‌ای، مشخص شد که گونه‌های این گروه که در زیستگاه‌های بسیار خاص تخصص دارند، که اغلب به رژیم غذایی مورد علاقه پیله‌پروانه‌ها مربوط است، بیشتر در معرض خطر پیشرفت فنولوژی هستند.

The beautiful High Brown Fritillary, often described as Britain’s most endangered butterfly, is in this group.

پروانه زیبا High Brown Fritillary که اغلب به عنوان در معرض خطرترین پروانه بریتانیا توصیف می‌شود، در این گروه قرار دارد.

It is found only in coppiced woodland and limestone pavement habitats.

این پروانه تنها در جنگل‌های جنگلی و سطوح سنگ آهک یافت می‌شود.

It is also a single-generation butterfly that has advanced its phenology.

این پروانه همچنین یک پروانه تک‌نسلی است که فنولوژی خود را پیشرفته کرده است.

This suggests that climate change, while undoubtedly not the sole cause, might have played a part in the downfall of this species.

این نشان می‌دهد که تغییرات اقلیمی، اگرچه به طور قطع تنها علت نیست، ممکن است نقشی در کاهش این گونه داشته باشد.

All is not lost, however.

با این حال، همه چیز از دست نرفته است.

Many of Britain’s single-generation species show the capacity, in continental Europe, to add a second generation in years that are sufficiently warm.

بسیاری از گونه‌های تک‌نسلی بریتانیا در اروپا نشان می‌دهند که ظرفیت افزودن یک نسل دوم در سال‌هایی که به اندازه کافی گرم هستند را دارند.

Therefore, as the climate continues to warm, species like the Silver-studded Blue might be able to switch to multiple generations in the UK as well,

بنابراین، با ادامه گرم شدن اقلیم، گونه‌هایی مثل Silver-studded Blue ممکن است بتوانند به چندین نسل در بریتانیا نیز تغییر کنند.

and so begin to extract benefits from the additional warmth, potentially leading to population increases.

و به این ترتیب بتوانند از گرمای اضافی بهره‌برداری کنند، که به طور بالقوه منجر به افزایش جمعیت خواهد شد.

More immediately, conservationists can arm themselves with all this knowledge to spot the warning signs of species that may be at risk.

به طور فوری‌تر، فعالان محیط زیست می‌توانند با استفاده از این اطلاعات خود را برای شناسایی علائم هشداردهنده گونه‌هایی که ممکن است در معرض خطر باشند، آماده کنند.

The White Admiral of southern England, a much sought-after butterfly, experienced a significant increase in numbers from the 1920s but has shown a considerable decline in the past 20 years.

White Admiral در جنوب انگلستان، پروانه‌ای بسیار خواستنی، از دهه 1920 افزایش قابل توجهی در تعداد داشته است اما در 20 سال گذشته کاهش قابل توجهی را نشان داده است.

This may be because the caterpillar exists solely on a diet of a plant called honeysuckle.

این ممکن است به این دلیل باشد که کرم پروانه تنها بر روی یک گیاه به نام honeysuckle زندگی می‌کند.

But it is also likely to be due to climate change.

اما همچنین احتمالاً به دلیل تغییرات اقلیمی است.

متن دوم

Deep-sea mining

استخراج معادن در اعماق دریا

Bacteria from the ocean floor can beat superbugs and cancer. But habitats are at risk from the hunger for marine minerals.

باکتری‌ها از کف اقیانوس می‌توانند با سوپرباکترها و سرطان مبارزه کنند. اما زیستگاه‌ها در معرض خطر از گرسنگی برای مواد معدنی دریایی هستند.

A

When Professor Mat Upton found that a microbe from a deep-sea sponge was killing pathogenic bugs in his laboratory, he realised it could be a breakthrough in the fight against antibiotic-resistant superbugs, which are responsible for thousands of deaths a year in the UK alone.

وقتی پروفسور مت آپتون متوجه شد که یک میکروب از اسفنج‌های اعماق دریا در آزمایشگاه او با باگ‌های بیماری‌زا می‌جنگد، او دریافت که این می‌تواند یک پیشرفت بزرگ در مبارزه با سوپرباکترهای مقاوم به آنتی‌بیوتیک باشد که تنها در بریتانیا مسئول هزاران مرگ در سال هستند.

Further tests confirmed that an antibiotic from the sponge bacteria, found living more than 700 metres under the sea at the Rockall trough in the north-east Atlantic, was previously unknown to science, boosting its potential as a life-saving medicine.

آزمایش‌های بیشتر تأیید کردند که یک آنتی‌بیوتیک از باکتری‌های اسفنج که در عمق بیش از 700 متری زیر دریا در شیب راکال در شمال‌شرقی اقیانوس اطلس کشف شده بود، پیش از این برای علم ناشناخته بود، که به عنوان یک داروی نجات‌بخش تقویت کرد.

But Upton, and other scientists who view the deep ocean and its wealth of unique and undocumented species as a prospecting

ground for new medicines, fear such potential will be lost in the rush to exploit the deep sea’s equally rich metal and mineral resources.

اما آپتون، و دیگر دانشمندانی که اعماق اقیانوس و ثروت آن از گونه‌های منحصر به فرد و مستند نشده را به عنوان زمینه‌ای برای داروهای جدید می‌بینند، می‌ترسند چنین پتانسیلی در هجوم به بهره‌برداری از منابع فلزی و معدنی غنی اعماق دریا از دست برود.

---

B

‘We’re looking at the bioactive potential of marine resources, to see if there are any more medicines or drugs down there before we destroy it for ever,’ says Upton, a medical microbiologist at the University of Plymouth.

«اینکه ما به پتانسیل زیست‌فعال منابع دریایی نگاه می‌کنیم، تا ببینیم آیا داروهای دیگری آنجا وجود دارد پیش از آنکه آن را برای همیشه نابود کنیم،» آپتون، یک میکروب‌شناس پزشکی در دانشگاه پلیموث می‌گوید.

He is among many scientists urging a halt to deep-sea mining, asking for time to weigh up the pros and cons.

او یکی از دانشمندانی است که خواستار توقف استخراج معادن در اعماق دریاست و می‌خواهد زمانی برای ارزیابی مزایا و معایب داده شود.

‘In sustainability terms, this could be a better way of exploiting the economic potential of the deep sea,’ he argues.

او استدلال می‌کند «از نظر پایداری، این می‌تواند راه بهتری برای بهره‌برداری از پتانسیل اقتصادی اعماق دریا باشد.»

Oceanographers using remotely operated vehicles have spotted many new species. Among them have been sea cucumbers with tails allowing them to sail along the ocean floor, and a rare ‘Dumbo’ octopus, found 3,000 metres under the Pacific Ocean, off the coast of California.

محققان اقیانوس‌شناسی که از وسایل نقلیه از راه دور استفاده می‌کنند، گونه‌های جدید زیادی را مشاهده کرده‌اند. در میان آنها خیارهای دریایی با دمی که به آنها اجازه می‌دهد در کف اقیانوس حرکت کنند، و یک اختاپوس نادر «دامبو» که در عمق 3,000 متری زیر اقیانوس آرام، در نزدیکی ساحل کالیفرنیا یافت شده است، وجود دارند.

Any one of these could offer lifesaving potential.

هر یک از این‌ها می‌تواند پتانسیل نجات‌بخشی داشته باشد.

Upton estimates it could take up to a decade for a newly discovered antibiotic to become a medicine – but the race towards commercial mining in the ocean abyss has already begun.

آپتون تخمین می‌زند که ممکن است تا یک دهه طول بکشد تا یک آنتی‌بیوتیک تازه کشف شده به یک دارو تبدیل شود – اما رقابت برای استخراج تجاری در اعماق اقیانوس از قبل آغاز شده است.

---

C

The deep sea contains more nickel, cobalt and rare earth metals than all land reserves combined, according to the US Geological Survey.

به گفته اداره زمین‌شناسی ایالات متحده، اعماق دریا نیکل، کبالت و فلزات نادر زمینی بیشتری نسبت به تمام ذخایر خشکی دارد.

Mining corporations argue that deep-sea exploration could help diversify the supply of metals and point to the fact that demand for resources such as copper, aluminium, cobalt for electric car batteries and other metals to power technology and smartphones, is soaring.

شرکت‌های معدنی استدلال می‌کنند که اکتشاف اعماق دریا می‌تواند به تنوع عرضه فلزات کمک کند و به این نکته اشاره می‌کنند که تقاضا برای منابعی مانند مس، آلومینیوم، کبالت برای باتری‌های خودروهای الکتریکی و سایر فلزات برای تامین فناوری و تلفن‌های هوشمند در حال افزایش است.

They say that deep-sea mining could yield far superior ore to land mining with little, if any, waste.

ان ها می گویندکه استخراج معادن از اعماق دریا می تواند ماده معدنی بسیار برتری نسبت به استخراج معادن زمینی به دست آورد.با ضایعانی کم یا اصلا ضایعاتی نداشته باشد.

Different methods of extraction exist, but most involve employing some form of converted machinery previously used in terrestrial mining to excavate materials from the sea floor, at depths of up to 6,000 metres, then drawing a seawater slurry, containing rock and other solid particles, from the sea floor to ships on the surface.

روش‌های مختلفی برای استخراج وجود دارد، اما بیشتر آن‌ها شامل استفاده از نوعی ماشین‌آلات تغییر یافته‌ای است که پیش‌تر در استخراج معادن زمینی به کار گرفته شده‌اند تا مواد را از کف دریا، در عمق‌هایی تا ۶۰۰۰ متر، استخراج کرده و سپس دوغاب آب دریا، شامل سنگ و ذرات جامد دیگر، را از کف دریا به کشتی‌های روی سطح منتقل کنند.

The slurry is then ‘de-watered’ and transferred to another vessel for shipping.

سپس محصول آب‌زدایی‌شده و به کشتی دیگری برای حمل منتقل می‌شود.

Extracted seawater is pumped back down and discharged close to the sea floor.

آب دریا استخراج‌شده دوباره به پایین پمپ شده و نزدیک به کف دریا تخلیه می‌شود.

D

But environmental and legal groups have urged caution, arguing there are potentially massive and unknown ramifications for the environment and for nearby communities, and that the global regulatory framework is not yet drafted.

اما گروه‌های زیست‌محیطی و حقوقی احتیاط را توصیه کرده‌اند، استدلال می‌کنند که ممکن است پیامدهای عظیم و ناشناخته‌ای برای محیط‌زیست و اجتماعات نزدیک به همراه داشته باشد و این که چارچوب قانونی جهانی هنوز تدوین نشده است.

‘Despite arising in the last half century, the “new global gold rush” of deep-sea mining shares many features with past resource scrambles – including a general disregard for environmental and social impacts, and the marginalisation of indigenous peoples and their rights,’ a paper, written by Julie Hunter and Julian Aguon, from the Blue Ocean Law, and Pradeep Singh, from the Center for Marine Environmental Sciences, Bremen, argues.

"با وجود اینکه این صنعت در نیم قرن گذشته پدید آمده است، «هجوم طلای جدید جهانی» استخراج اعماق دریا دارای ویژگی‌های مشترک زیادی با مناقشات منابع گذشته است - از جمله بی‌توجهی کلی به تأثیرات زیست‌محیطی و اجتماعی، و حاشیه‌نشینی مردم بومی و حقوق آن‌ها"، یک مقاله نوشته‌شده توسط جولی هانتر و جولیان آگوان از Blue Ocean Law، و پرادیپ سینگ از مرکز علوم زیست‌محیطی دریایی در برمن، بیان می‌کند.

The authors say that knowledge of the deep seabed remains extremely limited.

نویسندگان می‌گویند که دانش ما از کف دریا همچنان بسیار محدود است.

‘The surface of the Moon, Mars and even Venus have all been mapped and studied in much greater detail, leading marine scientists to commonly remark that, with respect to the deep sea,“We don’t yet know what we need to know”.’

"سطح ماه، مریخ و حتی زهره با جزئیات بیشتری نقشه‌برداری و مطالعه شده‌اند، که دانشمندان دریایی معمولاً اینگونه اظهار می‌دارند که در مورد اعماق دریا،>«ما هنوز نمی‌دانیم که چه چیزهایی را باید بدانیم».

E

Scientific research – including a paper in Marine Policy journal – has suggested the deep seabed, and hydrothermal vents, which are created when seawater meets volcanic magma, have crucial impacts upon biodiversity and the global climate.

تحقیقات علمی - از جمله مقاله‌ای در مجله Marine Policy - نشان داده است که کف دریا و دریچه‌های هیدروترمال، که زمانی که آب دریا با ماگمای آتشفشانی برخورد می‌کند ایجاد می‌شوند، تأثیرات حیاتی بر تنوع زیستی و آب‌وهوای جهانی دارند.

The mineral-rich vents and their surrounds are also home to many well-known animals including crustaceans, tubeworms, clams, slugs, anemones and fish.

چشمه‌های غنی از مواد معدنی و اطراف آن‌ها همچنین زیستگاه بسیاری از حیوانات شناخته‌شده از جمله سخت‌پوستان، کرم‌های لوله‌ای، صدف‌ها، لیسه‌ها، شقایق‌ها و ماهی‌ها هستند.

‘It is becoming increasingly clear that deepsea mining poses a grave threat to these vital seabed functions,’ the paper says.

مقاله می‌گوید: "روز به روز روشن‌تر می‌شود که استخراج معدن از اعماق دریا تهدیدی جدی برای عملکردهای حیاتی کف دریا به شمار می‌رود."

‘Extraction methods would produce large sediment plumes and involve the discharge of waste back into the ocean, significantly disturbing seafloor environments,’ the paper continues.

مقاله ادامه می‌دهد: "روش‌های استخراج رسوباتی گسترده تولید می‌کنند و شامل تخلیه زباله‌ها به داخل اقیانوس می‌شوند، که به‌طور قابل‌توجهی محیط‌های کف دریا را مختل می‌کند."

‘On deep sea vents, scientists are clear,’ says Dr Jon Copley of the National Oceanography Centre, Southampton: ‘we don’t want mining on them.’

دکتر جان کاپلی از مرکز اقیانوس‌شناسی ملی ساوتهمپتون می‌گوید: "در مورد دریچه‌های اعماق دریا، دانشمندان صریح هستند: ما نمی‌خواهیم استخراج معدنی روی آن‌ها انجام شود."

‘It is becoming increasingly clear that deepsea mining poses a grave threat to these vital seabed functions,’ the paper says.

"مقاله می‌گوید: «روز به روز روشن‌تر می‌شود که استخراج معادن از اعماق دریا تهدیدی جدی برای این عملکردهای حیاتی بستر دریا به شمار می‌رود.»"

‘Extraction methods would produce large sediment plumes and involve the discharge of waste back into the ocean, significantly disturbing seafloor environments,’ the paper continues.

"ادامه مقاله می‌افزاید: روش‌های استخراج رسوبات عظیمی را رها کرده و شامل تخلیه زباله‌ها به داخل اقیانوس می‌شود، که به‌طور قابل‌توجهی محیط‌های کف دریا را مختل می‌کند."

‘On deep sea vents, scientists are clear,’ says Dr Jon Copley of the National Oceanography Centre, Southampton: ‘we don’t want mining on them.’

"دکتر جان کاپلی از مرکز ملی اقیانوس‌نگاری، ساوت‌همپتون می‌گوید: «نظر دانشمندان در مورد دریچه‌های عمیق دریایی روشن است؛ ما نمی‌خواهیم عملیات استخراج معادن روی آنها انجام شود.»"

---

F: The oceans occupy around 70% of the planet and are relatively unexplored, says Mike Johnston, chief executive of Nautilus, a Canadian underwater exploration company.

"اقیانوس‌ها حدود ۷۰ درصد از سطح کره زمین را در بر می‌گیرند و به طور نسبی کشف‌نشده باقی‌مانده‌اند، مایک جانستون، مدیرعامل شرکت ناتیلوس، یک شرکت کانادایی اکتشافات زیرآب، می‌گوید."

‘It makes sense to explore this untapped potential in an environmentally sustainable way, instead of continually looking at the fast depleting land resources of the planet to meet society’s rising needs.’

"این منطقی است که این پتانسیل بسترنشده را به‌طور پایدار از نظر محیط‌زیستی کشف کنیم، به جای اینکه مدام به منابع رو به کاهش زمین فکر کنیم تا نیازهای رو به رشد جامعه را برآورده کنیم."

Those leading the global rush to place giant mining machines thousands of metres below the sea surface say the environmental impacts will be far lower than on land.

"کسانی که پیشتاز هجوم جهانی برای قرار دادن ماشین‌های عظیم معدنی در عمق هزاران متر زیر سطح دریا هستند، می‌گویند اثرات زیست‌محیطی به‌مراتب کمتر از زمین خواهد بود."

But critics say exotic and little-known ecosystems in the deep oceans could be destroyed and must be protected.

"اما منتقدان می‌گویند که اکوسیستم‌های عجیب و ناشناخته در اعماق اقیانوس‌ها ممکن است نابود شده و باید محافظت شوند."

‘Mining will be the greatest assault on deep-sea ecosystems ever inflicted by humans,’ according to hydrothermal vent expert Verena Tunnicliffe, at the University of Victoria in Canada.

"بر اساس گفته ورنا تونیکلیف، کارشناس دریچه‌های هیدروترمال در دانشگاه ویکتوریا در کانادا: «معدن‌کاری بزرگ‌ترین حمله‌ای خواهد بود که توسط انسان‌ها بر اکوسیستم‌های اعماق دریا تحمیل شده است.»"

She argues that active vents must be off-limits for mining to protect the new knowledge and biotechnology spin-offs they can deliver, and that strict controls must be in place elsewhere.

"او استدلال می‌کند که چشمه‌های فعال باید برای استخراج معادن ممنوع شوند تا از دانش جدید و محصولات بیوتکنولوژی که می‌توانند ارائه دهند، محافظت شود و در سایر مناطق نیز باید کنترل‌های دقیق برقرار شود."

متن سوم

The Unselfish Gene
ژن ازخودگذشته

این دیدگاه تیره نسبت به طبیعت انسان به شدت باریچارد داوکینز، نویسنده علمی، مرتبط است که کتاب او در سال 1976 به نامژن خودخواهمحبوبیت یافت، زیرا به خوبی با اخلاق رقابتی و فردگرایانه‌ای که در جوامع بسیار رایج اواخر قرن بیستم وجود داشت، سازگار بود.